Confined Room Manga 소설 & 이야기

Si Ace lang naman ang dahilan kung bakit nagtatagal kami minsan sa sala sa gabi dahil ang dami niyang kwento. When I entered my room, I immediately felt my heart sink at the sight of those anime figurines I collected. Some were the ones I and Chance brought from the anime store nearby. I saw my laptop at my table just casually placed neatly in it as if it was waiting for me to open it up and watch a show.

Napakunot ang noo ko. "Silvercrest Private Hospital... Room 315." Napalunok ako. H-ha? Ano 'to? Bago ko pa man maunawaan, pumasok ulit ang isa pang mensahe. "Diyan naka-confine ang ama mo ngayon." Parang binuhusan ako ng malamig na tubig. Napatayo ako mula sa pagkakaupo, halos manghina ang tuhod. Nanlalamig ang mga palad ko habang mahigpit kong hawak ang cellphone.

Ni hindi niya manlang ako matapunan ng tingin. I don't have choice, kaya ikinibit-balikat ko nalang. He lead me first at sumunod naman ako. Pagkapasok ko sa kwarto ay isang plain white ang loob. Simple lang siya pero may mga gamit din I think ladies essentials. "Dito ka muna matutulog, room ito ni Claire. Hindi ka pwede sa guest room dahil madaming stock na cartoon doon. Hindi pa nilinis."

Pareho lang talaga silang matigas ang bungo. Napahinto ako nang sa wakas ay nasa harap na ako ng room 147B. Huminga muna ako ng malalim at itinaas ang aking kamao, para sana kumatok nang bigla itong bumukas.

Kabanata 156 "Ano naman ito?" Napakunot ang noo ni Marian habang isinasara ang pinto ng suite. Kakapasok lamang niya mula sa entrance nang ilapag niya sa kama ang mga bagay na dala ng room service. Pagkabukas niya ng paper bag, agad siyang natigilan. May isang kahon ng condom at isang set ng lingerie.

Lumayo ako kay Torren at dumiretso sa kabilang side ng silid. “Freya—” “Don’t touch me.” Tumigil siya. At sa unang pagkakataon— sinunod niya ako. Masakit iyon. Mas masakit kaysa dapat. Mabilis ang hininga ko habang iniikot ko ang tingin ko sa safe room. Bare walls. Steel shelves. Locked cabinets. Emergency monitors. At sa pinakadulong bahagi— may isang maliit na drawer na bahagyang nakaawang.

Kasabay ng malakas na kabog ng dibdib ko, muli kong narinig ang malalim na boses ng guwapong lalaki. "I'M COMING!" Napasinghap ako at napahigpit ang kapit ko sa p***o ng kabinet. "Hindi puwede..." nanginginig kong bulong. "Kapag tuluyan siyang nakapasok dito... makikita ko ang maugat niyang Samurai!" At baka? Nooooo! hindi dapat. Mariin kong ipinikit ang mga mata ko at tahimik na nagdasal. Hanggang sa may nagsalita.

Tatalikod na ako ng mahagip ng mata ko ang handle ng pinto sa tabi ng red room. Kumabog ang dibdib ko ng mapansin ang hulma ng katawan ng babae dito. Kinapitan ko ito at hindi ako pwede mag-kamali na dibdib ito ng babae. Umatras ako at nawalan ng balanse, sa pag-tumba ko ay bumukas ang pinto na katabi lang ng red room. "Bloodly hell," asik ko ng makita ang mga litrato sa buong kwarto. Puro picture ng babae na hubad. Iisang muka ng babae, mukang European ito.

‎Unti-unti siyang lumapit. ‎Mahina ang yabag. ‎Halos hindi marinig. ‎Sa kamay niya, kumikislap ang metal na simbolo ng Room 731 habang umiikot ito sa pagitan ng mga daliri niya. ‎Pagkatapos— ‎tumigil siya sa harap ng ICU door. ‎At dahan-dahang ngumiti. ‎Sa loob ng silid, hindi iyon napansin ni Mariel.

Akira's POV. Dinilat ko ang mata ko, alam ko na agad na wala ako sa condo namin ni Luna. I am in Dmitri's room. Umupo ako at napasapo ako sa ulo ko dahil masakit pa din ito. Muli ko na namang naaalala ang mga matang yun. Those chocolate eyes Yung mga matang parang lumulusaw sa buong pagkatao ko kapag tinititigan ako.