Consoled Novels & Stories

hindi ko—" hindi na natuloy ni Madeleine ang sasabihin dahil humagulgol na siya ng iyak. Terrence panicked. Agad siyang tumayo at tinabihan ito. He hugged her and consoled her gently, patting her lightly in the back while his other hand was supporting her head. Terrence shushed while mumbling some sweet words near her ear. Nanatili sila sa ganoong posisyon ng matagal. Madeleine grew tired from crying at nang mahimasmasan siya ay nakaramdam na siya ng hiya. Bahagyang itinulak niya si Terrence papalayo.

Rinig ko ang galak na pagsang'ayon ng mga ito. "It's such a relief knowing how the sales went up to that speed in just a short moment of time. I'm sure that I'm not just the only one optimistic of the result," sabi ni Mr. Marco Constello habang inililibot ang paningin sa mga kasama bago bumalik ang atensyon nito sa gawi ko at pumalakpak. Pumalakpak na rin ang iba pang mga naroroon. Nginitian ko ang mga ito. "I'll take that as a compliment. I'll confirm our discussion by email. Let's talk about other matters next time since we run out of time. Let's wrap this meeting. Good day, everyone."

"Mabuti naman kung gano'n." Saglit pa silang nag-usap at pagkatapos ay sunod naman na tumawag ang abuela. Ganoon din, nagtatanong kung kumusta na ang pakiramdam niya at sinasabi naman niya na wala na itong dapat pang ipag-alala. "Sa makalawa na 'ko aalis," ani Consolacion. "Hindi man lang tayo nakapag-bonding masiyado."

Putol nito sa aking pagsasalita, naging kalmado at determinado ang kaniyang mga salita. Dito ko na napagpasyahang manatili roon na para bang pinatigil ako ng mahikang nakahalo sa kaniyang boses. Nang sumugod paalis si Elliott, nagawa ko nang humakbang palayo sa mga bisig ni Conner. “Salamat,” naging mahina pero sincere ang aking boses nang sabihin ko iyon. “Natutuwa ako dahil nakatulong ako,” Sagot niya sa akin habang bahagya siyang ngumingiti.

Halata man sa mukha nito ang matinding pagod at puyat, di maiwasan ni Ziya ang maawa dito. "I'll just eat, I need to go to work I have an important meeting today" "Hindi ba pwedeng ipagpaliban yan o may magproxy sayo?" Tanong ni Ziya. "This is a very important client, I really need to be there. Don't worry I'll be fine, maghahalf-day lang ako pagkatapos ng meeting uuwi agad ako" "I'm not worried na kokonsenya lang ako" Depensa agad ni Ziya.

MEANWHILE "Are you okay?" Tanong ni Connor habang nakatingin sa fiance niyang si Florence. Nakapikit kasi ito at hawak ang sariling dibdib habang hinahabol ang paghinga. Tumango ito at ngumiti ng malaki bago kinagat ang pang-ibabang labi. "Parang ang tagal na noong huli kong naramdaman ang ganitong klase ng pakiramdam," sambit nito bakas pa rin ang malalim na paghinga.

Gusto nya yatang kunin ko sya at suntukin para tumigil sya sa kakatibok ng mabilis. Ang awkward tuloy. Dapat pala di ko nalang ginalaw ang malikot kung kamay. "Hmm, Xander?" "What?" Tanong nya na di man lang lumilingon sakin. "How..." "How do you like to be comforted when you're sad or how do you like to be comforted when you're sad or upset?" Tanong ko. "Hug," "It makes you feel like you're not alone. When someone hug you when you're sad or upset it feels like they love you, care for you and understands you."

"Huwag mo nang isipin ang bagay na yan ngayon dahil gagawin ko ang lahat ng gusto mo, basta magpalakas ka lang at huwag mo kaming iiwan dito." A peaceful, genuine smile instantly broke across Lolo Gary’s pale face when he heard my words of confirmation, and his erratic breathing finally started to slow down into a normal rhythm. The medical monitors began to emit a more stable and reassuring sound, signaling that the immediate danger had passed because his mind was finally at peace.

At kung halimbawang nagkapalit sila ng sitwasyon, malaang ay gawin rin niya ang ginawa nito. “Everything will be okay,” konsola niya kay Joaquin. Naniniwala kasi siya, o mas tamang sabihing nararamdaman niya na apektado pa rin ito. Hindi lamang nito marahil gustong aminin sa kaniya ang totoo dahil posible yaong magdulot ng guilt sa kanya kung sakali.

Ang kaniyang buong katawan ay tila naging yelo. Standing by the water dispenser at the end of the dim hallway was Arguz. He wore a gray hoodie and held a thermal flask. He wasn't rushing. Instead, he was leaning against the wall, his sharp, calculated eyes fixed directly on Lauren. He didn't look sleepy at all; his gaze was wide awake, tracking her descent from the faculty floor with a slow, venomous grin that spread across his face.