Consoled Novels & Stories

ngumiti lang siya bago kinuha ang kanyang braso na nakaakbay sa akin" " Would you mind If I join you?" " Why are you here?" " I'm broken hearted.. Im looking for someone who can console me" napangiti ako ng malungkot bago uminom ng alak. " Nabalitaan ko ang nangyari. Condolence" " Thank you" Pagkalipas ng ilang oras nakaramdam na ako ng kunting pagkahilo. Tumayo ako sa upuan at akma na sanang aalis.

"Why are you laughing?" Biglang umayos si Kons pero bakas pa rin ang pinipigilan nitong tawa. Nakakainis. Ganitong wala siya sa mood baka pati ito ay madamay sa init ng ulo niya. "Calm down, Clyde. Why are you pissed? Halatang may problema ka. Do you need back up? I'm free and willing to help you," Kons said with his firm voice. Nawala ang ngiti nito at seryoso nang nakatingin sa kanya habang nakapamulsa sa suot nitong maong na pantalon.

giit ko, nang walang iniiwasan na tingin mula sa kaniya. "If I am, how could you say so?" Inabot ko ang isa niyang kamay at hinawakan iyon, hinimas gamit ang isa kong kamay. This is how my mama would console me, and I'm doing this for him too. Sabi nga ni Mama, if my words were to mend someone's sadness, I shouldn't be afraid to speak and try my hardest to help him at ease in heart. "Hindi lang talaga nila nakita ang ka guwapohan mo."

wika ko pa sabay huminga nang malalim habang iniisip ang ginawang kasalanan ni Marcelo sa akin, gayondin ang kalungkutan na aking nadarama ngayon dahil sa pagkawala ng aking baby. "You're right ija. Hindi mo naman kasi mapipilit ang isang tao na mahalin ka lalo pa at sa umpisa ay wala naman talagang gusto ang tao sa iyo. At 'yung baby mo? Sayang at masakit kasi hindi niya man lang nasilayan ang mundo but you know, mas mabuti nang nawala ang baby mo nang sa ganoon ay walang obligasyon ang anak ko lalo pa at hindi ka naman niya pinakasalan. Just condolence to you," sambit pa ni Senyora Consuelo na siya namang nagpainsulto at nagpainis sa akin lalo pa nang sabihin niyang naging mabuti ang pagka

“Ang tahimik mo kasi. Akala ko lasing ka.” “Naiinis lang ako sa’yo.” “Sorry na tsaka hindi naman ako nagpumilit na ihatid mo. Ikaw na ‘tong nag-insist.” “Dahil ‘yon sa conscience ko. Paano kung may nangyaring masama sa’yo? Sa tingin mo ba ay kakayanin ‘yon ng konsensya ko, huh?” “Sorry.” Labas sa ilong na saad ko. “Huwag mo na ulit gagawin ‘yon. Nagsisisi tuloy akong sinagot ko ang tawag mo. Bwisit!”

Even a little relief tastes like something precious now. Nang matapos kami ay agad kaming umuwi sa bahay. Home felt different — softer around the edges, because he was there to carry some of the weight. Ang bigat ng pakiramdam ko kaya naman ay nanatili akong humiga sa kama. Aaron lay beside me and hugged me without saying anything, just staying beside me. He knows silence can be a kind of comfort too. He’s helping me and trying his best to comfort me and make me relax.