Novel & Cerita Consoled

Sabi nito, para sa client 'yun. Sa chat screenshot, malinaw ang reply ni Conrad. [Baby, I’m sorry. Hindi ako naging sapat nung una. Hinayaan ko ang mga Pineda na paghiwalayin tayo. Hindi ko man lang nalaman na buntis ka. Ngayong may kakayahan na ako, hindi ko na hahayaang mahirapan ka pa. Give me some time. Aayusin ko lang ang lahat kay Haile at bibigyan ko tayo ng magandang kinabukasan. Tayo ng anak natin.]

ngumiti lang siya bago kinuha ang kanyang braso na nakaakbay sa akin" " Would you mind If I join you?" " Why are you here?" " I'm broken hearted.. Im looking for someone who can console me" napangiti ako ng malungkot bago uminom ng alak. " Nabalitaan ko ang nangyari. Condolence" " Thank you" Pagkalipas ng ilang oras nakaramdam na ako ng kunting pagkahilo. Tumayo ako sa upuan at akma na sanang aalis.

wika ko pa sabay huminga nang malalim habang iniisip ang ginawang kasalanan ni Marcelo sa akin, gayondin ang kalungkutan na aking nadarama ngayon dahil sa pagkawala ng aking baby. "You're right ija. Hindi mo naman kasi mapipilit ang isang tao na mahalin ka lalo pa at sa umpisa ay wala naman talagang gusto ang tao sa iyo. At 'yung baby mo? Sayang at masakit kasi hindi niya man lang nasilayan ang mundo but you know, mas mabuti nang nawala ang baby mo nang sa ganoon ay walang obligasyon ang anak ko lalo pa at hindi ka naman niya pinakasalan. Just condolence to you," sambit pa ni Senyora Consuelo na siya namang nagpainsulto at nagpainis sa akin lalo pa nang sabihin niyang naging mabuti ang pagka

“I think she’d be proud.” That one landed deeper. Kumurap ako ng mabilis para hindi tuluyang tumulo ang nangingilid nang luha ko. And somehow, Callisto noticed. He didn’t say anything, hinawakan nya lang ang kamay ko, while slightly patting my shoulder. I never wanted to admit this, but what he did actually comforted me. --- “Thank you for your time,” sabi ni Mr. Alonzo, standing up. “Everything seems in order.”

“Ang tahimik mo kasi. Akala ko lasing ka.” “Naiinis lang ako sa’yo.” “Sorry na tsaka hindi naman ako nagpumilit na ihatid mo. Ikaw na ‘tong nag-insist.” “Dahil ‘yon sa conscience ko. Paano kung may nangyaring masama sa’yo? Sa tingin mo ba ay kakayanin ‘yon ng konsensya ko, huh?” “Sorry.” Labas sa ilong na saad ko. “Huwag mo na ulit gagawin ‘yon. Nagsisisi tuloy akong sinagot ko ang tawag mo. Bwisit!”

Even a little relief tastes like something precious now. Nang matapos kami ay agad kaming umuwi sa bahay. Home felt different — softer around the edges, because he was there to carry some of the weight. Ang bigat ng pakiramdam ko kaya naman ay nanatili akong humiga sa kama. Aaron lay beside me and hugged me without saying anything, just staying beside me. He knows silence can be a kind of comfort too. He’s helping me and trying his best to comfort me and make me relax.