Crackling Sound In Lungs Novels & Stories

sagot niya, at kahit sa gitna ng impyernong ‘to, nasingit pa niya iyon. Pero ang totoo? Hindi pa ito ang pinakamasama. Kasi naririnig ko na siya. Hindi hakbang. Hindi hininga. Hindi kahit simpleng ingay. Isang faint na tunog: tik. tik. tik. Parang clock. Pero hindi galing sa dingding. Nasa hangin… Nasa paligid… Nasa amin. “Ticking sound?” tanong ni Alessandro, napatingin sa akin.

CRACK-BOOM! Isang napakatindi at matalim na kidlat ang gumuhit sa himpapawid, diretsong tumama sa malapit na linya ng kuryente sa labas. Ang tunog niyon ay napakalapit, nakabibingi, at yumanig maging sa sementadong sahig na aming kinatatayuan. Zzzzt!

Hindi na siya naghintay ng sagot at agad niyang inayos ang magulong buhok nito upang suriin ang kanyang tainga. "Mahina na talaga ang pandinig mo noon pa man at lalo itong lumala dahil sa putok ng baril sa malapit. Nagkaroon ng butas ang eardrum mo at nasira rin ang ilang ugat sa loob ng tainga mo. Kailangan mong magpahinga!" Bahagyang nanginig ang pilikmata ni William ngunit hindi pa rin siya nagsalita. Habang nagsasalita si Dr. Cris ay sinuri rin niya ang nakasaklay na braso nito.

Akala niya ay tuluyan na niya itong nalagpasan, ngunit ang matinding *stress*, kawalan ng tulog, at ang nagwawalang emosyon sa kanyang dibdib ay tila nagsanib-pwersa para gisingin ang sakit na ito. Napahawak si Lucas sa kanyang lalamunan. Isang malakas at paos na pag-ubo ang kumawala sa kanya. Sinubukan niyang huminga nang malalim, ngunit tila may mabigat na semento na nakadagan sa kanyang baga. *Wheezing.* Ang manipis at sumisipol na tunog ng kanyang paghinga ay umalingawngaw sa tahimik na opisina.

bulong ng lalaki dahil sa sobrang sakit. Rinig na rinig niya ang ungol ng mga kalalakihan dahil sa kanyang ginagawa. Suntok doon at suntok dito. Baliw sa kamay at bali sa mga paa, rinig niya ang dalawang malutong na "crack" kung kaya’t sobrang nasiyahan siya.

Tatlong putok ng baril. Ang pagbasag ng salamin. At ang mga kislap na napakaliwanag na nagliwanag sa buong kotse. Ang tunog ay nagpatigil sa mundo ko. Hindi ito ang malalim, mataginting na bass ng isang pelikula; ito ay isang matinis, nakakabasag-tenga na CRACK na umalingawngaw sa aking tainga. Ang salamin ng bintana sa tabi ni Kristoff ay sumabog, nagkalat ng maliliit na kristal na piraso sa loob ng kotse at sa aming damit, na tila mga makinang na shrapnel.

Kahit ramdam kong pinipilit niyang panatilihin ang professional tone niya, may bakas ng malalim na malasakit sa kanyang tinig. “She’s showing respiratory distress na hindi na maituturing na simpleng asthma attack. May abnormalities sa oxygen saturation level niya, at may wheezing akong naririnig sa lower lobes ng lungs niya na hindi pangkaraniwan. Considering her history of chronic autoimmune disorder, there’s a strong possibility that the inflammation has affected her lungs. It could be a complication of her autoimmune disease—possibly a flare-up causing pulmonary involvement." mahaba niyang paliwanag sa amin.

Hindi ito ordinaryong proyekto; ito’y parang bagay na hinubog mula sa hinaharap. “What’s this?” tanong ko, hindi maitago ang saya at pagkamangha. “It’s a speaker,” paliwanag niya agad, nakangiti. “But not just any speaker. I built a resonating chamber inside the crystal lattice. The way sound travels through crystal is different—it bends, refracts, and amplifies the waves, making the sound richer and more immersive. Think of how light scatters through a prism. I applied the same principle to sound.”

Ang tunog, parang kulog sa loob ng isang kabaong na metal—kulob, malakas, nakakasakal sa pandinig. Humihingal si Drick, pawis na tumutulo mula sa sentido, sumasabay sa panginginig ng mga braso niya. Namumula na ang knuckles niya, may gasgas na, may punit na balat, at may bahid na ng dugo na kumikinang sa ilalim ng madilaw na ilaw ng bodega. Pero ang sakit sa kamao? Wala iyon kumpara sa sakit sa puso niya.