Novel & Cerita Cry In Silence Quotes

tinalikuran ko sya at sinara ang pinto. Nabitawan ko ang baso na kapit ko. Hindi ko na mapigilan ang pag hagulgol ko kasabay ng pag bagsak ko ang pag bagsak ng luha ko. His words never fail to make me cry, sa tuwing may sinasabi sya, sobrang lalim ng sugat na naiiwan I can't help but to hug my knees and cry silently, i know he taught to be strong. Pero kapag anak ko na usapan nahihirapan na ako Please..

One that made Damien's eye twitch. HAS CINTHYE CATOR MOVED ON FROM DAMIEN VOSS? Silence. The room became very quiet. Very. Very. Quiet. Cinthye slowly turned toward Damien. Bad idea. Terrible idea. Because his expression had become horrifying. Not rage. Not anger. Not jealousy. Something colder. Much colder. The kind of cold that preceded disasters. Romnick's voice returned. Softly this time. Almost respectfully. "I'd like everyone to know..." Nobody interrupted.

Namumuo ang luha sa gilid ng mga mata niya habang pilit niyang pinipigilan ang pag-iyak. "Pasensya na po, Mr. de Vera... Mukhang napilayan ako." Pilit niyang pinilit ngumiti kahit bakas sa mukha ang kirot. "Wala akong silbi..." Ngunit malamig ang naging tugon ni Kyro. "Tama ka. Wala kang silbi." Nakasimangot siyang tumingin kay Crystal. "Akala mo ba madadala mo ako sa ganyang klase ng trick?"

I whispered into the dark, kahit hindi niya marinig. “Kahit hindi ako ang ending mo.” And I cried silently not because I was weak, but because love isn’t always winning. Sometimes… love is staying even when you’re scared. Even when you’re hurting. Even when you might lose.

Napagtanto niyang totoo pala ang kasabihang ‘silent cries hurt the most'. Ayaw man niyang hinahayaan ang sarili na i-comfort ng taong nanakit sa kanya, hindi niya maipagkakailang kailangan niya ng yakap sa mga oras na ito. Nakakabaliw lang isipin pero kahit ayaw ng utak at puso niya, hindi naman sumunod ang kanyang katawan.

muling tanong niya. Tila binalot ng lamig ang buong sistema ko. Parang yelo na ang boses niya. Hindi ako makapagsalita. Para akong tatakasan na ng lakas. Patuloy ako sa pag-iyak. Siguro iniisip niya, napaka-kapal ng mukha ko. Kung umiyak ako sa harapan niya, parang ako pa ang biktima. "S-Silence means yes," his voice cracked. "Putangina."

At least ngayon, kapag nalaman niya na ako si Silent Assassin ay ay hindi siya magda-dalawang isip na patayin ako dahil galit siya sa akin. "You're heartless, Shanra," nagtatagis ang mga ngipin na sambit ni Craig matapos marinig ang masasakit na salita na sinabi ko sa kanya. Lihim akong napahugot ng malalim na buntong-hininga. Hindi ko na kayang patuloy na tingnan ang sakit na nakabalatay sa mukha niya kaya tumayo na ako sa aking kinauupuan para umalis. "Tapos ako sa gusto kong sabihin sa'yo kaya aalis na ako."

Kailangan ko ng salita. Kailangan ko ng katiyakan. Kailangan ko ng paglilinaw. At hindi niya iyon naibigay. “Silence is not love, Sylvant,” bulong ko. Saglit siyang napapikit. “At noise is not loyalty.” Hindi ko agad naintindihan ang ibig niyang sabihin. Hanggang sa marinig ko ang tunog ng pinto sa likod namin. Si Connor.

“Hard to believe. You’re beautiful, smart, successful… I thought you’d have a line of admirers.” “Maybe,” sagot ni Anikha, nagkibit-balikat. “But I don’t need admirers. I need someone who understands silence. Someone who won’t be afraid of it.” Natigilan si Cressida sa mga salitang iyon, pakiramdam niya’y may kakaibang lalim ang tinutukoy ng kaibigan. “Someday,” dagdag ni Anikha, bumaling sa kanya at ngumiti, “maybe I’ll find that person. But for now… I’m fine being my own anchor.”

Hindi sila nababaliw, nagpapabilis ng tibok ng puso ko. Kalmado lang ito pati ang paghinga ko. “Bakit ka ngumingiti? Grabe, kinakabahan ako. ” "Hindi ko alam." Hindi ko pa rin mapigilang itaas ang gilid ng labi ko habang nakatitig sa mukha niya. “Stop smile at me so sweet Crystal, close your lips. Baka hindi ko mapigilan ang sarili ko. ”