روايات وقصص ضمن Cry In Silence Quotes

"The best revenge is to be silent. Kahit maubos pa ang luha ko rito, wala akong pakialam. I will give him a freedom to do what he wanted. Mananatili akong kalmado lang dito." Indeed, that after happiness, sadness will follow.

Bullshit. Nagmadali akong umalis at umuwi, trying to stop my pain, my tears from coming out. Kailanman, hindi ako umiyak. Kayang kaya kong pigilan ang mga luha ko. No one will see me cry, no one will see me weak. I know it's good for the soul, but crying for me means, you're letting someone make you feel vulnerable. I won't give anyone satisfaction by hurting me. They don't deserve that kind of joy. They don't deserve to see me cry.

But because I loved him too much. “Freya,” bulong niya. Mas tahimik ngayon. Mas vulnerable. “I can survive bullets.” Pause. “Not your silence.” At doon ko naramdaman ang sakit. Hindi sa dibdib. Mas malalim. Kasi pareho kami. Kapag hindi siya nagsasalita— I spiral. Kapag hindi niya ako hinahawakan— parang may kulang sa katawan ko. Kapag emotionally distant siya—

#MTDC31: Cut Ties Pt.2 Ang katahimikan niya ang nagpapatunay na sobra siyang naapektuhan sa mga salitang binitawan ko. His silence was the opposite of his eyes that screams pain and agony. I can see through his eyes those unsaid questions he’s just keeping for himself. For all I know, he’s just suppressing himself from voicing them out. Ni hindi ko na kailangang itanong pa kung bakit.

Halos yakapin ni Cryon ang kanyang sarili dahil sa tingin namin sa kanya. “Pwede ba kumalma nga kayo! Kung nagpakita ako sa inyo, malamang patay na ako ngayon! Isa pa, muntik na nga akong lunurin ng spirit ng tukmol na ito eh! Magdidilig lang ng halaman pero pati ako dinamay sa kanyang diniligan!” ang reklamo ni Cryon at itinuro niya si Arius.

Pero binalik lang niya sa kalsada ang tingin na parang wala lang sa kaniya ang mga iyak ko ngayon. I swear to God! Makuha ko lang ang kiliti niya, gagantihan ko siya! At sisiguraduhin ko rin na iiyak siya ng ganito! Mas malala pa! “Then at least cry in silence. Hindi ako maka-focus sa pagda-drive,” walang kaemo-emosyon niyang sabi. Pero imbes na sundin ko siya ay lalo ko pa nilakasan ang iyak ko. Sa sobrang lakas ay halos lumabas na ang lalamunan ko.

Walang orasan, walang bintana, walang kahit anong palatandaan kung buhay ka pa ba o gumagalaw lang dahil kailangan. All that's left is the sound of my breathing. Minsan mabagal, minsan mabilis, pero kadalasan... puno ng takot, puno ng kirot, puno ng tanong. And even in silence, the voices still come back. Kahit ilang gamot, kahit ilang beses akong yakapin ng malamig na kumot, hindi sila tumitigil. Paulit-ulit nilang sinasabi na wala akong silbi, sinira ko ang buhay niya, wala nang nagmamahal sa'kin, at wala nang babalik.

Yung tipong kailangan mong matutong mabuhay sa tabi ng taong hindi mo maintindihan, pero gusto mo parin subukang intindihin. I’m learning to live with someone whose silence said more than words ever could. And right now, his silence was loud. Too loud.

“At kung may natitira pang katulad niya…” Mas tumalim ang tingin niya. “Then we will find them.” Tahimik. “And we will expose them.” Walang gumalaw. Walang nagsalita. “Because silence is not protection.” Mahina. Pero mabigat. “It’s part of the problem.” Ibinaba niya ang mic. At doon… Tuluyang tumahimik ang buong lugar. Walang sumunod na tanong. Walang sumigaw.