Novel & Cerita Cute Rain Quotes

Binaba ko ang cellphone at agad akong nagsalin ng tubig dahil pakiramdam ko'y nanuyo ang aking lalamunan. "Happy New Year, Rain!" Muntik na 'kong mabilaukan nang sumigaw si Ate Kim. Nakailang ubo pa 'ko bago ko nilingon si Ate Kim. My eyes widened a fraction. Agad akong napatayo nang makita ko si Rain. Nakasuot siya ng kulay puting sweat shirt at bahagyang magulo ang kanyang buhok. Mukhang wala siya sa mood dahil nakabusangot ang kanyang mukha ngunit nagawa niya pa ring ngumiti at bumati pabalik kay Ate Kim.

Nagtawanan sina Fuji at Rain sa sinabi ni Jace. "Kahit siguro poste na naka-skirt ay papatusin mo, Jace," natatawang sabi ni Rain. Nagkibit-balikat na lamang siya at kumuha ng arrow at bow para tumira. "I'm pretty sure na sexy ang nerd na iyon."

I watch how rain falls at ramdam kong ganon din ang ginawa niya, kaya muli na namang nabalot kami ng katahimikan. Ano naman kasi ang dapat na isagot pagkatapos niyang sabihing marupok siya? Na marupok din ako? Psh. "Babe?" tawag niya Napatingin ako sa kanya at nakitang pinagmamasdan niya pa din ang ulan. "Hmm?" "Did you know why rain falls?" Napaisip naman ako sa tanong niya at inalalang mabuti ang pinag-aralan namin dati sa science. "Because clouds can no longer handle the weight?" patanong kong sagot.

“Baka kasi sa susunod, hindi ko na kayanin. “There is always a rainbow after the rain,” anito. “Naniniwala ka ba ro’n?” Dahan-dahan siyang tumango. Marahan nitong tinapik ang balikat niya. “Kung naniniwala kang may bahaghari pagkatapos ng ulan, bakit hindi mo subukan magmahal ulit pagkatapos mong masaktan?”

When I felt my feet getting numb, I just sat on the grass in the middle of the woods. Shit these tears! Why they can't stop even just for a minute. I am tired...fucking tired. Tumingala ako sa kalangitan ng may malaking patak ng tubig ang bumagsak sa aking balikat. Shit! It's raining. Well, maybe this is the way of God to remind you that he's with you in every pain. He will cry with you. My tears poured as the rain pouring hard.

Kaagad ko siyang nilingon pero hindi na ako nagsalita pa. "You know, I love rainy days," pagpapatuloy pa rin niya. "Minsan mabigat sa d*bdib kapag umuulan, pero ang ganda. Ang ganda kasi parang gumagaan ang d*bdib mo. Para bang kahit papaano nababawasan ang problema mo," hindi aki kumibo. Nanatili lang akong nakikinig sa kanya.

Their laughter and playful antics reminded her of her own childhood, when rain meant fun and adventure. As she watched them, memories flooded back—memories of carefree days spent playing under the rain, of laughter echoing through the streets, of simple joys that seemed to fill the world. In those moments, nothing else mattered but the pure exhilaration of being alive, of experiencing the beauty of nature in its rawest form.

Iritado kong turan kaya natahimik sila tsaka muling sinamaan ng tingin ang isa't isa. Imbis na gumaling ay mas lalo lang sumasakit ang ulo ko dahil sa kanilang dalawa, sa tuwing nagkikita sila ay palagi silang nag-sisigawan at ginagawang competition ang kahit maliit na bagay. And I'm fucking tired of it. “Rain. Palagi ka nalang nandito baka mamaya ay maghinala na ang magulang mo sayo.” Sambit ko kaya natigilan si rain samantalang kumunot naman ang noo ni Kalem

Nagkaroon ng kuyang gwapo! Naputol na naman ang kanyang day-dreaming nang muli siyang bumahing. Narinig niya ang paghugot nito ng malalim na hininga. “The rain’s getting lighter. Let’s head back so you can shower.” She nodded her head. “Okay po, Kuya.” That sounds like a nice idea.

Hindi nito inaasahan ang sinabi ko. “Really, babe? Ah, you did not even change, babe. Your still so sweet. That's why I love you,” Rain's excited voice. “Of course babe. I want to take care of you,” mas lalo ko pang pinalambing ang aking tinig. And I guess, I get Amara's attention, pero kaagad din itong tumalikod at naglakad papalayo na tila ba wala lang sa kanya ang nakitang sweetness namin ni Rain.