Daddy Poem By Sylvia Plath の小説・ストーリー

Daddy is the first person who loves me the most, and I think Sandro is in the 2nd line. Because he loves me unconditionally, parehas sila ni Daddy. I can see their similarities. Pumunta ako sa balcony humawak sa railing at tumingala patungo sa liwanag ng buwan. Huminga ako ng malalim, at puro flashback namin ni Daddy lumitaw dito. Parang may screen ng TV sa kalawakan. Ilang mga linya na hinding-hindi ko makakalimutan... "I may leave in this world baby, but I'm still your father in heaven or earth."

anunsyo ni dad. Tama si Daddy mas malaki ang mawawala sa amin sa oras na mangyari ito at kapag hindi kami nag punta, hindi na ako magtataka kung mawawala sa amin din ang lahat. Nilingon ko ang asawa ko, At ang inosente kong asawa at anak madadamay sila dito. “Si Ivy hindi na ito nag papakita..” wika ni Daddy. Pinaupo ko muna ang asawa ko.

“Gan’yan ba talaga ang tingin mo sa akin, ha? Ganyan ba ako ka-sama na ama para sa ‘yo? Binuhos ko ang buong buhay ko para lang palaguin ang kompanya na magiging sa inyo, balang-araw. Ginawa ko lahat para sa’yo. Sa inyo ng Mommy mo. Ni minsan hindi kita sinumbatan kahit na puro sakit na lang ng ulo ang ibinibigay mo sa akin.” Diretso at seryoso ang tingin sa akin ni Daddy noong mga oras na ‘yon. Nakikita ko rin ang malalim na paghinga niya. Wala akong magawa kung hindi ang paulit-ulit na magbuntong-hininga habang tinitignan siya nang pailalim. “Hindi niyo nga ako sinumbatan ngunit ginawa niyo namang miserable ang buhay ko.”

"Daddy, why did you leave me? oh, God, please bring me back my daddy," usal niya habang ibinababa na ang kabaong ng daddy niya sa ilalim ng lupa. Para siyang sinakluban ng langit at lupa, sabay ng araw ng libing ng kanyang daddy ay bumulusak din ang matinding ulan.Hindi na niya na makilala ang pinaghalong tubig ulan at kanyang mga luha sa pag-agos habang hawak ang bakal na binabaan ng kabaong ng daddy niya sa ilalim ng lupa.

Ang halikan ni Daddy bago matulog, ito yung palagi niyang ginagawa noong mga bata pa kami nina Ate Lara. I missed that. Nang tuluyang makalabas si Daddy ay muli na naman akong nahulog sa isang malalim na pag iisip. I sigh. Please Lord, keep my husband safe at all cost...I love him.... -

“N-No! Daddy… wag po! Maawa kayo!” Walang tigil ang pagsigaw ko. Niloko nila si Daddy. Wala silang puso. Walang awa nilang pinaghahampas ng kahoy ang Daddy ko. Gusto ko mang tulungan siya, pero isa lang akong bata. Wala akong lakas para lumaban. Tinakpan ko na lang ang mga mata ko dahil hindi ko kayang makita ang ganitong kalagayan ng Daddy ko. Sana makarma sila sa ginawa nila sa amin.

Pinagpahinga ako sa kanyang malapad na dibdib at hinayaang ilabas ang aking dinaramdam. "hushhhh... ngayon kana nga lang umuwi umiiyak kapa..Tahan na sweetheart..daddy's here hmmm..I am always here darling" he sweetly whispered. But my tears swell even more. Hindi ininda ni daddy ang nababasa niya nang shirt sa walang humpay kong pag iyak. Patuloy siya sa paghaplos at pagpapatahan na animoy isang batang paslit na naagawan ng laruan.

“Para sa akin mahal ka lang ng asawa mo kaya ganun ka ingatan. Bihira na ang lalaking ganiyan kahit matigas ulo mo mahaba pa rin ang pisi sa iyo. Sunod niyan hindi ako magagalit kapag napalo ka sa pwet kasi pinag-aalala mo iyong tao.” “Ang daddy ano ako bata papaluin sa pwet?” nakanguso kong sabi. Humalakhak si Daddy sa pag-irap ko dahil sa huli niyang sinabi. Pero mamaya hinalikan niya ako sa buhok ko. “Aakayat muna anak puntahan ko sa k’warto si Olivia. Susubukan ko siyang kausapin malay mo luminaw ang isip na ngayon,”

sabi ni daddy at tumalikod na palabas ng kwarto ko. Sobrang sakit dahil di ako sanay na iiwan ako ng daddy ko, oo 21 na ako pero daddy's girl padin ako nasanay ako na binibaby ni daddy kaya kahit namatay o kinuha sa amin si mommy ng maaga ay never ko naramdaman na may kulang dahil pinuno lahat yun ni Daddy kaya its time na siguro para palayain ko siya, para maging masaya siya. "I love you dad" naiiyak na sambit ko.Iyak ako ng iyak hanggang sa tangayin na ako ng antok dahil anong oras na din naman.

"That man is not just some stranger we could leave hanging like that. Papa mo siya at gusto ka niyang makasama. Do you remember the family tree project you had just on the first week of your nursery class? You told me you want to put your real father in there, right?" "Opo, and when I said that, I only mean Daddy Venedict... Siya po ang totoo kong daddy, siya lang." "But Dame, we both know he is not..." Halos maiyak na si Blythe sa pagpapaliwanag dito. Why does every chapter of her life have to be this tough? "Please, don't make this hard. Bigyan mo ng chance ang papa mo. I'm sure he's just having a hard time like you, but he cares and he loves you."