Daniel Padilla Mabagal Lyrics Novels & Stories

“Gusto lang niyang makilala ka. At gusto niyang malaman mong... ginawa ka niyang sole heir.” Napalingon si Sophia, parang may malakas na pumutok sa tenga niya. “What? Sole heir? Bakit? He doesn’t even know me.” “Alam ko mahirap paniwalaan,” sabi ni Daniel. “Pero totoo ‘to. Gusto niyang itama ang mga pagkukulang niya noon. Gusto niyang makabawi.” “So... mayaman siya? Like, really rich?”

Bilyon din ang nawala sa kaniya. “I’m sorry, Boss sa nangyari.” Tumango siya at tumayo. “Ihanda ang chopper pabalik sa Maynila.” “Yes po, Boss,” sagot nito at nagmamadaling tinawagan ang piloto. Dala-dala ang ang dalawang bag na ang laman ay perang pinagbintahan ng mga baril, sumakay siya sa chopper. “Ikaw na ang bahala sa lahat,” ani niya at hinabilin sa kausap.

"Gusto lang namin magpasalamat sayo dahil tinanggap mo si Daniel at tngayon pwede na kaming mawala ngayo'y alam naming masaya si Daniel." "Mama naman, let's stop with those words. Nakakatakot po iyan at ayaw ko pa kayo mawala," malungkot na bulong ni Daniel habang nakatingin sa kaniyang mga magulang. Napangiti na lang ang dalawnag matanda at sabay sabay silang kumain. Kitang kita nila ang reaksyon ni Mia sa bawat gulay na kinakain nito kaya mas natuwa ang magasawa dahil hindi ito maarteng bata.

Tears welled up in my eyes as I waited for him to finish his words. "That is why when you introduced this young man to me and I saw how he loved you, hindi ako umangal. Hindi kita pinagbawalan. I know it is wrong to pass on our obligation to him, but I had no choice. I approved him and entrusted you to him. Umasa ako noon na magiging kayo na talaga, but I don't know what happened. One day, you were so broken. I'm sorry, Mild."

Chapter 30 Hindi ko alam kung kikiligin ako. Nakasumbrero si Jinx at nakasuot ng shades. Pormado. Hindi kagaya ng nakaraang araw. Naka-jacket nga siya ng leather ng parang kay Coco Martin. Kahawig niya talaga si Daniel Padilla. Tahimik ang lahat nang nagsimula na siyang tumugtog ng gitara. Always Be My baby na version ni David Cook ang kanyang kakantahin.

Mariin siyang napapikit at ipinilig ang ulo upang alisin sa isip ang tinig na iyon. I don't care about love; who cares about love? Ang mahalaga sa akin ay gusto ako ni Daniel at nakahanda siyang pakasalan ako para matulungan sa problemang kinakaharap ko. He is not like Free Phillian who acts so noble kahit na— Natigilan siya. Bakit naman nadamay si Free Phillian sa sentimiyento niya? "I could hear waves; are you somewhere near the ocean?"

“Eh kasi naman… worth it!” Pumorma pa siya sa harap ng salamin na parang nag-audition sa commercial: hawak ang baba, nakangiti, at bahagyang inangat ang kilay. “Kung ganito ba naman kagwapo ang hahalik sa ’yo, kahit sampung kagat pa… go lang!”

Bumalik na siya. "Thank you, Lord. Bumalik na kaibigan ko," sabi ko. Napatingin ako sa kanya ng marinig ko itong humagikhik tapos napapailing. "Anong nakakatawa?" Hindi na lamang siya nagsalita at nagpatugtog na lang. Nagkatinginan kami ng marinig namin ang kanta, it's a Theme song of 365 DNI, Feel it by Michele Morrone.

“Madaming plastik dito, madaming maiinggit sa’yo, madaming hihila pababa.” Hindi siya nakasagot. Hindi dahil wala siyang gustong sabihin, kundi dahil ramdam niyang totoo ang bawat salitang lumalabas sa bibig nito. Kanina lang ay naranasan na niya agad iyon. “Hindi lahat ng ngumingiti sa’yo ay totoong masaya para sa’yo,” pagpapatuloy ni Daniel. “At hindi lahat ng tumatawag sa’yong kaibigan ay mapagkakatiwalaan.”

sabay palo ko sa ulo niya. "Ate naman eh ang bigat talaga niyang kamay mo. Pagbigyan mo na kami teh, aalis na kami bukas ni Lerian papuntang maynila eh." Bigla akong nalungkot sa kanyang sinabi. Oo nga pala aalis na sila bukas at maiiwan na kami dito. Sige na nga! Sabay kuha ko sa aking guitar. Sinimulan ko sa "Sagot Sa Dalangin" by Maricris Garcia