Dark Rhymes の小説・ストーリー

Kaya kinakailangan kong magsuot ng black stiletto. Ang kulay ng dress ko ay crimson red. Paglabas ko kasi kanina ng aking banyo matapos kong mag-half bath, nakapatong na ang mga susuotin ko sa ibabaw ng aking kama. Ultimo ang jewelry ko na gagamitin, handa na rin. Kaya naman isinuot ko ‘yon nang walang pag-aalinlangan, at naglagay ng make up sa aking mukha. Light lang naman ang balak ko para magmukhang natural pa rin. Isa pa ay mas pagtutuunan ko rin kasi ng pansin buhok ko.

Mukhang wala namang nakapansin sa aming dalawa dahil nasa pinakamadilim na sulok kami kaya tahimik naming tinuloy ang sayaw. The night is perfect for me. With a stranger who's dancing me slowly in the dark. It feels like a Disney's fairytale story. Pakiramdam ko nasa isa akong movie. Parang may mga alitaptap na lumilipad sa paligid tapos kaming dalawa lang ang tao sa mundo. Iyon ang nararamdaman ko. Gusto kong kutusan ang sarili ko sa naisip. Gano'n ba ako kahopeless romantic para mainlove agad sa lalaking kakakilala ko lang?

Tumayo ako at kinausap ang isang staff kaya wala na silang magawa kung hindi tumayo na rin at sumama sa akin sa stage. Walang drum sa bar kaya si Drake na lang ang isang nag gitara at si Zy, kakanta lang. "Any request?" Zy asked the crowd-- Oh, he asked Faye. I laughed because he's cheesy. Stupid. "Demons, Imagine Dragons." Tumango kami ni Drake kay Zy. We started the instrumental then he sang. "When the days are cold and the cards all fold And the saints we see are all made of gold When your dreams all fail and the ones we hail

GABBIE I ROAM MY eyes around Wyatt's house. Malinis pero ang lungkot ng kulay. His wall was painted black and gray. So manly. His curtain is dark brown. Everything is dark. Wala na ba siyang ibang color na alam? Tsk... I can't stand looking around because of the dark ambiance of his house. Ang lungkot, like him na mukhang iniwan ng asawa't anak. I was just following him while roaming my eyes on his place. I mentally grinned. Madami akong gustong baguhin especially now that I'm staying here. I don't like dark walls and curtains. I want something light and of course my favorite cartoon character... Stitch!

Walang emosyon ang mga mata nitong titig na titig sa kanya. Napatango na lamang si Taliyah. Bumaba naman ang kamay ng lalaki padausdos sa kanyang balikat. Tila naiwan naman ang init ng haplos nito sa balat ni Taliyah. Pakiramdam niya ay nanuyo ang kanyang lalamunan nang unti-unting dumausdos pababa sa kanyang katawan ang suot niyang black night gown. Ngali-ngali niyang pinagkrus ang kanyang kamay sa kanyang hubad na dibdib. Ngunit masuyong namang tinanggal iyon ni Rothus Villaron. "It's okay, Taliyah. They look good in my eyes."

Galit na galit niyang pinagbabaril ang lahat ng tauhan ni Alleyah. Tinakpan ko ang dalawang tenga ko nang marinig ko ang sunod-sunod na putok ng baril. I really hate ruthless people, deadly weapons, and dangerous lives. Hindi ko masikmurang tingnan ang mga nagkalat na dugo sa sahig. Napansin naman ni Nadivar na nahihirapan akong huminga kaya mabilis niya akong nilapitan. "Calm down, Vela. I'm here," malambing nitong sabi.

Nasa pintuan kasi siya at malapit lang doon ang karaoke. So, ang dating, parang kinakantahan ko si Rico. “Sandy, ayusin mo. Nakikinig si Rico oh!” rinig kong sabi ni Tonyo. Kaagad kong binalik ang tingin sa karaoke at inayos na ulit ang pagkanta. “He is a villain by the devil's law.” Hoy, bakit ba kasi ganito iyong kanta? Parang ang dating ay pinapatamaan ko si Rico. Pero teka nga, wala naman akong binanggit na pangalan.

She's screaming in pain as the black, visible veins started to spread throughout her body. Raven leaned forward and gave Cassy a sweet kiss. As their lips parted, Raven was blown by a strong energy surge coming from Cassy. Nang maka-recover ito ay balak niya sana itong lapitan pero hindi niya magawa. The darkness coming out from Cassy is sucking every inch of sanity from him. It's pulling him to madness. "Cassy!" sigaw ni Raven, hoping that she would hear him. "Please come back!" sigaw niya ulit.

Chapter 211- A Never Ending Cycle! “Lagi naman kitang pinapatawad James. But that doesn't mean na babalik pa ako sa iyo.” mariin kong sabi. “Ayoko na ng sitwasyon natin James. Mag-aaway tayo, matatago ako, hindi mo ako hahanapin, ako pa rin ang lalapit sa iyo para lang m*****i ulit tayo! Bati...galit...bati...galit! It's a never ending cycle!”

Bakit parang mas lalo akong nakulong sa kanya? Blood and roses. Death and love. Violence and desire. Si Damian Blackthorn ay halimaw. Walang duda. Pero sa halimaw na iyon… doon kumakaba ang puso ko. And that terrified me more than the gunshot itself. ——