Darkness In Tagalog Novels & Stories

"Unknown Region?" Bahagyang natigilan si James. “Anong klaseng lugar yan?” Paliwanag ni Sienna, “The Dark World is huge. Nariyan ang Siyam na Langit at Sampung Lupa. Ang pinakalabas na bahagi ng Dark World ay konektado sa labindalawang universe.

Hanggang sa nagkaroon ng malaking hidwaan sa pagitan ng mga Banal at mga nasasakupan ng Hari ng kasamaan. Nagkaroon ng malawakang himagsikan, digmaan at patayan. Hanggang sa tuluyan silang ipatapon sa kalaliman kung saan tanging liwanag na nagmumula sa mainit na apoy, mga nagbabagang mata ng demonyo o diyablo. Nakakakilabot na hiyawan ng kapighatian sa mga mortal ang maririnig. Tanging kadiliman na walang-hanggang ang makikita sa buong paligid na tanging sa "Empyerno" kung tawagin lang malalasap.

"Dark, bakit ang daya mo? Bakit mo ginawa 'yun? You're going to leave me again. You'll leave me again... pregnant. You j*rk! How can I live without you, Dark? But for our children, gagawin ko. Kakayanin ko, Dark. Pero ang sakit, Dark, alam mo ba 'yun?" My tears started falling as I choked on my words, staring at his peaceful face. "You are the love of my life, there's no denying that. Do you hear me? I love you. I love you so much. Mahal na mahal kita, Dark. Sobra. Mas mahal pa kita kaysa sa pagmamahal mo sa akin. Even if you're a dev*l, a d*mon, and people describe you as a S*tan, I still love you. I'm still into you. You are the best thing that ever happened to me- even after everything, e

Nanlabo ang paningin ko, hanggang sa hindi ko na alam pa kung ano ang sumunod na nangyari. ***** I didn't know what darkness meant until I woke up and found myself in the middle of darkness. In the place where I don't know which way I would go. Kahit anong pilit ko na aninagin ang nasa paligid ko'y wala talaga. Wala akong makita. Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Gusto kong sumigaw pero hindi ko mahanap ang sarili kong tinig. Gusto kong tumakbo pero ayaw kumilos ng mga paa ko. Para akong itinulos sa gitna ng disyerto na walang ibang makikita kun'di ang kadiliman.

hindi nya na napigilang magsalita. “People used to call me Dark. Wag mo ng buoin ang pangalan ko.” Anito na muli na namang uminom ng alak. Umiling si Jane. “Ayokong tawagin kang Dark. Madilim sa tagalog and for me it means sadness. And look at you now full of sadness!” natawa ng pagak si Dark. “Now I know why they named me Dark.” mapakla nyang turan.

Hindi ko kayang mawalan ng kontrol sa nararamdaman ko. Nakatingin ako kay Dark, at kitang-kita ko rin ang sakit sa mga mata niya. Pero sa kabila ng lahat ng iyon, hindi ko pa rin siya kayang patawarin. “Bakit ganyan ka umasta? Diba ginamit mo lang siya?” Ang mga salitang iyon ay tumulo mula sa aking bibig, puno ng hinagpis at sama ng loob. Nakita ko ang mga mata ni Dark, puno ng galit, ngunit sa ilalim ng lahat ng iyon, may isang bahagi na hindi ko maitatanggi—nag-aalala siya. Ngunit hindi iyon sapat para mawala ang galit ko. “You use her! Para makaganti sa akin!”

Mukhang, tagalog ang dapat niyang gamitin kapag kinakausap ito. “I get it, Magpapalit lang ako ng damit,” malamig ang tinig na sambit niya. Bago pa man siya tuluyang makaalis ay nagsalita ang dalaga bagay na ikinatigil niya. “Sir, Dark. Sa-salamat nga po pala sa pagtulong sa ‘kin. Isang utang na loob ko po iyon sa inyo,” narinig niyang saad nito.

Surrender The darkness of the night sky had turned into a daylight, and the warm glow of the sun filtered in. In plain sight, I could see the large Eiffel tower of Paris France. Indekasyon na malapit ng lumapag ang eroplanong sinasakyan namin. "Ready?" a soft tone whisper in my ears gently. Nilingon ko ito at binigyan s'ya ng matamis na ngiti. "Yes, I'm excited!"

nanginginig kong sabi. I have been scared of the darkness since I was a kid. It started when my sister and brother locked me in the basement for an entire day. Takot na takot ako sa dilim, pero nakakayanan ko namang makatulog sa gabi kahit nakapatay ang ilaw. That’s how I started to appreciate the darkness. Pero tuwing nangyayari ito—bigla na lang namamatay ang ilaw, lalo na pagkatapos ng isang masamang pangyayari—hindi talaga ako mapakali. Natatakot talaga ako nang sobra. “Mi amor, close your eyes and take a deep breath, okay? Hindi kita bibitawan, nandito lang ako. Okay?!”

'Darkness can Kill, but Light can Heal.' -UNKNOWN *** I'M WITH YOU. Natapos ang aming pagkain na wala pa rin ang nagsasalita. Ngunit nang matapos ay nagsimula na naman kami sa aming pagkwekwentuhan.. Pero sa loob na ng aming bahay. Nakaupo sa mahabang couch at ninanamnam ang bawat sandali na magkasama kaming dalawa.