Novel & Cerita Darkness In Tagalog

"May ibabahay ka na ba? Ako kasi nakita ko na ang ititira ko sa bahay ko" "Back off, Calderon."galit na usal ni Sir Tyrus na ikinatawa lamang ng kausap. "Actually, mayroon na akong ibabahay doon. She's the goddess of darkness but also, she's the moon, who emitts the light to my darkest world."dugtong nito. Habang binibigkas niya ang mga salitang iyon ay nakatingin lang siya sa akin, na para bang sa akin niya iyon ipinapahiwatig.

Nilukuban ako ng kaba na kagyat ding naglaho nang maamoy ko ang pamilyar na pabango ni Dark. Hinawakan ko ang mga kamay niyang nakatakip sa aking mga mata. "Sa tingin mo ba ay hindi kita mahuhulaan?" natatawa kong wika. Hinarap ko si Dark na malawak ang pagkakangisi sa akin. "Good evening," bati niya.

Si Eddie na lang ang pinagkakatiwalaan ni Lorenzo ngayon. Dumeretso na ako sa kwarto ko. May ilang libro akong tinago sa aking drawer. Wala naman akong gagawin kaya naisipan kong magbasa. I came across a page about “Light vs Darkness”. Nakita ko rito kung paano magagapi ang kasamaan, ang kadiliman. It’s goodness, the light. I turned the page ngunit wala na akong makita. Pinunit ang mga sumunod na pahina.

Maya maya ay biglang minulat nito ang mata na para bang may naalala. "Naalala ko. Mga bandang 11 iyon. Gising pa ako kasi nanonood ako ng Kdrama. Then narinig ko ang ilang mga tahol ng aso sa kapitbahay. Sinilip ko pa sa bintana kasi ang ingay nila sobra. Naiistorbo ako sa pinapanood ko, tapos napansin kong umilaw iyong emergency light niyo sa harap pero wala naman akong nakitang tao. Mga bandang 2 na ako nakatulog at matutulog na sana ako ng may maamoy akong usok. Sinilip ko ang labas at nakita kong galing iyon sa loob ng bahay niyo. Hindi ko rin narinig sila tita at tito na sumigaw at baka mahimbing pa ang tulog. Ginising ko sila mama at papa para doon pero nahuli na kami at nagsibasag na

Halos sumabog ang kaniyang ulo sa pagkapahiya nang mapansing wala siyang dalang kahit ano kundi ang sarili. 'Luke, what were you thinking!' saway niya sa sarili. Umakyat ang dugo sa kaniyang mukha at ayaw na yatang umalis pa roon. Sigurado siyang nagmumukha ng kamatis sa pula ang kaniyang balat. 'Pwede pa akong mag-back out.'

Malaya nitong naipasok ang dila sa loob ng bibig niya na ikinaungol niya. Pakiramdam ni Dante ay bigla siyang nalasing at hindi magawang pigilan ang sarili nang malasahan ang labi ng kaibigan. Hindi siya nakuntinto sa halik lamang. Naging mapusok ang halik niya dito at hindi binigyan ng pagkakataon na makatanggi ang kahalikan.

maging masaya kami ni Isles? “My life is a complete darkness. Played games before. Won some. And lost some, too. And I’m never good at losing... especially when it comes to you.” Nagbaba siya ng tingin. His mission... his family... he lost it all. “I’ve lost so many things in my life, Nathalia... but when I lost you, it was another type of fall. No, it wasn’t just a fall. It was a throw at the rock bottom.” Kinagat ko ang aking labi. Darkness... it has always been associated with what we have.

Nakatingin lamang ako sa mga bituin sa langit habang dinadama ang paghaplos niya sa ulo ko. "You are not the dimmest star, but the brightest; you carried light in order to light the path for your two brothers. I understand how it feels to give up on your dreams. I can feel your sadness and your pain. I can feel your entire burden, and it's natural to think you're dim. Ikaw ang umaako sa responsibilidad na dapat ginagawa ng mga magulang mo. And you know what? That makes you shine the brightest, Alyn."

Bumaling siya ng tingin sa amin at ngumisi sa amin ng nakakaloko. "Am I right, peasants? Each one of you possess darkness. Killing is a crime and crime belongs to darkness. Our shades are black with the highlights of white. Life is boring without a touch of darkness." Nakagat ko ang ibaba kong labi bago napa-yuko. Sumulyap ako sa kanila na mga naka-iwas ng tingin sa isa't isa.

Sumilay naman ang ngiti sa labi ni Annabelle. “Exi fili tenebrarum.” Paulit-ulit na sambit ni Annabelle, sa wikang Latin, na ang ibig sabihin ay lumabas ka anak ng dilim. Ilan minuto ang nakalipas, ang madilim sa paligid ay mas lalong dumilim, napatingala si Liah. Dahil sa kahinaan ay hindi na niya naramdaman ang panganib na dumarating. Hinang-hina pa rin si Zek at hindi makatayo dahil sa tinamo niyang mga sugat. Hindi alam ni Liah ang gagawin, hindi niya rin mahagilap si Lala at hindi na gumagana ang kapanyarihan niya. Lalo na ang paglaho niya sa paningin ng iba. Hindi na rin niya mautusan ang mga ugat at ibang elemento sa paligid.