Novel & Cerita Darkness In Tagalog

Makaraan ang ilang segundo ay bumungad ang maliwanag na ilaw na ikinapikit ko. Masasayang ingay mula sa karamihan, mga hagikgik at harutan ng iba at iilang nagbabatian sa isat-isa. Mabilis kong binuksan ang aking mata at awtomatikong rumihestro ang gulat sa aking mukha. "Paraiso," naibulong ko habang ang aking bibig ay bahagyang nakaawang dahil sa pagkamangha.

Hindi maiwasang mapapikit ng isang mat ani Danica ng kumislap ang relong suot-suot nito dahil sa pagtama ng ilaw. “Where do you think you are going? After wasting my time to wait for you, aalis ka without a word? Isn’t that the thing you also did eight years ago?” May pangungutya nitong saad sa dalaga, “come inside, unless may iba ka pang paraan para iligtas ang isang bagay na gustong-gusto mon a makuha.”

Sa ibaba, ang mga ilaw ng syudad ay kumikislap na parang kumakalat na bituin, magkakapal, nag-uunahan, parang walang katapusan. Kung sa loob ng ballroom ay puro ingay, tawa, at flash ng kamera, dito ay ibang mundo. Tahimik. Malaya. Wala ang mga matang nagmamasid. Gusto kong pakalmahin ang sarili ko, dahil sa engkwentro namin ni Sebastian. Naalala ko parin ang sinabi nyang hindi sya ang nagbibigay ng babala sakin. Kung hindi sya? Sino?

*************************************** Shine's POV magulo ang isip ko sa mga nalaman ko! si daddy patay na raw pano nangyari yon? naguguluhan ako. hindi ako maka paniwala kaya naman agad kong niyaya si dark na umuwi na, gusto ko kasi talagang makita kung totoo nga iyon. yung makikita talaga ng dalawang mata ko na wala na talaga si dad. hanggang sa makarating na kami sa bahay. bukas ang ilaw habang naka awang ang pinto.

Napabalikwas ako ng bangon. Darkness is my greatest fear. I hate darkness, lalo na ang tipong walang-wala akong naaaninag. Okay lang sana kung may katabi ako sa mga ganito kadilim na paligid. May ilaw naman ngunit bahagya lang at nagmumula iyon sa labas ng silid namin ni Alex. Tuluyan na akong nagising, nagmamadaling bumangon at naglakad patungong pinto.

Ang isang bagay na kailanman ay hindi dapat nangyari… pero nangyari. And now, all I could see is my worst nightmare unfolding right in front of me— right after I tasted the best dream of my life: to be with him, in the dark, kung saan walang ibang tao kundi kami lang. Kami lang… sa isang mundong bawal.

"Hindi po ah. Tsaka saan po ba tayo pupunta?" Nabitin lang sa hangin ang tanong ko dahil hindi naman niya ako sinagot. Napakaano talaga. Sinayang ko nalang ang oras ko sa pagtingin sa bintana, kahit gabi ay makikita mo ang ganda ng paligid. Sabi nila, everything will be boring without light, well for me, darkness is better than light because it brings peace and comfort kase hindi mo makikita yung mga bagay na magdudulot sayo ng sakit. But then, sometimes, I realized. Darkness brings monsters but monsters is the one that makes us stronger.

BE AWARE! READ AT YOUR OWN RISK! Ang mga susunod na eksena'y may bulgar na mga salita, hindi kaaya-aya. Kaya nagpapaalala na ko... BIGLA ang pagbaling ng malilikot na mga mata ni Dhalia sa kaharap. "Pagkatapos ng ginawa mo, wala ka bang ibang naramdaman? H-Hindi ka ba man lang nakaramdam ng awa sa ginawa mo sa kanya? H-Hindi mo ba siya minahal?"sunod na tanong nito.

Napatingin naman ako sa kanya dahil sa paghalakhak niya. "Advance kasi kayo. Actually, pinangalanan itong hidden forest ay dahil sa nakatago ang lugar na ito. Kung nandoon ka lang kasi sa labas malapit sa kalsada ay hindi mo talaga makikita at matatanaw ang ganda sa loob nito, bukod pa roon ay iilan lang ang nakakaalam sa lugar na ito kaya binansagan nila itong hidden forest" "Ganoon ba kaya naman hidden forest ito. Paano mo naman pala nalaman ang lugar na ito?" Tanong pa niya.

Nagagalit din ang kalangitan dahil sa kulog at kidlat at hindi ko gusto ang nangyayari ngayon. Sana lang ay ‘wag namang mag-block out, dahil kung mangyayari man ang pagkawala ng kuryente ag hindi ko ‘yon kakayanin lalo pa’t mayroong kulog at kidlat. I’m a little bit scared of darkness and I don’t know but I hate darkness. Siguro nga at nagigising ako ng ganitong oras pero hindi pa rin mawala-wala ang takot ko sa kadiliman.