Dear Best Friend Letter 소설 & 이야기

* Bestfriend? I doubt it.

desperada kong sambit sa kaniya. Natawa lang siya saglit at umiling. "Are you sure you can do it? I doubt it. Knowing you, mas malambot pa ang puso mo sa bulak," pairap niyang sagot kaya napaismid ako. "Tang ina," bulong ko at napayuko na lamang. "Pautangin mo na lang ako," agad ding sinabi ko nang maalala kong may mayaman nga pala akong best friend . . .

Makasigaw wagas. "Ano, thank you for being my bestfriend.” Sabi niya at nagkukunwaring nagpupunas ng luha. Tsk, madrama! "Joke lang, I hate dramas." nakangisi niyang sabi kaya napairap ako bagaman nakangiti. God, my bestfriend is abnoy. "Seriously, happy birthday Lily Salva , I mean Mrs. Lily Salva Alster. My one and only true friend. Ano, kinakabahan ako gaga ka." dagdag niya habang nagpapaypay gamit ang kanyang kamay.

Tumayo siya tsaka tumingala upang pigilan ang nag-babadyang pag-tulo ng luha “You become one of my best friend Zack. One of the best person I ever had in my life. One of the person I care the most, Even in your last breath I didn't get a chance to say these words. But I want you to know that I love you Zack. Maybe not as a man but as someone important to me, sometime that I considered as one of my family. Wherever you are, I hope that you are happy. Because I will try my best to live a happy life even though it's not that easy.” Malungkot siyang ngumiti “I'm so thankful that I met you, Goodbye Zack. I will definitely miss you.” Mahina niyang sambit at sa huling pagkakataon ay sinulyapan niya

“If you want a help, a hand to hold on, a should to cry on, I’m always here for you . . . as your best friend.” Hindi ko na napigilan ang luhang namalisbis sa aking pisngi habang pinagmamasdan siyang sinserong nakatingin sa akin. Hindi ko na rin napigilang tumakbo palapit sa kaniya at yakapin siya nang mahigpit. Na-miss ko siya. Na-miss ko ang best friend ko. “Na-miss kita, Dustin!” sambit ko habang humihikbi at mahigpit ang yakap sa kaniya.

Mas malala ‘yong naranasan niya noon. Itong naranasan ko ngayon, walang-wala ‘to sa naranasan niya, kaya dapat hindi ako magpapadala sa lungkot. Nakaya ni Charmaine, kakayanin ko rin. “Thanks, besty. Napagaan mo ang loob ko." "No need to thank me, para saan pa na naging best friend mo ako.” Sabay kaming natawa, at sabay ring suminghot. Naamoy na kasi namin ang mabangong amoy ng mga pastry na paborito namin.

Ngumiti siya at in-spread niya ang dalawang kamay niya na parang gustong magpayakap sa akin. Hindi ko naman maintindihan ang katawan ko dahil ng makita kong naka spread ang dalawang kamay niya ay patakbo akong lumapit sa kaniya at yumakap sa kaniya. "I miss you best friend," masayang ani niya at yumakap rin sa akin. Hindi ko maintindihan ang sarili ko dahil mas hinigpitan ko ang yakap sa kaniya at naramdaman ko na lang na umiiyak na pala ako.

"Can you come over here—sa condo ko. May ipapatulong lang sana ako sa iyo, e. Ang hirap kasi mag-decide." Bakit ako pa talaga? Saka ang layo ng place niya sa place ko. Pero dahil sa kuryusidad, pumayag akong puntaha siya. "Sure!" Ngiti kong sagot sa kanya sa kabilang linya. Rinig ko ang ngiti niya pagkatapos. "Thank you so much, Mazekeen. You were the best; my best friend." Best friend? Kailan pa?

Pinagmamasdan ang reaction ko. I smiled. "Thank you for enlightening me, Lei. Hindi ko alam ang gagawin ko kapag wala ka. Hindi mo ako iniwan. Alam kong galit ka din sa akin dahil hindi ako nakinig sa iyo, sa mga advice mo dahil ang tanga ko, sobrang tanga ng best friend mo." Natawa ako sa sinabi ko. Oo ngayon ko lang na-realize na ang tanga ko. Umirap lang siya sa sinabi ko. "I gave you the reason to hate me but look at you, hindi mo ako iniwan, nag-stay ka sa tabi ko, pinagtiyagaan mo ang ugali ko. You're the one who understands me when I'm silent, ikaw lang ang nakakaintindi sa buong pagkatao ko. So, thank you dahil nakilala kita. You're my only best friend. I love you!" Hindi ko na naman