Dedication Novelas e Histórias

He is holding my hand tigthly as we keep on gazing at each other. "Please repeat after me." Race said na agad naman naming ginawa. "I call upon these persons here present to witness that I Neon Castiel Villamonte do take you to be my lawful wedded wife. I will trust you and respect you, laugh with you and cry with you, loving you faithfully through good times and bad." Gusto kong matawa ng marinig ko ang salitang respeto. This wedding is indeed bullshit, with all the lies he says, I want to grabbed my hand and run away from this.

Walang bakas ng pag-aalinlangan sa mukha niya nang sumagot siya agad. “Wag na yung ‘let’s just say,’” sabi niya, diretso ang titig sa akin. “Dahil talagang hahanapin ko siya para sa’yo. Alam mo naman, sobrang dedicated ako.” Bahagya akong napangisi, ngunit hindi iyon umabot sa mata ko. Halata ang pagdududa sa loob ko. Sa sobrang “dedicated” niya, hindi pa nga nagsisimula ang trabaho ay naniningil na agad.

Paano ay may asul na kahon sa ibabaw ng kama. "Babe" Iyon ang nakasulat sa dedication card. May nakalagay pang hugis puso sa tabi nito. Tinakpan niya ang labi at kinulong ang ngiti sa loob ng bibig. Baka himatayin siya sa sobrang kilig! Ang sabi nito ay libro ang narito, pero hindi pala!

Para kay Erica Gregorio ay hindi totoo na sadyang nakatadhana na ang magiging kapalaran ng isang tao. Aniya, ikaw ang humuhubog sa sarili mong kapalaran. Ang magsusulat ng iyong kinabukasan, at ang gagawa ng sarili mong desisyon sa buhay. Tulad na nga lang niya, kung hindi siya noon umalis sa kanilang probinsya, ay nakatitiyak siya na imposibleng marating niya ang kanyang narating ngayon. Dahil isa na siya ngayon sa ginagalang at may mataas na katungkulan sa kumpanyang kanyang pinaglilingkuran. Iyon nga lang, kinakailangan munang isakripisyo niya ang kanyang pag-ibig upang makamit ang tagumpay, na hindi niya pinagsisihan dahil nagtagumpay siya sa kanyang minimithing ambisyon.

Huminga muna ako ng malalim bago nagsimulang magsalita. "Good afternoon to my co-students and to our parents. Also, to our teachers and to our principal. I was happy and grateful right now that i am the valedictorian at my first year here in ISM. Receiving this medals, praises and congratulations isn't enough to fill me in. I was waiting for someone to congratulate me," ngumiti ako ng mapait. Nakaharap ako sa lahat ng tao at lahat ng atensyon nila ay nakatuon sa'kin. "I was dedicating this to him. He was the reason why i was here. He was the reason why i am here, standing infront of all of you and speaking. I'm dedicating this achievement to my dad." Napatingin ang lahat kay daddy na nakatin

“Ngunit… kailangan kong malaman kung kaya ko talaga ang mundong ito.” “Oo, alam ko,” sagot ni Adrian. “At kung handa ka, nandito lang ako—palaging nandito.” Ang gabi ay natapos nang may bagong pang-unawa: ang paglayo ay hindi pagkawala, kundi isang paraan upang masukat ang tapang, ang dedikasyon, at ang lalim ng pagmamahal.

Sa likod ng bawat detalyeng ito ay ang tiyaga at dedikasyon ko, hindi lamang para sa sarili ko kundi para sa mga tao sa paligid ko. "Ang mahalaga ay mabilis ito," dugtong ko, pinipilit ang aking isip na mag-focus sa misyon ko. Agad kong inihanda ang motor. Sa aking isip, iniisip ko na ito ang magiging susi sa upang makapasok ako sa motorcruse . Si Agent P ay umakyat sa likod, nag-adjust sa kanyang posisyon, at alam kong handa na siya.

Kaya ipinadala ko si Cora—isang taong maasahan, matalas at walang takot na dumaan sa kahit anong impiyerno para lang maisakatuparan ang mga utos ko. Inisip ko ang huling pag-uusap namin ni Cora. Kitang-kita ko ang dedikasyon sa kanyang mga mata, isang dedikasyon na bihirang makita sa sinuman. Alam kong hindi siya bibitaw hanggang magtagumpay siya, pero bilang isang lider, hindi ako dapat magpadala sa kumpiyansa lamang. Lagi kong isinasaalang-alang ang bawat galaw, ang bawat posibilidad ng pagkakamali.

“Hindi, apo. Apo kita at may karapatan ka. Siyempre, pag-aaralan mo muna bago ka sumabak sa trabaho. Huwag kang mag-alala. Ako ang bahala sa’yo.” Saglit siyang natigilan. Hindi siya sanay na may taong nagsasabing may karapatan siya sa mas magandang buhay. Lumaki siyang laging kailangang patunayan ang sarili, laging nasa ibaba, laging nakatingala sa iba. Kaya ang simpleng mga salitang iyon ay sapat nang magpainit sa kanyang dibdib. “Hindi kita pababayaan dahil nakita ko ang dedikasyon mo.”