How Do You Perceive Yourself Mga Nobela at Kwento

Again, thanks to Zeno. Nang makapasok na ako sa office, saka ko na napansin ang tingin ng mga tao. Yung iba nagtataka pero mostly gulat habang nakatingin sa gawi ko. Alam kong hindi ako maganda pero sana hindi nila pinapamukha sakin. Kahit papaano nasasaktan pa rin ang nararamdaman ko kapag nasasabihan akong pangit. Lalo na kapag may hitsura ka pa kahit na bang sabihin mong malakas personality ko, hindi mo naman alam tinatago ko. Nakakababa kaya ng self-esteem.

Mapepera nga sila pero masahol naman ang ugali. How they treat me, is how they feel about me. Actions tell what people hide. They were disgusted and embarassed about the idea of me being a mute. If they can't like me, so what? Ayoko rin sa kanila. Action speaks louder than words and it will truly shows their true colors. Minsan hindi ko rin maintindihan ang sarili ko. Minsan ang tapang ko, minsan ang hina-hina ko. May mga araw na kaya kong i-handle 'yong tingin nila sa akin at may araw na down na down ako sa mga napapansin at naririnig patungkol sa akin. Pinipilit ko lang pala maging malakas para sa sarili ko kasi ayoko na maging talunan. Kasi walang iba na tutulong o dadamay sa akin kundi a

Nakaupo sa gilid ng kama habang pinagmamasdan ako. Hindi ko maintindihan kung bakit ganoon siya makatingin. Para bang may gusto siyang sabihin ngunit hindi niya magawa. Para bang may gusto siyang aminin ngunit hindi niya kayang bigkasin. Hanggang sa marahas itong napabuntong hininga at nagsalita. "Is that really how you see yourself?" Napahinto ako. Bahagya akong napakunot-noo.

Maaga pa at masarap ang kape ng Lia's kaya dito ako palagi nagkakape mag-isa. Ako kasi yong babaeng matakutin pero di lang halata. Mababa masyado ang self esteem ko. Ayaw kong tinitingnan at pinapansin ako ng mga tao. Gusto ko yong parang hangin lang ako dahil pag may tumingin sa akin parang feeling ko ang sama ng iniisip nila tungkol sa akin. Sabi nila maganda daw ako pero feeling ko hindi talaga eh. Kaya kapag sinasabihan akong maganda nahihiya ako. I doubted it.

Umikot siya sa harapan ng salamin at pinagmasdan ang sarili. “Okay na kaya ito? Mukha na kaya akong tao?” Bulong niya sa sarili. Kinakabahan siya sa magiging lakad nila ngayong gabi. Hindi niya kasi alam kung paano makipag-socialize sa ibang tao. Hindi naman siguro mahalaga kung marunong ka ba o hindi. Basta makauwi nang hindi napapahiya ang sarili ay sapat na.

I'm no one's favorite niece. And because I'm no one's favorite I need to be pretty. I need to be intelligent. I need to be nice. I need to be classy. I need to be tough. I need to excel at everything I do for me to fit in. Most of the time, they say that I think older than my age. I think too much and I know so much. I need to be this and that because I know that I can only depend on myself. Maybe I'm more mature than my age because my experiences have made me grow faster than the average teenager. Well, I believe that maturity is not about age; it's about how you perceive life.

At first hindi ko sila pinapakinggan pero later on kahit ako ay napapansin na rin ang kakaiba sa sarili ko. Katawan ko 'to kaya kilala ko at alam kong may kakaiba talaga sa akin. Nararamdaman kong may pagbabago sa pangangatawan ko at sa sarili ko hindi ko lang ma-point out. Hindi lang ba o hindi ko lang talaga maamin sa sarili ko? Kasi hanggang ngayon parang hindi pa rin ako makapaniwala eh.

"You don't." The room grew quiet. Even Ms. Alvarez discreetly dismissed the assistants, giving us a little privacy. I took a slow breath and then spoke more calmly. "This isn't about expensive clothes." She remained silent. "It's about perception." She frowned. "Hindi ko maintindihan." I stepped closer. "People will form opinions before you even speak. They'll judge the way you walk. The way you stand. The way you dress and the moment you enter that ballroom." She listened without interrupting.

Hindi ko naitago ang inis sa boses ko. "Hindi mo naiintindihan. Sa mundo ng negosyo, perception is everything. Kung anong makita nila sa atin ngayon, makakaapekto 'yon sa mga susunod na proyekto." Huminga ako nang malalim. "Anthony, sa totoo lang, wala man lang akong choice dito, 'di ba? Kahit sabihin kong ayoko, dadalhin mo pa rin ako."

“Do you feel that?” “Yes,” sagot niya. Ang pakiramdam ay hindi disorienting. Hindi ito pagkawala ng sarili. Sa halip, ito ay parang paglawak ng identity—isang karanasan kung saan ang “sarili” ay hindi na confined sa isang perspective lamang. Parang may access sila sa mas malawak na field ng awareness, habang nananatili pa rin ang kanilang sariling core.