Novel & Cerita Depression And Anxiety In Tagalog

sabi ko nang maalala ko lahat ng naging karanasan namin dito ni Mama. "Sabi niya siya daw mismo magpapakilala sayo," he smiles at me. Wait- what happen to the De Marquez? "I'm sorry if you are involved here in our situation, nalubog kami ng utang sa mga Achilles at balak nilang kuhain ang Mansion at ang Farm." sabi niya sa akin na may umaambang luha na lalabas sa kaniyang mata.

Hindi ko alam bakit natatakot akong makita niya kami. "Bakit ba? Bitawan mo nga ako! Ang sabi mo pupuntahan mo ako pero hindi ka pumunta!" Tukoy na sabi nito sa pangako kong dadalawin ko ito sa hospital. Na diagnosed si Celine na may depression at anxiety. Dinala ito sa hospital nakaraan dahil sa madalas na panginginig at pagkahimatay nito dahil sobrang low ang blood sugar nito. " Bukas na tayo mag usap" Saad na sabi ko. Kalmado lang ako dahil ayokong masaktan ito. Lately kasi laging naging mainitin ang ulo nito.

Pumasok na nga sila sa banyo at sabay na naligo sa ilalim ng rumaragasang tubig. Sa kabilang panig naman, matapos ang check up ni Marco, umalis na rin sila sa ospital. Bumiyahe si Marcus sa isa pang ospital kung saan nagkaroon ng consultation ang asawa niya kay Dr. Devanadera. “Your wife has postpartum depression. She also has postpartum anxiety. These are common in women who have just given birth. She is not crazy, Marcus. What she’s experiencing is a medical condition due to recent childbirth. I’m prescribing medication for her. Nandito ang instructions. Please make sure she takes it regularly and bring her for follow-up checkups. Please take care of her.”

May accent ang pagsasalita nito, halatang lumaki ito sa ibang bansa. “Tsk, why not? Kung tumitingin ka lang naman kasi sa daan ay hindi tayo mangkakabanggaan. But ever mind, I will just say sorry to satisfy your pride.” Sabi ni Isaac at tumingin sa mukha ng dalaga. Ang singkit nitong mga mata ay masungit na nakatingin sa kaniya habang ang isang kilay ay nakataas, “go, tell me your sorry.”

Pinunasan niya ang pisngi niya na puno ng luha. “Halos patayin ko na ang sarili ko noong mga panahon na wala ka. Na diagnosed pa ako na may anxiety and depression, lagi ko sinisisi ang sarili ko kung bakit mo ko iniwan. Pasalamat na lang ako dahil hindi ako pinabayaan ng pamilya ko, nag medication ako dahil sabi ni kuya Japeth hindi ka daw babalik sa akin kung ganun ang kalagayan ko. Inayos ko ulit ang sarili ko dahil umaasa ako na isang araw, babalik ka sa asawa mo. Kaya nga transportation ang pinaglaanan ko ng panahon palaguin sa lahat ng negosyo ko, ikaw ang inspirasyon niyan lahat. Hindi ako nawalan ng pag-asa na mahanap kita balang araw kahit hindi ko alam kung sino ang walang hiya ang

Puny*ta siya. Tinignan ako ng doktor at alam na nito ang sasabihin. Depression at anxiety. Simpleng mga dahilan para mag-alala sayo ang isang tao. “Kailangan niyo alagaan ang inyong asawa, kung hindi ang emotion niya maaring ito ang maging dahilan para magkaroon siya ng miscarriage. Sana hindi na ito mauulit.” Asawa. Ahahaha. Ang very good talaga ng doktor na ito. Dahil diyan, sa susunod na buwan sigurado ang promotion mo.

(Philippians 4:13 NKJV) WALA ni isa sa mga kaklase ko ang lumapit sa akin para magpakilala o kilalanin ako. Pero alam ko naman na mangyayari ang lahat ng 'yon at alam ko rin naman na ayaw nila sa'kin. Sa simula pa lang, iba na ang tingin nila sa'kin. Naiiba ako sa kanila dahil lahat sila ay mayayaman, matatalino, magaganda at guwapo. Habang ako naman ay isang probinsyana na napadpad dito sa siyudad. Pakiramdam ko tuloy hindi ako nararapat na maging estudyante sa paaralan 'to.

Mirabela Reyes, Status: Single Nakahinga ako ng maluwag. Napasandal ako sa aking upuan at nagpakawala ako ng malakas na hininga dahil isa sa mga kinakatakutan ko ay ang malamang kasal na ito. Nakakita ako nang napakalaking pag-asa para sa aming dalawa.

Sabi ko "This is r***e!"Sigaw ko. Pero imposible para makawala ako sa pagkakatali niya sa akin. Sinasapian ba siya? Para na siyang S*** Ma***c. He started to undress me. Anu bang magagawa ng mga luha ko sa pagkakataong ito. Hanggang sa manatili nalang ang mga paningin ko sa kisame. He ra**d me and used me over and over again. Siguro namaos na ako sa pagpigil sa kanya. Alam ko nakaraos nasiya at ngayon kinakalagan na niya ako pero hindi ko na siya nilingon pa at tumagilid nalang ako. Inayos niya ang aking blanket at iniwan na niya ako sa ganuong kalagayan. As if I was just a random w***re. I want to leave right now!.

Nakakaamoy din ako ng alak sa hininga niya at sa tuwing kinakausap ko siya ay singhal lang ang natatanggap ko sa kaniya. Iyon na nga ata ang pinakamasakit. Nakaranas ako ng matinding depresyon at anxiety attacks na sa tuwing hatinggabi ay nagigising akong mag-isa lamang ako sa kwarto at doon ay hindi ko na kayang bumalik pa sa pagkatulog at iiyak na lang ako buong magdamag. Oo, ganoon ka hirap.