Depression And Anxiety In Tagalog นิยาย & เรื่องราว

pero may kakaiba sa puso ko. Bakit...bakit parang wala na? "Akala ko...akala ko hindi na nila ako mahahanap. Ang tagal na ng panahon pero wala pala talagang imposible sa mga taong maraming koneksyon. Nahanap nila ako rito at patuloy na ginugulo sa pamamagitan ng pagsesend at pagmemessage ng mga kung anu-ano na nakakatakot. Hindi ako makatulog ng mga panahon na iyon, kung kaya uminom ako ng alak nagbabaka sakali na maibsan ang takot ko. At tama nga ako, sa alak nawawala ang takot ko. Sa alak naranasan ko na wala akong kinatatakutan na kung sino. Hanggang sa malulong ako rito at hindi ko na kaya pang tumigil. Parang...parang iba na ako, hindi ko na kilala ang sarili ko. Sa mga panahon na iyon

"SUMAGOT KA" "Loukrisha, mali ito, yung atin? Mali yun. Tumigil ka na," sabi niya. "Anong mali sa pag-ibig? Anong mali kung nagmamahalan tayo? Hindi kita maintindihan!" Hindi ko na napigilan at kusa ng lumabas sa bibig ko ang mga hinanakit ko. "Spencer! Walang mali doon, normal yun kasi babae ako at lalaki ka! Normal lang kung magkakagusto tayo sa isa't isa! Pero alam mo yung mali? Yun yung saktan mo ko ng paulit ulit! YUN YUNG MALI SPENCER! Kasi hindi na makatao yun, DI KA NA TAO NUN"

Isinuot niya ang white coat niya at saka isinabit sa leeg ang stethoscope bago ito namulsa at tumingin sa'kin. "Mahihina ang loob ng mga teens and kids sa generation ngayon. They are prone to depression and anxiety kasi mas maaga silang namulat sa malawak na information about those sickness," he explained. "Let's go, ten minutes na lang, dadating na 'yong una nating pasyente." Tumango ako at sabay kaming lumabas ng opisina niya patungo sa silid kung saan mayroong maraming halaman.

Pinapa-kalma ko ang sarili ko dahil ayoko ma-depress nang sobra natakot na ang pamilya ko nung nagka-depression ako. "Kuya, kalma muna inhale and exhale bawal tayo ma-depress 'yon ang bilin sa atin ni Mama, kuya." paalala ng kapatid ko sa akin kaming dalawa ang nagkaroon ng matinding trauma dahil sa nangyari sa amin noon.

Bigla syang nalungkot. Wala nang ibang alibi si Joaquín sa pakikipagkasundo nito sa kanya kundi si Jessica. Hanggang ngayon masama pa rin ang loob ni Joaquín sa ex nya at sya ang ginagamit nito para pagselosin ito. Hindi lingid sa kanya ang lampas hanggang langit na pag-ibig noon ni Joaquín sa Intsik na babaeng iyon na syang pinakadahilan ng major depressive disorder nito noon kaya umusbong kay Joaquín ang pagha-hyper mode kapag nagagalit, panic attacks at anxiety.

Nanlabo ang kanyang mga mata dahil sa pag-iyak. "Bakit? Wala naman akong naalalang isa ka sa nambobogbog sa akin" "I'm sorry" Aniya at niyakap ito. "Hindi ako baliw para ilagay dito ni Daddy. Ayoko dito. I want to get out of here. I just had a traumatic depression, I'm not insane" "Yeah, I know kaya ilalabas kita rito. Iuuwi kita sa inyo. Ikukuha kita ng private nurse para matutukan ka para sa recovery mo"

Sigaw na naman niya. Hindi ko na iyon pinansin pa. Mas lalo kong hinanda ang sarili ko. I can't barely feel pain anymore. Habang palapit kami nang palapit sa paroroonan namin ay palakas nang palakas ang kabog ng dibdib ko. I'm not scare or anything. I'm fucking anxious. Hindi ko alam kung ano ang kahihinatna ng lahat ng ito. Hindi ko mahulaan kung saan magtatapos ang gulong ito.

pag-uulat ng lalaking nasa kabilang linya. Gumuhit ang ngiti sa mga labi ni Gretta sa kanyang narinig. “Is that so?” maikling tugon nito. “Kumusta lagay niya? Ang bata? Patay na ba?” “Hindi pa po sila patay, Ma’am pero nasa kritikal ang kanilang kalagayan” sagot ng lalaki. “Napag-alaman ko rin po na dumaranas nang matinding depresyon ang asawa nito kaya bigla na lang itong nawalan ng malay.” Dagdag nito.

Chapter 36 "Akala ko mababaliw na ako, actually I did..I fell into depression akala ko malala na ang depression ko when I lost Angel but.." Max stared at her his eyes were shaking in despair..and gloom at pakiramdam niya ay naninikip ang dibdib niya she can feel it,his pain.

Kung siya ang tatanungin mas gusto niya ang mas simple. Umupo siya sa gilid ng kama at nag-alay ng maikling dasal ng pasasalamat kahit na ang totoo, pakiramdam niya ay wala siyang dapat ipagpasalamat. Bago kasi siya bumiyahe ng Pilipinas, na-diagnose siyang may anxiety disorder bunga ng depression. Kaya't madalas, kahit na mataas ang araw at masayang nagsisi-awitan ang mga ibon sa labas, hindi pa rin magawa ng mga ito na mapa-ngiti siya.