Diario นิยาย & เรื่องราว

Para naman kahit papaano maibasan ng kahit kaunti ang bigat na nararamdaman ng puso ko Mahilig ako sa ganito noon pa man. Naalala ko pa nga na sa tuwing umiiyak ako, isinusulat ko sa aking notebook ang mga kaganapan kung bakit ako umiiyak noon. Ito ang gagawin ko ngayun, isusulat ko dito sa isang kapirasong papel ang ginawa ni Madelyn sa akin kahapon at ang ginawa ni Elijha sa akin kagabi na para bang isang diary.

32 Missed Calls. 18 Unread Messages. Lahat galing kay Rhea. Napalunok ako habang binubuksan ang pinakahuling message na ipinadala niya kanilang madaling-araw lang. My fingers trembled against the glass screen as I read her words:

Agad akong nagpunta sa kuwarto ni Hannah, kinalkal ko lahat ng gamit niya, i saw a pink locked book sa ilalim ng kama niya at kinuha ko ito. Ito yung Diary niya na kinuha ni Kia non at ako lang ang nakabawi kay Kia.. I started opening the diary, sinira ko ang lock nito at inumpisahan itong basahin. Lahat ng nakasulat is about her first love... Wala siyang binabanggit na pangalan sa bawat sinusulat niya pero pamilyar lahat ng kinukwento niya sa diary niya.

Kinuha niya ito at isinara ang libro pagkatapos ay ang notebook naman ang binuklat niya. 'September 13 , 2013…' Basa ni Atasha sa nilalaman niyon. “Ano to diary?” Nakakunot na noong sabi niya sa sarili dahil nagtataka sa kaniyang nakuha pero maya maya pa ay napasigaw siya sa galak. “Diary! May diary si Kelly!” Nabubuhayang sabi ni Atasha dahil kung mayroong diary si Kelly malamang ay nakasulat doon ang dahilan ng lahat, nakasulat doon ang nakaraan.

"Take it. Read it when you need context. It helps." Tinanggap ko ang diary na may bahagyang pag-aalinlangan. Binalot iyon ng kahoy na parang may proteksyon. Nang buksan ko, nakita ko ang sulat sulat ng isang batang lalaki na nagsasabing natutong magbilang at mangarap kahit maliit ang pera. May mga simpleng sketches ng bukid at ng mga ngiti ng tao.

Sa pabalat nito, nakaukit ang pangalan—Camille Dela Vega. Parang bumagsak ang mundo ni Farah. Kinakabog ang dibdib niya habang dahan-dahan niyang binubuklat ang mga pahina. Nandoon ang masisiglang sulat ni Camille—mga alaala ng mga date nila ni Dawson, ang mga matamis na salita nito, mga pangakong “habang buhay.” Ngunit sa huling bahagi ng diary, may mga pahina na basa ng luha, puno ng pangungulila at takot.

"Dear Diary," Tama ba ang ginagawa ko? Umiwas ako buong maghapon para hindi makita ang taong iyon, dahil sa sakit na naramdaman ko kagabi ay natakot akong muling maramdaman iyon. Biniro ako ng crush ko kanina pero hindi ako kinilig, hindi ako napangiti. Bakit ganon hindi katulad dati na isang tingin palang para na akong mahihimatay. Sabi ng kaibigan ko kanina siguro daw iba na ang crush ko kaya ganon. Ibig bang sabihin may crush na ako kay Enemy? Kaya ba ako naiinis dun sa babae kahapon at kaya ba ako nasaktan at umiyak kagabi? Ano ba itong nararamdaman ko, bata pa ako para sa mga ganitong bagay kaya siguro mas mabuting umiwas nalamang ako sa katangah*n kong ito."

pasigaw na tugon nito Pag katapos ng pangyayari na iyon naligpit nalamang ako ng aking silid at nag sulat ako sa aking diary notebook simula elementry nasusulat na talaga ako sa diary ko lahat sinusulat dahil hindi rin ako pala kaibigan at hindi ko na rin halos mabilang kung nakailang notebook na ako siguro 15? 17? every year nag papalit ako ng diary notebook kapag minsan binabasa ko yung iba na realized ko every year, every version of me, hindi ako nag sisisi sa mga pag kakamali na nagawa ko dahil kung hindi yon nangyari sa buhay ko siguro ibang tao ako ngayon at sobrang laki ng pag sasalamat ko sa youngerself ko kasi nagtuto siya mag sulat sa diary sobang laki ng naging impact sa akin ng p

Kabanata 42 - Ang Katotohanan ng Diary Nasa likod na ng rehas si Leo Cruz. Ang matinding pagtugis ay natapos na, ngunit kasabay nito ay nagsimula ang mas masakit na bahagi: ang pagharap sa katotohanan. Ang diary ni Isabel Cruz, na mahigpit na hawak ni Leo, ay naging sentro ng kanilang atensyon. Hindi lamang ito ebidensya; ito ay tinig ng nakaraan na matagal nang pinipigilan.

Inabot ko ang notebook na hawak ni mommy and start reading what was written there. It was really a journal of Tita Mela. Or should I said a diary as old as time… habang binabasa ko iyon ay umiiyak na ako. Nandoon lahat, ang pagmamahal niya sa isang lalaki… ang pagmamahal niya na dahilan kaya natukso siya.