Disability Quotes Novels & Stories

humina ang boses ko sa huling salita. "I can still enjoy even though I am disabled. There are a lot of things that we can enjoy, Crystal. The things that we can feel, I truly appreciate that. Kahit makaamoy lang ako ng sariwang hangin, makarinig ng hampas ng alon, makatikim nang special delicacy ng lugar na pupuntahan natin. Ma-e-enjoy ko 'yon dahil may kaya pa kong gawin at higit sa lahat kasama kita."

Hindi ako pawisin sa kilikili, pero sa sobrang hirap ng ginagawa ko, ramdam ko rin ang pamamawis ko doon. I swear to God, once I get better, I’ll buy good food for every disabled person I see on the streets. Sobrang hirap nito, sa totoo lang. I always appreciate them, especially those who still work despite their condition, but now that I’m going through this myself, I admire them even more. I can’t just back out. Kaya ko ’to! Matinding pagdiin na ang pagkakapikit ko nang pinilit kong iusog ng isang bagsakan ang mga paa ko.

" Nakagat pa nito ang pang-ibabang labi bago sinagot ang katanungan ko. "As I told you before, tita mommy...my dad is so damn strict. He won't tolerate you to -" "Nasobrahan naman siya ng pagka-strict. Dapat man lang sama sinubuan ka niya o kaya naman inalalayan kang lumabas patungo sa hapag kainan." "That's impossible! Sabihin pa no'n sa'yo...you're not a disable person. So you better do it with your own."

Malambot ang puso ng ama niya para sa mga taong may kapansanan, dahil minsan na siyang nakawheel chair ng matagal. “At nagtuturo din siya sa mga bata na may ASD kung paano magbasketball,” dagdag ni Charlie. “Naalala ko kung paano mo ipinaglaban ang makahanap ng tamang mga coach para sa sports camp sa Dowel City na madalas mong iniisponsoran. Ginagawa mo pa din iyon, di ba? Ang sports camp para sa mga disabled na mga bata.”

Sabina's point of view Papasok na sana kami sa condo ng marinig ko ang tanong ng isang babae sa maarteng tono. "Siya ba ang ipinalit mo sa'kin Blake, pangit at may kapansanan, napakababa naman na yata ng standard mo!?" All my life I never thought that my disability is a problem nor something to be disgust for, because I know the reason behind it, but hearing it from someone who doesn't know anything angered me and saddened me at the same time. I was about to depend myself pero naunahan na ako ni Blake magsalita.

Nakangiting sumagot si Thomas, "Totoo nga, pero nagkataon lang ito at hindi na pwedeng maulit. Kung ibang tao ito, natatakot ako na baka maging disabled na siya kahit na hindi siya namatay pagkatapos ng pagpapahirap na iyon. Si Mrs. Martin ay may malakas na willpower at swerte talaga siya." "Um..." Agad na sumuko ang babae. Talagang hinahangad ng lahat na maging mas bata matapos ang sitwasyon ngayon. Habang nasa wheelchair. Bakas ang ngiti sa mukha ni Samantha. Ang pangyayari ay isang ‘blessing in disguise.’ Sa kabila ng sakit na naranasan niya, maaari siyang maging mas bata ng sampung taon. May isang salita lang para ilarawan ito—sulit!

Namatay ang kanyang titi. “Dammit!” Mahinang hinampas ni Grayson ang mesa. Gusto niya talagang magalit, pero hindi niya alam kung paano. “How did that happened? I mean, it can’t just die down on you without any reason?” Patuloy ni Diego. Javier already knew, so Grayson thought there’s no use in hiding it from his older brother. He explained every detail on how he acquired his disability. For some reason, he find it easy to explain everything to his brothers. Pakiramdam ni Grayson ay gumaan iyong pakiramdam niya habang sinasabi niya ang lahat sa mga ito.

Mas hinigpitan niya pa ang pagyakap sa bewang ng babae na ayaw na nitong pakawalan. “Maddox, gusto ko munang mapag-isip-isip, kailangan ko muna ng space to think about us… Hindi biro ang sitwasyon ko, I am a disabled person, ni paligayahin ka ay hindi ko kayang gawin sa’yo. I can’t be like this kapag mag-asawa na tayo dahil napaka-unfair naman sa’yo iyon…” Buong puso namang naintindihan ni Maddox ang sinasabi ng lalaki. Sa totoo lang, hindi naman siya nagagalit sa lalaki o kaya naman ay nalungkot sa sinabi nito.

I said slowly. "Even we have not splendid life before. But never lose hope, never give up and never felt unqualified. Instead, we make it all an inspiration and motivation to pursue our dreams." l continued. "Even people may drag us down but do not be shaken. We believe and exist for those people who loves and believe in us. No matter how darks our world just still keep shining." After I said those words they gave a big applause. Wala akong ibang narinig kundi ang malakas na palakpakan nila.

Sa totoo lang, parang nabigla siya sa pagngiti ko ng peke sa kanya dahil ito ata ang kauna-unahang pinakitaan ko siya ng nakakakalaglag-pangang ngiti ko-sinabi ng kaibigan ko ito ah-kaya wala na siyang nasabi kundi tumango saka agad iginiya ang kakaibang wheelchair sa salas nila. Sigyuro kung mas magaan lang ang sakit niya, masasabi kong maganda ang buhay niya. Pero dahil sa dami-dami ng niraramdam niya, pati ang pagkabakla niyang tinatago niya, hindi ko magawang sabihin na maganda buhay niya. Bukod naman kasi sa kalayaan eh wala na ang kalusugan niya. At kung tutuusin, totoo para saakin ang kasabihang health is wealth, kaya naman makikita mo talagang para kay Arkady, walang saysay ang buhay