Disability Quotes Novels & Stories

Inilibot ko ang aking paningin at nakita ko ang iba't ibang quotes na nakasabit sa daraanan. | It's hard to answer the question "What's wrong?" when nothing's right. | Sinunod sunod ko ang pagbasa sa mga ito, nakalilibang kasi. | "We can never go back & change what has been done......but we can always learn the lessons to make things better next time...." | | "Replace tears with smiles! Don't be afraid of wrinkles as you age, because wrinkles are a sign of laughter and smiles." | Ang cute naman nito!

hinawakan niya ang kaliwang pisngi ko para matingnan siya sa mata "You don't deserve anything bad in this world,Anak..you are an amazing person don't even think you're not..siguro may mga bagay lang talaga tayong kailangang pagdaanan" "Everyone has its burden and pain in life.and I believe that its normal..Maybe we can't do anything to ease that for now,but sooner it will vanished.it will heal.at kapag nawala na yung sakit,mare-realize natin na dahil doon naging mas malakas tayo.naging mas matapang" pumikit ako ng maramdaman ang pagpunas niya sa basa nanamang pisngi ko.. Wala parin akong lakas na tanggapin ang lahat

Muling binuga ko ang mabigat na hininga at napasapo sa noo sa sobrang pag-aalala na baka hindi ako magugustuhan ng mga kasamahan niya. Rinig kong bumuntong-hininga siya at sinandal ang sarili sa upuan para tignan ako. Ang dalawang kamay ay nanatiling nakapahinga sa manobela. "It doesn't matter if they like you or not. What matter most is that you like yourself. No one will like you the way you will like yourself," ayon na naman siya sa mga motivational at inspirational quotes niya. Hindi nalang ko umimik at piniling manahimik habang tinitignan sa gilid ng mga mata na paadarin ang sasakyan.

Unti-unti namang gumuhit ang ngiti sa labi ko kasabay na mahigpit na pagyakap ko sa kanya. "Basta mangako ka sa akin...huwag mong masyadong pwersahin ang sarili mo. Nandito lang ako...kahit na habang buhay kang nakaupo diyan sa wheelchair na iyan, mamahalin pa rin kita. Aalagaan pa rin kita!" buong puso kong bigkas.

I looked around to see my bestest friend but I couldn't see her, "My bestest friend, Sam, sorry and thank you . . ." Maybe I can't see her, but I wish she could hear me. I smiled, "Why are those the memorable moments that I want to share with all of you? We all know that life is full of problems; full of positivity and negativity, full of ups and downs. When a problem comes, you will find something unexpected so look carefully into it, even though it was a problem you will see how good the impact of it is to us. Yung tipong alam mong nakaka-down or disappointing but you can see its good side. We all have good and bad sides, if you only look in the bad sides, nothing will happen to you but if

Ayaw niyang pagtawanan siya ng dating asawa at hamakin. “Pwede ka niyang maging katulad. Pwede mo siyang gayahin, Oliver habang nasa madilim na landas at pakiramdam ay wala ng katapusan ang kanyang paghihirap. Siya ang gawin mong inspirasyon. Ano naman kung disable ka na? May kamay ka pa. May mata. May boses. Pwede ka pang mabuhay ng normal.”

–Ann Landers Tama si Ann, lilipas rin. Darating ang araw na makakalimot rin si Harah. Tipong hindi na tutulo ang luha niya sa sakit kundi dahil sa saya. Paulit ulit nireremind ni Harah ang sarili gaya ng sinabi sa quotes ni Alyson. Sabi niya: "The only thing a person can ever really do is keep moving forward. Take that big leap forward without hesitation, without once looking back. Simply forget the past and forge toward the future." –Alyson Noel

Ang mga mata ni Cormac ay naningkit, at ang kanyang mga kamay ay biglang nagpuwersa! Biglang naramdaman ni Jerome ang matinding pananakit ng kanyang tuhod, namutla ang kanyang mukha, at bumagsak siya sa kama. "Stop talking nonsense, we are all disabled." Muling nagsalita si Coramc, at ang kanyang tono ay mas walang pakialam kaysa dati, at sa pagkakataong ito ay nagkaroon ng kaunti pang panganib. "Maaasahan kong gugulin mo ang natitirang bahagi ng iyong buhay sa isang wheelchair na tulad ko."

sabat ni Emelaine, may bahid ng pagtataka sa tono ng kanyang boses. Muling napabuga ng usok si Conrado at napangiti. “Dahil gusto ko lang. Masarap ring magpanggap na disabled para malaman mo kung sino talaga ang mga taong may malasakit sa’yo,” mariing pagpapatama niya sa tatlo.

Isang bagay na hindi nabibili ng pera, hindi nasisira, hindi siya iiwan at palagi niya kasama. Hindi alam ni Charlotte kung dapat ba ipagpasalamat niya na may ganoon mindset ang ina consider dahil sa disability nito or magagalit dahil madami tao ang tinitake advantage ang kalagayan ng ina. Hindi iyon deserve ng kaniyang ina bakit sa dami ng tao bakit ang ina niya ang kailangan mapunta sa ganoong sitwasyon at maging isa sa mga Monteveros. Kinabukasan,