Disability Quotes Novels & Stories

tuloy niya na ikinatikom naman ng aking kamao. “M-Magpahinga?” tanong ko sa isang matigas na tinig. “What I mean, she needs rest. Nasa accepting process pa ang utak niya dahil sa kalagayan niya ngayon. Disabled na siya at hindi niya na maigagalaw pa ang kalahati ng kaniyang katawan. Hindi na rin siya makakapagsalita nang tuwid dahil sa severe dysarthria kaya hayaan muna natin siyang magpahinga,” paliwanag niya gamit ang kalmado pero may bigat na tono. “At isa pa, lahat tayo ay pagod. Lalo na ako, may jetlag pa ako,” dagdag pa niya bago naglakad patungo sa pinto at tuluyang lumabas ng silid.

Kagaya ko, si Deus Paulo ay mayro’ng Down Syndrome at Autism Spectrum Disorder ngunit kahit kailan ay hindi namin ipinapakita na hindi niya kayang abutin ang kaniyang mga pangarap. Afterall, a child or a person with special needs were still people who have dreams that were being wished to be granted with the help and support from their family and friends. We could all aim limitless as we soar high in our own rainbows. There would be no room for discouragement and weakness here. Also, family have a huge impact

Kaya, para makaiwas sa kahihiyan, nag-isip ako ng ibang dahilan na puwedeng panlusot na tugon sa gusto nilang malaman mula sa pagsabat ko. Nang nakaisip na ay nagsabi akong, "Mmmm... h-hindi mo responsibilidad na tratuhin siyang parang disabled. Ako ang personal assistant niya sa bahay, kaya I think, kung tinatamad siyang kumain ay dapat ako ang gagawa no'n."

Naghihintay lang siya sa aking magiging tugon. Lumingo-lingo ako bilang pagtutol. Pero hindi niya pa rin ito inalis sa aking harapan. Bagkus mas inilapit pa niya ito sa aking bibig. "I'm not disabled. Look, I can handle these two." Sabay angat sa magkabilang hawak kong kutsara at tinidor. "But I want to. May magagawa ka?" Pamimilit pa nito.

"Titoooooo… titooooo, hindi ka ba lalabas ngayon?" "Hindi." Tumugon si Marcus ng kalmado, habang dahan-dahang itinulak ang wheelchair. "Ngayon, wala na akong ibang ginagawa. Nasa ilalim na ako, walang trabaho, parang isang palaboy na wala nang silbi sa buong araw. Ah, hindi, isang disabled na walang trabaho." Habang sinasabi ito ni Marcus, umubo siya ng ilang beses.

"Salamat. Mag-iingat din kayo sa byahe. Magpapagaling lang ako rito, at babalik din ng Maynila kapag magaling na itong mga binti ko." Mahigpit na yakap ang natanggap ko mula kay Ninong. Alam kong mahirap din para sa kanya ang natamo kong kalagayan. Naging disable ako dahil sa aksidente at kailangan kong mag therapy. Alam kong aabutin ng taon bago ako makarecover, pero as long may determinasyon ako—walang imposible na buwan lang ay gagaling na ako.

" Maaari ko ho bang malaman kung anong sakit niya? " " Baldado ang taong aalagaan mo. Hindi siya nakakapaglakad, palagi lang siyang nakaupo at ang nagsisilbing mga paa niya ay ang wheel chair niya, " anito, " Gayunpaman, may rehabilitasyon namang tumutulong sakaniya dahil may pag-asa pa naman siyang muling makalakad. Iyon nga lang, parang tinanggap na lang niya ang kalagayan niya at hindi na niya tinutulungan ang sarili niya. "

Ganun lang kasi ako mahilig manood ng inspirational videos at gusto ko lang ishare sa inyo baka sakaling makatulong at may aral na matutunan. I really liked the message, kasi nga di ba lahat naman tayo ay dumadaan sa pagsubok? Sabi nga: Trials or problems are a twin of life. Habang nabubuhay tayo ay hindi na mawawala ang pagsubok sa buhay natin. Kung baga kakambal na talaga natin yan, pero sumagi bA minsan sa isip mo na what if ang pagsubok na yan ay blessing in disguise pala? Yon bang sinusubukan ang tatag mo dahil may blessing na kasunod na darating sayo, di ba?

Hindi ako pawisin sa kilikili, pero sa sobrang hirap ng ginagawa ko, ramdam ko rin ang pamamawis ko doon. I swear to God, once I get better, I’ll buy good food for every disabled person I see on the streets. Sobrang hirap nito, sa totoo lang. I always appreciate them, especially those who still work despite their condition, but now that I’m going through this myself, I admire them even more. I can’t just back out. Kaya ko ’to! Matinding pagdiin na ang pagkakapikit ko nang pinilit kong iusog ng isang bagsakan ang mga paa ko.

Isinigaw iyon ni Johnford at tumakbo habang iwinawagayway ang kamay niya: ang mga mababait na tao ay susuporta sayo… Tumayo lang doon si Agatha habang pinapanuod si Johnford na maglaho sa kalayuan. Iyon ang unang pagkakataon na may nagsabi sa kanya na hindi nakakahiya ang disability niya; at ang mas nakakahiya ay ang mga taong nanghahamak sa kanya…