Disability Quotes Novels & Stories

tinatamad na sagot nito. "I know you're disappointed with the result of your operation, Evo. But you must live with your life. Kahit na hindi ka na nakakalakad pa ay marami ka pa ring mga tauhan na nakahandang maging paa mo. You can still work and do your job as a public servant. Natitiyak ko na hindi ka magpapatalo sa dahil lamang sa hindi ka na nakakalakad. You're brave, Evo. Always remember that."

I cannot see anything in her, except sitting there silently, holding the universe together. "I feel so stupid." Nakaraan ang ilang minuto ay nagsalita na rin siya. "I feel like all of my efforts and hardships are worthless." "That happens." I slowly tapped her shoulder. "But..." I paused. "Always remember that worthless people think they will never achieve greatness. But great people will never think they are worthless." Sa wakas ay tinignan niya ako sa mata. Nakita ko ang bahagyang pagkislap nito habang nakatitig sa akin.

Samahan daw pero siya lang din naman ang kakain! Hay, hindi ba siya nae-exhaust na lagi siyang nandito sa mansyon? Parang bahay-circus lang ang ruta niya 'pag aalis. Kung sabagay, hindi biro ang mamuhay ng may kapansanan. Talagang limitado lang ang galaw niya at naiintindihan ko kung natatakot siyang mahusgahan ng mga tao. Although she has prosthesis, the fact that she was disabled won't change everything. She's crippled without it and won't be able to do anything to make her satisfied in life.

tanong ni Bianca. Hindi siya sumagot. “Sabi nila, hindi lang siya disabled.” “Totoo raw na baliw rin siya.” “Nambabato ng gamit.” “Nananakit.” “At pinapaalis ang lahat ng taong sumusubok tumulong.” Huminga nang malalim si Alex. “Kayo na ba ang tapos?” malamig niyang tanong. Natigilan ang dalawa. “I have somewhere to be.”

Pinipilit ko naman alisin ang kamay niya sa kamay ko dahil ngayon nasasaktan na ko. “ Uhmm.. Drea?you are squeezing my hand so tightly” I said “ uh. Yeah sorry, sorry haha my bad hindi ko na napansin na hawak ko pala ang kamay mo” she said binitawan niya ang kamay ko. “ No it’s okay” “ Uhmm well, It’s good na agad ka nakita ni james, dahil kung matagal pa. Because of your disabilities, mas mahihirapan kang makahingi ng saklolo “

--- --- "Afraid?" Mahina kong ulit. --- Tumango siya. --- "I wanted a world where you would never suffer." --- --- Napapikit ako. --- Dahil naiintindihan ko. --- Pero hindi ibig sabihin na tama. --- --- "Pero Daddy..." --- Nanginginig ang boses ko. --- "A world without suffering isn't a world without pain." --- Huminga ako. --- "Sometimes suffering teaches people how to care."

Pareho kasi silang dalawaa na may ganitong personalidad— matigas ang loob at hindi madaling nagpapakita ng kanilang kahinaan. “Kakausapin ko si Dr. Gerome para ipaghanda ka ng wheelchair. Mas makabubuti sa’yo na gumamit ka na muna no’n sa mga susunod pa na mga araw para hindi ka gaanong mahirapan,” sabi ni Raymond. Napabuntong hininga naman nga si Sophia dahil sa sinabi na iyon ni Raymond dahil alam nya na hindi nga ito papayag na hindi nga siya gagamit ng wheelchair.

Sabay punas ko sa luha ko. "Hmmm...." Habang nag-iisip ng sasabihin sa'kin. Hindi na rin ako nagsalita at hinintay ko lang ang sasabihin niya sa'kin. "Ah, ito Adi maganda 'to." Sabay ngiti ng malapad sa akin. "Cry, forgive, learn, move on, and let your tears water the seed of your future happiness it was quoted by Steve Maraboli." Somewhat it made me calm.

Hindi ko nagustuhan ang sinabi ni Mary, umayos ako ng tayo at humarap sa kanya raising my one eyebrow. “Ano namang problema mo sa bulag?” Mataray kong sabi sa kanya. “Attaking a person with his disabilities is so low. For your information, it’s not the disabilities, it’s the ability of a person that counts.” Sabi ko dito at tinalikuran na siya. Siguro ay inis na inis na din si Maymay sa tabas ng dila nitong katrabaho niya. “Hala nagalit, napaka-seryoso mo naman Maymay, OA much.” Sabi nito at may bakas din ng inis sa boses niya.