Disability Quotes Novels & Stories

Ang bawat salita niya ay parang pader na hindi mo pwedeng gibain. May pinindot na kung ano si Martin sa kanyang wheelchair at nagsimula na itong lumapit kay Cassy. “You are resigning? Sige nga, paano ang mga bata kapag nawalan ka ng trabaho? Paano sila mabubuhay?” “Ah, so ganun ba iyon? Porket may pera at mayaman ka, tatapatan mo na lang ng pera ang lahat ng efforts ko para sa anak natin?” bwelta ni Cassy.

"Does my disability make me less appealing to you?" Napahinto sa pagtulak sa wheelchair si Ligaya. "Ho?" "You heard me. 'Wag kang magpanggap na hindi." Sumimangot siya, napaka suplado talaga. "Bakit ba ang sungit niyo sa akin ngayon? Galit ba kayo sa akin dahil sa mga sinabi ko kay Aling Maria?" "Sagutin mo na lang ang tanong ko Ligaya."

"What help you can do for someone who's been single for a long time?" "Well, base from my own experience, love comes quiet surprising. If Jamilla is your fated love, don't be anxious. Destiny will draw you together in any way." Napansin nito ang bahagyang pagyuko ni Jordan. "Are you worried that she's not going to fulfil her promise?" "Ma, I'm just afraid that my disability will change her mind about me." "Hey, what's wrong with you? You're handsome and have everything in life. Wala na siyang mahahanap na tulad mo."

Hindi siya agad nakapagsalita. Pero kahit na nakamit ng kapatid ang tagumpay, hindi pa rin niya mapanatag ang damdamin. Muling nagsalita si Lucas. “May ilang taong may autism na may pambihirang talento sa ilang larangan. Sa palagay ko, isa si Kathlyn sa kanila.” Tumango si Katrice habang pinipigilan ang luha. Tinakpan niya ang bibig sa emosyon.

Napapikit si Esteban palabas ng pinto gamit ang isang tungkod, at sinabi kay Quinn Conception, "Pumunta ka at itulak ang wheelchair palabas, gusto kong lumabas para mamasyal." Maingat na tiningnan ni Quinn Conception si Jane Flores, hinarang niya ang pinto gamit ang isang kutsilyo, parang diyos ng kamatayan, ang lakas ng loob niyang dumaan. Hindi maiwasang magtaka ni Quinn Conception, hindi ba magandang araw na lumabas ngayon, dapat ay nanatili siya sa bahay kung alam niya ito ng mas maaga.

Tanong ng doctor habang patuloy sa pag-check sa binti niya. "Yes, I tried to catch Florence noong tinulak ito ni Calixta but because of my disability hindi ko nagawang iligtas si Florence." sagot niya. Hindi niya maiwasan na sisihin ang sarili niya dahil kung hindi siya crippled ay wala sa hospital si Florence. "Stop blaming yourself kasi hindi mo kasalanan!" Pagalit nito sa kaniya. Wala siyang magagawa kung hindi ang tumango at tanggapin nalang ang sinasabi nito.

"You are beautiful, kind, and clever. I believe someone out there will love you the way you are." "Kuya…I'm not open to any negotiations. It's either that they will just use my disability for their own greed. What if, if I'm just a normal girl with no money? With no family wealth and connection? Do you think someone will love me then?" She faked a laugh. "Mahirap, Kuya. Wala akong tiwala sa mga tao, dahil lahat sila ay nagsusuot lang ng maskara." I gritted my teeth. It pained me. What Atasha said is true. That's why it pained me so much to see her like this.

nagsisisi kong sabi. "Kaya napakahalaga talaga na minsan kailangan muna nating kilalanin ang tao. Sabi nga sa isa sa inspirational quotes na madalas na makita ko, 'Everyone you meet is fighting a battle you know nothing about. Be kind. Always.'" Nasapol na naman ako. Ano ba iyan, ang hirap umilag. Kung bala lang ang mga salita na sinasabi ni Draken, malamang ay kanina pa ako deads.

Umabante si Joshua at sinabi sa kumpiyansang tono, “Huwag kang mag-alala, napinsala ang spine niya, hindi ba? Kahit na mukhang malalang pinsala ito, sinisigurado ko na madali lang ito para sa akin.” Sinabi sa sorpresa ng doktor. “Sa pagkakaalala ko, wala pang nakakagamot sa spinal injury. Kahit ang mga pinakamayamang tao sa buong mundo ay maaari lang humiga sa kama nila kapag napinsala ang spine nila. Tulad ni Stephen Hawking—sobrang talino niya at galing, pero nakaupo lang siya sa wheelchair sa buong buhay niya at tatlong daliri lang ang nagagalaw niya dahil sa motor neuron disease. Bakit kumpiyansa ka?” Tumawa si Joshua at sinabi sa mayabang na tono, “Dahil may mahiwagang gamot ako. Kung i

“Gusto ko nang mamatay!” “Huwag mong sabihin ‘yan. Hindi mo dapat sinasabi iyan.” “Anong magagawa ng taong nandito na lang sa wheel chair? Ha! Sabihin mo sa akin. Mas masahol pa ako sa inutil.” “Hindi lahat ng naka-wheel chair ay ganyan ang naramdaman. Kailangan mong pagpa-therapy. ‘Di ba, sabi ng doktor, makakalakad ka pa.”