Novel & Cerita Disappointment Lies Quotes

I already suffered enough. You’re everything I swore I’d never be You’re making me want something I was doing fine without Like a wave you’re crashing over me And it’s too late, it’s too late Disappointments, pain, expectations---they all has something to do with my life. I was just ordinary before, doing what could make me happy but it wasn't enough now. I made things, that wasn't supposed to be made by me. I’m over my head, and there’s no way out

Bumuntong hininga ako ng malalin nang maramdaman ko ang pagkakaidlip agad nito sa tabi ko. 'Why I feel disappointed right now? Dahil ba may kataga akong hinihintay na sambitin manlang niya sa akin matapos ang ilang beses na pagniniig namin?' Tumingala ako rito. "Why I am expecting something from you? May aasahan ba ako ngayon na maraming beses na itong nangyayari sa atin, o wala. Wala akong ibang aasahan kundi init lang ng katawan?"

“Kaya pala kahit ibigay ko na ang lahat, kulang pa rin. Dahil hindi lang iisa ang utang—kundi pati tiwala ko, inubos mo rin.” Tinitigan ko siya nang matagal—wala na akong masabi sa sobrang pagka-disappoint, I am so disappointed to him, pero ang katahimikang ‘yon ay mas masakit pa kaysa kahit anong salitang masakit. Pakiramdam ko’y gumuho ang lahat ng pundasyong pinaghirapan naming itayo nang magkasama. Ang bawat gabing iniluluha ko ang sarili ko, bawat bagay na halos isakripisyo ko na lang… lumabas na walang saysay pala, dahil siya mismo ang sumira sa lahat.

Hindi siya sumagot. Napatango ako. Sa paghinga ko nang malalim ay tuluyang pumatak muli ang mga luha ko. I’m so disappointed. I’m so shocked. And I don’t... I don’t know anymore. It hurts... I can’t even describe what I’m feeling right now. Wala siyang sagot doon. Hindi pa ba iyon sapat, Nathalia? Are you so stupid that you can’t understand this? He deceived us. He deceived me. He’s a traitor... he played the game so well.

Disappointment is all over his face. "Sagutin mo na," pabulong kong sabi na tila na disappoint. What? Nadisappoint saan? Napangiwi ako sa sarili kong kaisipan. Am I to maniac now? Tumayo siya at tinungo ang telepono. Mabuti nalang at hindi pa ito nakahubad at nakasuot parin ang puting roba.

Paano ko ipapaliwanag ang lahat kung ang kapalit ay disappointment mula sa kaniya? I opened my mouth to speak, but no words came out. Instead, I asked myself if I was really okay. Kung tama ba ang naging desisyon kong ito. Gusto kong sabihin sa kaniya lahat. Gusto kong sabihin na 'yong anak niya ay nagipit kaya kumapit sa patalim. Gusto kong sabihin kung gaano kahirap mamuhay sa syudad na walang trabaho, pero hindi ko kaya.

Nakatitig lang ako sa kanya. Hindi ko alam ngunit pansin kong parang naiiyak siya. Nangunot ang aking noo. “Tonight’s celebration is also a celebration for the people who came back into my life. Kaya ko kayo tinipon lahat dahil gusto kong malaman niyo na… isa akong disappointment,” he said. “I did a lot of things I can but I still end up as a disappointment. Alam niyo kung bakit? Dahil ‘yung mga taong hindi ko kaano-ano… hindi ko kadugo, natutulungan ko.”

Better later than never. "You are mine." Umangat ang gilid ng aking labi. Nakita ko ang pagsimangot niya at bahagyang hinimas ang bilugang tiyan. Anim na buwan ang lumipas. We're married. Pinipilit ko siyang intindihin sa kanyang paglilihi. Ganito pala kahirap ang pagbubuntis. Pabago-bago ang mood. A line from a quote flew into my head, something about how all human emotion becomes a commodity about the error mankind makes when you imagines that happiness depends on the realization of material desire.

"I'm done with you, too! You asshole! Coward!" "Let's talk!" "I said, no!" "Isa!" Napatingala ako sa kawalan sabay ngisi. "You know what?! Okay na sana, e. Wala na sanang problema kung inuna mo lang sana ang mang-imbestiga kesa sa husgahan ako! Alam mo bang grabeng dismaya ko sa 'yo? Oo, I am very disappointed; you judge me without knowing the truth; just like you did to me way back noong gabing binulyawan mo rin ako sa harapan ng fiancèe mo! You trash and stupid! Really!"

At sa pagtitig niyang ‘yon, parang lahat ng naramdaman niya noon—lahat ng tiwala, lahat ng pagmamahal—unti-unting namatay. Napangiti siya. Mapait. Masakit. “You’re the real disappointment,” sagot niya, malamig. “Masyado akong naging mabait noon. I let you step on me because I thought... maybe, just maybe, you’d be worth it.”