Novel & Cerita Disobedient

Pagbabanta niya sakin. Agad akong napahalakhak sa narinig kong sinabi ni Daddy, halos dinig sa mansyong ito ang pilit kong tawa bago ako mariing umiling. "Disown me?" Nang-uuyam ko siyang tinignan diretso sa mga mata kaya kitang-kita ko ang galit niya sakin, the same reactions when Mommy died. "After my Mother's death you already disowned me, remember?" May halong hinanakit na saad ko. "And no Father, I won't abort this baby. This is my child and I'm not a murderer." Matapang kong sagot sa kanya. "Then leave my house you bitch. You're a disgrace to my name." Matigas niyang sabi sa akin habang itinuturo niya ang pinto ng mansion.

Tumatanggap ako ng malaking misyon, na bilyones halos ang kinikita ko. Alam kong malinis ang record ni Congressman Sorrento. Fowl play ang pagkamatay niya. Napatingala ako at hinihilot ang aking batok. Hindi ko pa kilala kung sino-sino ang mga kalaban ko. Sa ngayon, kailangan ko muna planuhin ang lahat. Ayoko magpadalos-dalos. Siguraduhin ko na magbabayad ang mga taong sangkot sa pagbaril kay Mommy.

Napalunok ako, ramdam ang panlalamig ng aking mga kamay. Agad na dumaan sa isip ko ang kanyang mga Rules. Isa roon ang malinaw na sitwasyon na ito: Obey me, and you’ll be free. Kung lalaban ako, tiyak may kaparusahan. “Sino po ba nagsabi na maghahanap tayo ng iba pa? Dito na lang tayo, total nandito na tayo… at libre mo naman, hindi ba Ma’am?” sagot ko, pilit na pinatatag ang boses kahit nanginginig ang loob ko.

Kaya ngayon ay siguradong nanunuot na sa makinis nitong balat ang nag-uumapoy na sikat ng araw. As if he knew better. Who is he to say that kind of lesson? He didn't have any plans during those days. He didn't even think of his studies or the feelings of his family. All he cares for was himself. He's impulsive and aggressive and tends to do worthless and harmful things. Kaya marami siyang nasaktan at nasagasaan. Marami siyang napabayaan.

tanong ko hindi naman po , mga 15minutes po base dito sa waze ko. pwede ba wag ka nang mag PO sakin, mukang magkaedad lang naman tayo. natatawa kong sabi. mejo humina na ang ulan sa parteng ito kaya mabilis na ang pagpapatakbo ni kira na tahimik na nagmamaneho. KIRA'S POV

Isang structural malfunction kumbaga. Pero kahit anong pilit ni Lauren na i-rationalize ang nangyari, naroon pa rin ang matinding inis sa dibdib niya. Kung hindi naman pala seryoso ang propesor, bakit kailangan pa nitong umabot sa ganoong klaseng paghahamon o paglalaro sa loob ng opisina? Inaamin naman niyang naging mapaghamon at mapaglaro rin siya, pero hanggang asaran at patalasan lang ng isip ang kaya niya. Hindi niya binalak na umabot sila sa isang halik. At hindi lang basta halik—dahil unang halik niya iyon. Ang unang halik na tila madali lang itinapon ni Anne pagkatapos.

Hindi dahil gusto kong rebelde sa lahat ng oras, kundi dahil may part ako na hayagang nakikipagtipan sa sarili: paano pag ma-exprove na kaya mo juxta – obey and rebel, without breaking the cords of families? Pero sa oras na iyon, kailangan kong maging responsable sa mga batayang rules—pag-uuwi ng maaga, pagtakbo ng bahay, pag-ayos ng gitara at track. But behind the scenes, tumutugtog pa rin yung aking sariling music—echo ng idea na kaya kong paitin at pakiyawin ang chord ng freedom kahit pasila-silak sa liwanag ng obedience.

Alam kong hindi siya titigil. Men like Adrian Blackwood — hindi sila marunong tumanggap ng no. Pero kailangan niyang matutunan. Kung obedience ang hanap niya, he’ll have to look somewhere else. Kasi hindi ako pipirma. Hindi ako magpapa-control. Hindi para sa kanya. Hindi para kanino man.

“Umaasa sila sa akin.” “They fear authority because you encourage them.” “That’s leadership.” “That’s criminal behavior.” Honestly, sobrang unfair kasi lahat sila dito lagi akong bina-bash pero pag may kailangan ang mga bata? “Auntie Lora!” agad. Kapag may kalokohan? Ako agad leader. Kapag may sumabog emotionally? Kasalanan ko agad. This family is anti-women. Habang nag-aaway kami ni Ji Lian tungkol sa caffeine addiction ko which by the way is discrimination against mentally unstable women biglang bumaba sina Alex at Dera galing upstairs.

paliwanag ko. Tumango siya. “Forgiven. Sorry rin kung... nakulitan ka sa 'kin kanina. Paulit-ulit mo nang sinabi na huwag kang intindihin sa tuwing may hindi magandang nangyayari pero hindi ko pa rin mapigilan ang sarili ko... ayaw kong inilalagay mo ang sarili mo sa kapahamakan para lang maligtas kami. I want to be selfish but I know better than to disobey your rules again.”