Disobedient Mga Nobela at Kwento

Matigas ang tono at halata ang kasiguruhan doon. Napalunok ako bago matamlay na nginitian si Kate. "I already am having a miserable life, Kate. If you think that I am happy about this at all, then I a advice you to think again. Hindi lang kayo ang nagdu-dusang dalawa. I know that I am wrong from choosing this, but I just need to accept it." Wika ko bago nilawakan ang matamlay ko nang ngiti. "I am afraid too, and pained with the reality that the two people I once cared of is now living with anger towards me. I am a villain, but I will accept every harsh consequences of me choosing my family this time..." saad ko bago tuluyan na silang tinalikuran at mabilis ang lakad na lumabas ng mini bar.

"That's what will happen Hope every time you disobey my orders, someone will suffer with yout wrong choice! With your wrong dicesion. "I-I'm s-so s-sorry..." Halos hindi ko masabi dahil sa tindi ng emosyon biglang umalipin sa akin. Because of my situation, I have to surrender my voice. I have to move according to what he wanted me to be. I have to follow him like a puppet. Bago pa tuluyang kumawala ang pinipigilan kong iyak. Tumalikod na ako sa kaniya at tinalunton ang daan pabalik sa aming kuwarto.

Narinig niyang humihikbi na rin ang pinsan. Mas lalong lumakas ang pag-iyak niya, halos hindi na makapagsalita nang maayos. "P-pero wala akong magawa! Tinanggap ko ang lahat kasi wala akong magawa! Ayaw kong magsumbong kay mama, baka wala rin naman siyang gagawin dahil nga katulad ko ay wala rin siyang ibang mapupuntahan. Mas lalo lang akong masasaktan kung ganoon. I endured everything from that inhumane son of a bitch!" Nanginig ang buong katawan niya sa galit. "If it's not only a sin, I've already murdered him even more than what he deserves."

pagkasabi ko’y tumayo ako at nilisan sa hapag ang mga magulang ko. “Melania!” narinig ko ang malakas na pagtawag ni Mommy, ngunit ‘di na ako nag-abalang lingunin siya. Galit ako. Galit na galit. Dire-diretso ang mga hakbang ko palabas ng mansion. Nakita kong nakaabang na ang sasakyan at nakabukas na ang pinto, ramdam ko ang paninitig at simpatya ni Kuya Renz ngunit ‘di ko iyon pinansin. Tuloy-tuloy akong pumasok sa loob ng kotse, I sat at the backseat. Just when my tears fell, sinarado ni Kuya Renz ang pinto. Mabilis kong pinunasan ang magkabilang pisngi ko. I realized that the only way to get my parents' attention is to disobey their rules and to make mistakes. Simula noong araw na iyon, I

Pagbabanta niya sakin. Agad akong napahalakhak sa narinig kong sinabi ni Daddy, halos dinig sa mansyong ito ang pilit kong tawa bago ako mariing umiling. "Disown me?" Nang-uuyam ko siyang tinignan diretso sa mga mata kaya kitang-kita ko ang galit niya sakin, the same reactions when Mommy died. "After my Mother's death you already disowned me, remember?" May halong hinanakit na saad ko. "And no Father, I won't abort this baby. This is my child and I'm not a murderer." Matapang kong sagot sa kanya. "Then leave my house you bitch. You're a disgrace to my name." Matigas niyang sabi sa akin habang itinuturo niya ang pinto ng mansion.

Tumatanggap ako ng malaking misyon, na bilyones halos ang kinikita ko. Alam kong malinis ang record ni Congressman Sorrento. Fowl play ang pagkamatay niya. Napatingala ako at hinihilot ang aking batok. Hindi ko pa kilala kung sino-sino ang mga kalaban ko. Sa ngayon, kailangan ko muna planuhin ang lahat. Ayoko magpadalos-dalos. Siguraduhin ko na magbabayad ang mga taong sangkot sa pagbaril kay Mommy.

Napalunok ako, ramdam ang panlalamig ng aking mga kamay. Agad na dumaan sa isip ko ang kanyang mga Rules. Isa roon ang malinaw na sitwasyon na ito: Obey me, and you’ll be free. Kung lalaban ako, tiyak may kaparusahan. “Sino po ba nagsabi na maghahanap tayo ng iba pa? Dito na lang tayo, total nandito na tayo… at libre mo naman, hindi ba Ma’am?” sagot ko, pilit na pinatatag ang boses kahit nanginginig ang loob ko.

Slowly. And what I saw— Made my stomach twist. Because he wasn’t angry. Not in the way I expected. He was calm. Too calm. And that— That was worse. “Do you know what I don’t like?” Julian asked. I shook my head. “Disobedience.” The word landed heavy. Sharp. Clear. “I didn’t—” “You did,” he said simply. Silence. Because he was right. Because I did. Because I chose it. Chose Adrian.

'' oo ,diba hindi ka naman magpapalibre kung walang kapalit '' hindi naman basta mang lilibre ng ganitong kaganda at kamahal ang tulad nitong mayaman kung walang kapalit ,dahil sa mga kakilala nitong mayaman siguradong may kapalit ito . '' I'm not like that '' hindi siya yung taong sasamantalahin ang kahirapan para lang makuha ang gusto .Para sa kanya ang tumulong ay kagustuhan niya ng walang kapalit .Ito ang namana niyang ugali ng kanyang ina ang tumulong sa mga taong deserve matulungan . Iniwas niya ang tingin kay Faith dahil medyo nainis siya sa sinabi nito .

Kaya ngayon ay siguradong nanunuot na sa makinis nitong balat ang nag-uumapoy na sikat ng araw. As if he knew better. Who is he to say that kind of lesson? He didn't have any plans during those days. He didn't even think of his studies or the feelings of his family. All he cares for was himself. He's impulsive and aggressive and tends to do worthless and harmful things. Kaya marami siyang nasaktan at nasagasaan. Marami siyang napabayaan.