Distract の小説・ストーリー

putol nito, parang wala siyang choice. Nanlaki ang mata niya. “What? Hindi mo pwedeng baguhin ‘yon dahil lang sa—” “I’m not changing anything,” sagot nito. “I’m correcting a problem.” “Ako ‘yung problema?” halos pabulong niyang tanong. “You are,” diretso nitong sagot. “You’re distracted. And I don’t tolerate distractions.” Natahimik siyang muli, pero pareho nilang alam—hindi lang trabaho ang tinutukoy nito.

Pero hindi ibig sabihin niyan na mas madali siyang pakisamahan. “Naiintindihan ko, Tay,” sagot ko makalipas ang ilang sandali, pilit nilalabanan ang ngiting pumasok sa isip ko nang maalala ang babaeng sinuntok ako kanina. "Hindi ko pababayaan ang pangalan natin. Pero minsan, Tay, kailangan ko rin ng... distraction. Something different." Napakunot-noo siya. "What do you mean by ‘something different’?"

Dahil may kaunting oras pa, binigyan niya ang sarili ng limang minuto upang pakalmahin ang isip. Para sa isang doktor, ang pagiging distracted ang pinakadelikadong bagay. Matapos pakalmahin ang sarili, sinimulan na niyang tumawag ng mga pasyente. Dahil bagong taon pa lang, hindi marami ang dumagdag na appointment. For once, Celeste was able to get off work on time. Habang nag-iimpake, may kumatok na nurse at pumasok. “Dr. Celeste, may pasyente po sa labas na gustong magpa-add sa listahan. Pwede po ba?”

Lukas tightened his grip on his glass, forcing himself not to smile. He shook his head. “Let’s just say na I’m distracted.” Distracted sa babae at distracted sa problema ng pamilya nila. Problema na hindi naman sa kaniya pero pinapasan niya para sa ikakabuti ng pamilya nila. Marco raised his drink. “Distracted, huh? Well, sana distraction na yan ang magbigay sa’yo ng peace. Kasi halata, bro, sobrang iba na aura mo lately.”

Di gaya ko ay halata namang suki na siya ng mga ganitong lugar. Distracted, my hands accidentally slipped on the screen in the treadmill, making it to fasten the speed. Mabuti na lamang ay naging alisto ako, kung hindi ay baka nadapa na ako. Mas lalong nakakahiya iyon. Buti na lamang ay hindi niya ako napansin. Shrugging myself from distraction, I put my earphones unto my ears. Much better if I will make myself occupied with the music rather than looking for his muscles. Baka mas madagdagan lamang ang kahihiyan ko.

[JEZRA] Napansin kong panay ang tingin ni Mau sa phone niya kaya nawawala ako. Umiwas lang ako ng tingin saka nagpatuloy sa dini discuss ko sa klase. Patagong kinakalma ko ang sarili kahit parang sasabog na ang pakiramdam ko. Nag oover think malala habang pinipilit ko ang utak na mag focus. Napaka wrong timing naman talaga. Ganito pala kahirap kapag sa harapan mo mismo nakikita ang pagiging distracted ng asawa mo.

Makailang ulit pa. Mukhang ginawa nitong stress ball ang dibdib niya! Mabilis ang ginawa niyang pagbaling sa katabi. At hindi napigilan ni Brooke ang mapasigaw nang makitang may katabi siyang isang lalaki! Hindi niya napigilan ang sarili, sinipa niya ito ng malakas dahilan para mahulog ito sa kama. Narinig niya ang pagdaing at ang pagmumura nito.

Siguro kung mag-aapply siya bilang demonyo baka nga mismong si Satanas na ang aalis sa pwesto sa kasamaan ng ugali niya ngayon. Patuloy pa din siya sa mapang matang tingin sakin kaya hindi ko maiwasang sulyapan siya at tignan ng masama. "I can't focus!" Ibinagsak ko ang hawak kong kutsilyo na ginamit sa paghiwa sa karne, binalingan ko siya ng tingin tsaka pinagtaasan ng kilay. "You can focus if you'll just stop staring and drooling over me." He said smirking.

Bawat paghinga niya ay nagbibigay sa akin ng impormasyon—ang kanyang kalaban sa sarili ay ang pagnanasa niyang kontrolin ako, ngunit ang kanyang obsesyon sa nakaraan ay maaaring maging puwang ko. Naalala ko ang isang lumang vent sa silid—isang maliit na vent na hindi niya pinapansin. Hindi ito sapat para makatakas sa kanya nang tuluyan, ngunit maaaring makagawa ng abala, isang segundo ng distraction na maaari kong gamitin.

Minsan para lang uminom, minsan para magkuwentuhan, at kadalasan ay para mag-asaran. Ngayong wala si Jenelyn at nasa Boston para sa business trip niya, hindi na ako tumangging sumama nang yayain ako ng mga loko. Sa totoo lang, kailangan ko rin marahil ng konting distraction dahil simula nang ihatid ko siya sa airport ay pakiramdam ko ay may malaking bahagi ng araw ko ang biglang naging tahimik.