Distract の小説・ストーリー

"Chill. Atleast nandito ka, di ba? Saka nakalimutan mo na ata ang sinabi ko sa'yo." "Fine!" Kaso kapag nagpatuloy ito, hindi ko alam kung kaya ko pang mag-chill. Pero gusto ko bang maging boyfriend si Hendrix kung sakali? At gusto ko ba talagang magka-boyfriend? Ready na ba ako para sa ganoon? I need to be distracted kaso paano naman ako madi-distract? Heto si Dina, napuwing at hinipan ni Hendrix ang mata niya. They're too close with each other.

Hindi ko pa nga rin nakalilimutan ang lahat, heto na naman. Ano kaya ang dapat kong gawin? I-ignore na lang ba ang mga 'yun gaya ng ginagawa ni Alex? Kahit pa anong pilit ko hindi ko naman magawa. Kahit gustung-gusto kong kalimutan ang mga nangyari, patuloy pa rin ako nitong minumulto. Pansamantala ko ngang nakalilimutan kapag ako'y nadi-distract pero bumabalik din naman. Ugh, this is so frustrating. "Is there a problem?" bumalik ako sa aking ulirat nang biglang nagsalita si Alex. Nag-uumpisa na siyang kumain at nagtaka siguro siya kung bakit nakatulala lang ako.

Napapitlag ako, pilit na pinapakalma ang sarili ko, pero hindi ko mapigilan ang pagsikip ng lalamunan ko. Isang distraction. Hindi niya sinabi kung anong klaseng distraction. Hindi niya nilinaw kung masama o mabuti. Pero sapat na ang sinabi niya para maintindihan ko kung nasaan ako sa buhay niya. Wala akong halaga. Napasandal ako sa upuan, pilit na pinapatawa ang sarili ko. Pero walang lumabas. "A distraction," inulit ko, mas mahina ngayon. "I see."

Ang bawat espasyo ay isang paalala ng nawala niya, isang patuloy na paalala ng kawalan na iniwan niya. Sinubukan niyang punan ang katahimikan ng mga distractions. Ang mga pelikula ay nagpe-play sa telebisyon, ang musika ay nag-uugong mula sa kanyang mga speaker, ngunit wala sa mga ito ang makakapatay sa nakakabinging kawalan. Sinubukan niyang ituon ang pansin sa trabaho, ngunit ang mga salita ay nag-blur sa screen, ang kanyang mga iniisip ay bumalik sa kanya.

“Just be there. Smile, nod, and don’t talk.” Napataas ang kilay ko. “So gusto mo akong trophy girlfriend? Wow, Dean. Old-school ka pala.” “Hindi, I just need a familiar face in the room. Kahit mukha ka pang distraction, at least hindi ako nag-iisa.” Distraction daw oh.

Gusto ko lang munang umiwas habang iniisip kung paano ko haharapin at sosolusyunan ang lahat ng problemang kinakaharap ko ngayon. Ayoko munang may gumugulo sa isip ko. Sa ngayon kasi, isa malaking distraksiyon si Daniel sa akin. Kapag nasa tabi ko siya, hindi ako makapag-isip ng maayos. Hindi ako malayang makakilos, at hindi ko maituon ang buong atensyon ko sa mga plano kong kailangang maisakatuparan.

Bukod doon ay pati yata ang noo niya ay tila pagpapawisan na rin. “S–sure,” she answered without thinking. Ipit at paos ang timplada ng kaniyang boses. Sinadya niya iyon upang maiwasan na mabosesan siya ni Hydrus. “Hmm,” he hummed seductively and she swears, if he does it again tiyak na tuluyan na siyang madi-distract. Since when he became a distraction for her? As far as she remembered, she never found Hydrus attractive.

Hindi ako yung tipo ng babaeng naiistorbo ng isang lalaki na halos kakakilala ko pa lang. Hindi ako yung madaling maapektuhan. Pero bakit parang… nagbabago? Kinabukasan. Mas maaga akong pumasok. Kailangan ko ng distraction. Pagdating ko sa office, diretso agad ako sa desk ko. Binuksan ko ang laptop, inayos ang schedule ko, at pilit na ibinalik ang focus sa trabaho. Emails. Reports. Meetings. Lahat ng kaya kong gawin para hindi mag-isip.

The board members already argued about something that I wasn’t focused on. Nitong mga nakaraang araw ay medyo nawawala ako sa focus. May mga times na natutulala na lang ako, na kahit anong pilit kong gumawa ng maayos sa mga bagay-bagay ay hindi ko magawa. Nadidistract ako. Palaging laman ng utak ko si Nyx. My eyes darted to Nixie when I could sense that she was holding my cellphone. My brows rose, but the board members just asked me some questions, so I lost sight of her.

Gusto niyang bumaba at magsabi ng masasamang bagay na magpapaalis sa kanya. Habang tumatagal siya dito, mas lalo siyang nadidistract, kahit na sinusubukan niyang gumawa ng ibang bagay para mawala sa isip niya. Gayunpaman, nag-aalala siya na kung bumaba siya para kausapin siya, mag-aalinlangan ang desisyon niya...at kakausapin siya ng matamis na patawarin siya muli.