Doctor Sleep Stephen King Mga Nobela at Kwento

Kung minamalas nga naman, nauna pang bumagsak sa putik ang mukha niya. “Doc, baka gusto mo nang kausapin yang lupa. Mukhang ayaw talaga sayo,” natatawang saad ng isang magsasaka sa kanya. “Hindi lang lupa dahil mukhang ayaw ding makisabay sa kanya ng araro niya,” sabat naman ng isa at nagsitawanan silang lahat. ‘They’re lucky, I took my Hippocratic oath seriously’ ani ni Damon sa isipan kahit na alam niyang namumula na siya ngayon dahil sa kahihiyan.

Nagpasya sila pumunta sa Mental Health Organization kung saan nagtatrabaho ang kakilala Psychiatrist ni Damon. “Sure ka rito talaga?” pagdududa tanong ni Farrah. “Oo, mainam rito sa kakilala ko at baka dalhin mo na naman ako sa isang Doctor Quack Quack,” pabiro sagot ni Damon. Hinanap ni Damon ang opisina ni Dra. Saison at naghintay na harapin sila ng doktora. “What a surprise, Damon. What can I do?” tanong ng doctor pagkakita sa kanila.

Ang mga doktor lang ngayon ay ang inpatient department at ang mga doktor na nasa night shift. Nagkataon, isa sa mga doktor na nasa trabaho sa gabing iyon ay ang doktor ni Jacob noong nagkaroon siya ng spinal injury. Naglabas ng seryosong ekspresyon ang doktor habang sinuri niya si Kenneth at tiningnan ang iba’t ibang resulta. Habang nakahiga sa kama, takot at sindak ang dumadaloy sa isip ni Kenneth. Hindi niya maramdaman ang pagkalalaki niya, parang naglaho ito sa hangin. Ipinikit niya ang kanyang mga mata at nanginig sa dismaya.

May hawak itong medical journal, na tila abala sa pagbabasa bago sila dumating. Ngunit nang itaas nito ang ulo at makita kung sino ang pumasok ay bigla itong natigilan. Si Doctor Stephen Laurent. Mas payat na ito kaysa dati at maputla pa rin ang mukha, na halatang hindi pa nakaka-recover.

Ang kanyang mga salita ay nagbigay kay Socrates ng malaking pagkabigla. Nagsimulang mamuo ang malamig na pawis sa kanyang noo. Hindi kaya naisip ni Jacob kung ano ang nangyayari? Ang lahat ng iba pang mga doktor ay nanatiling nakabukas ang kanilang mga tainga at nakinig nang mabuti kay Jacob. "Sa totoo lang, walang sakit ang pasyenteng ito, maldita lang siya!"

He's Thelmo, Zachary's closest friend. Saglit pang umigting ang panga ni Zachary bago ibinalik ang paningin sa akin. Umiwas naman ako at bahagyang inilayo ang braso ko sa pagkakahawak niya. Isang buntonghininga mula sa kaniya ang sunod kong narinig bago siya marahang lumayo, binibigyang distansya ang doktor na kasama niya. "Good evening, Ms. Rodriguez. I am Doctor Verdox, a psychiatrist. Can I ask you some questions?" pormal niyang saad sa akin.

Mabuti na lang at humihinga pa ito—pero takot na takot siya. “Ako na ang titingin,” sabi ng doktor sa tabi. Umalis muna si Sierra. Ilang beses na ring tinawag ng doktor si Stevan at sinuri ito nang panandalian bago sinabing, “Malamang ay uminom siya ng pampatulog.” Si Stevan ay pasyenteng hindi lumalabas ng kwarto—paano siya nakakuha ng pampatulog?

Safe. Pero kahit anong focus, ramdam kong may nakatingin sa akin mula sa pintuan. Damian Alcantara. Nakatayo siya roon, parang may sariling presence na hindi pwedeng balewalain. Crisp ang white coat, may stethoscope sa leeg, pero hindi iyon ang nakaka-distract. It was his eyes—steady, probing, almost protective. “Doctor,” bati ko, pinipilit gawing neutral ang tono. “May kailangan po kayo?”

aniya at tumawa ng malakas. “You mean, Mr. Solise?” hindi makapaniwala niyang tanong. Ngumiti ang Doctora, at humithit ng sigarilyo at ibinuga sa mukha ng kasamang babae na si Keana. “He is a psycho?”

Kaagad akong tumingin sa pinto at nakita ko ang doktor na papasok. "Good morning, Ma'am," the Doctor greeted and he glanced at the guy beside me who's still sleeping. Ilang beses akong kumurap saka bahagya akong tinabig si Xavier dahilan para magising rin siya. Bahagya siyang umupo saka nagkusot pa ng mga mata. Kung nasa ibang sitwasyon kami ay gugustuhin ko pang titigan siya pero ngayon ay puro hiya na lang ang nararamdaman ko.