Doctor Sleep Stephen King の小説・ストーリー

sa ospital. Mayroon ding aso—hindi matukoy ang lahi—na tinawag ni Cormac na “King Kong.” Ikinukuwento niya ang mga kabayanihan nito, tulad ng pagtakbo sa gitna ng putukan nang hindi man lang tinatamaan. Mayroon ding batang lalaking doktor na nagngangalang Leo—blond ang buhok, bughaw ang mga mata, henyo na may photographic memory, ngunit nanginginig ang kamay kapag may hawak na scalpel.

"Why are you here?" Halos mapatalon ako sa gulat nang may biglang nagsalita sa gilid ko habang bubuksan ko ang ref. Napaharap ako sa may baritone na boses, at doon ko siya nakita... a handsome man sipping wine while sitting on the stool bar. Hazel brown eyes, pointed nose, and that jawline. Grabe! Napakagwapong doktor ng asawa ng kapatid ko! Nakurap-kurap ako. Ilang segundo na pala akong nakatitig. Tumikhim muna ako bago nagsalita.

And the Doctor excused himself and got out of the room leaving him with Peachee while Don Octavio just watching his son who looks in doom while he's sitting on the couch in the corner of the room. Napamura na lang si Stefan nang magsalita naman ang ama niya para pagsabihan siya. "Wag mo kagalitan ang Doctor, sinabi namang maayos na ang kalagayan niya kaya maghintay ka na lang na magising," pagalit nito but Stefan is still worried. "Tutal, kasalanan mo rin naman iyan, siguro karma mo ma rin," dagdag pa nito kaya hindi na siya nakapagsalita pa, alam niya naman sa sarili niya iyon.

I didn't stutter infront of my patients before! I heaved a sigh and as I stand up straight. "I'll go now," paalam ko't kaagad siyang tinalikuran. Pero hindi pa man ako nakakalayo'y nagsalita ito ulit. "I want you to be my private doctor," he said. Huminga ako ng malalim bago humarap ulit sakan'ya. "There's other doctor that is great than me in this hospital, Sir. And I'm sure they'll be a great help for your fast recove-"

Assuming ka naman kasi’ sermon niya sa sarili. "Sabi ng Doctor na nag-check up sayo kagabi, nawalan ka ng malay dahil sa takot at nerbyos," binitin muna ni Davidson ang sasabihin. Pinag-krus ang mga braso. "May phobia ka ba sa dilim?" Hindi nakaimik si Keirah at nanatili lang siyang nakatitig sa lalake. Bumuka ang bibig niya ngunit walang salitang lumalabas.

"Doctor!" Mabilis siyang lumabas ng silid at halos tumakbo para lang makatawag ng doctor. Agad namang nagsidatingan ang mga nurse at doktor. Ilang minuto nilang sinuri si Adrian. Samantalang si Sophia ay nakatayo lamang sa isang sulok. Hanggang sa wakas ay tumingin ang doktor sa kanya. "You can talk to him now."

Sa isip-isip ng lalaki, mukhang interesado talaga si Maddox sa kan’ya. Napangiti si Maddox habang namamanghang tumingin kay Kevyn, “Sa tingin ko, napakagaling na doktor ni Dr. Kevyn Greenshore. Talagang nagtrabaho nga ito sa isang prestihiyosong ospital kung saan din ako nagttrabaho noon. He even saved so many lives lalo na’t ang mga taong nagkakaroon ng depression, suicidal and anxiety. Hindi rin ako aware na isa pa lang surgeon si Kevyn Greenshore, nakakamangha at napakagaling. Narinig ko rin na nag-vo-volunteer din ito sa isang orphanage kung saan siya lumaki. Hindi ko alam na mahilig din pala sa bata Dr. Kevyn kagaya ko. Talagang kare-respetadong doktor si Dr. Kevyn Greenshore…”

Nakatatlong katok na ako pero wala parin nasagot kaya napagpsyahan kong pumasok kahit alam kong mali itong gagawin ko,gusto ko lang naman makasigurado kung nandito siya ,sisilip lang naman ako . Pinihit ko ang seradura at sinilip kung may tao pero walang Doc. Tamayo ako nakita ,isasarado ko na sana ang pinto ng marinig ko ang malakas na bagsakan ng nga gamit sa sobrang taranta ko pumasok na ako sa opisina nito ng tuluyan at nagtungo kung saan naggaling ang mga gamit na nalaglag,Natadnan ko ang lalaki sa loob ng C.R nito hindi ko alam kung sino ito at ano ang ginagawa niya sa opisina ni Doc.Tamayo pero isa lang ang tingin ko isa rin itong Doctor, nagulat ako ng may makita akong pulang marka s

Lahat sila ay may makahulugang tingin na ginawad sa'kin pero hindi ko na pinagtuonan ng pansin iyon sapagkat mabilis na akong kumaripas ng takbo pagkatapos akyatin ang naiwang bag sa itaas. I have a personal doctor. Doctora Rodrigo to be exact dahil siya lang ang kakilala kong doctor na maaring palagay rin ang loob ni Bard. Ayaw niyang may iilang professional doctors na mga lalaki ang makikisalamuha sa'kin even noong nasa state of therapy pa lang ako regarding on my anxiety. "Nasa office lang ako since overtime ang schedule ko. Talk to you when you arrive Summer. Be safe and see you."

Ang huli kong natatandaan bago mawalan ng malay ay kasama ko si Rex. Alam na kaya ni nanay at Keeth ang nangyari sa ‘kin… “It's nice to see you're awake! Kumusta ang pakiramdam mo, Ms. Devastro?” I stared at a male doctor who was approaching me. He looked a little old, but he's still good-looking. “Hindi ka na masyadong maputla kumpara ng dalhin ka rito,” aniya pa. Sandali akong natulala sa sinabi niya, natauhan lang ako nang maramdaman ang luhang pumatak sa mata ko.