Novel & Cerita Don't Be Sorry

sabi ko bago ko ipinagpatuloy ang pagpapagpag sa suot kong damit. "People do say sorry out of sincerity. Sometimes they tend to say sorry not to beg for forgiveness, but to ease themselves. So it is better not to say sorry at all if it means nothing but only a word," sabi naman niya bago tumingin sa labas ng jeep. Napatigil naman ako mula sa aking ginagawa. Hindi ko alam kung ilang segundo o kung inabot na ba ng minuto na nakatitig lang ako sa kanya.

“Umalis ka na habang may pasensya pa ako. Hindi ko kailangan ang sorry mo at hindi kita mapapatawad.” Napahughol ang dalaga. “Sorry.” “Alis!”

Napapikit ako nang mariin dahil do'n, hindi ko lang kasi talaga matanggap na ang liit ko para sa mundo niya. "Oh, don't have to sorry, hmm?" Pinaglapit niya ang noo niya sa akin, at akin din namang nilasap kung gaano kasarap na muling makabalik sa kanya. Kahit na ganito lang ay sapat na sapat na sa akin 'yon. "You don't have to say those... I understood you, okay? You don't have to be sorry for choosing yourself, for a moment you were able to spread your wings...

She can't afford to lose her grandmother. “Can't you understand that it's a business?” singit ng kapatid na si Karter. “I am not talking to you, Karter.” Nagsisimula nang mainis si Keilah, alam niya kung saan na naman ito mapupunta pero hindi niya hahayaang basta-basta nalang siyang apak-apakan. “Damn you!” “Huwag mo akong babastusin, ate mo pa rin ako!”

"Z-Zayn... I'm sorry--" ["Sorry? God, Hikkary! D-Don't tell me--"] I sob. "I-I already did it. I-I'm. I'm so sorry, Zayn..."

Its like he's out of words. Tuluyan ko na siyang hinarap at humalukipkip. "Don't be sorry for something na ginusto mo. Tss." Hindi siya dapat nagsosorry pero sinamantala ko iyon para pagtakpan ang hiya ko dahil sa paninilip sa kanila. Damn! Ako naman talaga ang sumilip pero siya ang humihingi ng sorry.

Inis na usig ko sa sarili. Pilit kong binawi ang braso ko mula sa pagkahawak niya. Inayos ko ang sarili ko bago ako tumingin sa kanya. Pinakalma ko muna ang sarili ko bago ako magsalita. "Sorry po Sir, hindi ko po kasi alam na off-limit ang lugar na ito. Babalik na po ako sa loob," sabi ko. "Hindi lahat ng mayayaman ay masaya sa estado nila. Hindi lahat ng bagay ay nabibili ng pera at hindi pera ang sagot para maging masaya," narinig kong sabi niya saka umalis sa harap ko.

Don't let anyone hurt you, don't live as if you're an immortal that cannot be killed. I'm writing this for you because I don't want you to be sad and so you won't ever follow me! I know that you're caring, think of this like I'm going on a vacation for a bit. So, don't worry about me and enjoy your time. That's the best thing you can do for us, for me and our child. I know its not your intention to hide but, I'm the one in fault. Don't regret anything because I am happy now.

Doon tumambad kaagad sa akin ang sandamakmak na mga text message niya sa akin, na wala akong planong reply iyon. Patuloy ko lamang ini-scroll down na basahin ang mga text niya na puro pag mamakaawa na mag kausap kami, at pag hinggi niya ng awa na mag kaayos kaming dalawa pero subalit hindi po pa kaya. Sobrang sariwa pa ang sugat na binigay niya sa akin. Hindi pa ako handa sa ngayon. [Babe.] [I'm so sorry.] [Please, let's talk about this.]

Sa pagkakaintindi kasi niya ay nagalit si Hector, 'yon pala ay hindi naman. Camilla gave her a quick smile and said, "Okay lang 'yon, bessie. Kinlaro ko naman sa 'yo kaagad ang totoo, eh, kaya walang problema. Hindi mo kailangan na magsorry sa akin, okay? Okay lang 'yon." "E, kahit na, bessie..." "Bessie, huwag na, okay? You don't have to say sorry. Okay lang 'yon. Hindi naman 'yon kasalanan talaga para magsorry ka sa akin. Forget it please," sabi pa sa kanya ni Camilla.