Don't Take It Personally Novels & Stories

Parehas kasal, parehas na sinaktan at parehas na tumatakas sa sakit. "Ganun talaga ang buhay. Hindi lahat ng gusto natin ay makukuha natin pero lahat ng mga nangyayari sa atin may rason. Kaya don't take it personally, take it as a challenge so that next time you can rely more on yourself. Make it a weapon for the future, para pagdating ng panahon, alam mo at kaya mo ng ipagtanggol ang sarili."

Kung i-block ko rin, hay naku, para naman akong bata nito! There's no other way talaga para makapag-move on kundi ang salitang ACCEPTANCE. Kahit masakit kailangang tanggapin na hindi kami para sa isa't isa. Dalawa lang naman kasi ang purpose kung bakit nakilala mo ang isang tao. It's either that person is meant to be part of your life or teaches you a lesson and helps you figure out who you really are. I heaved a deep sigh as I set aside my cellphone and placed it on the bedside table. Pero bigla namang tumunog ang messenger notification kaya kinuha ko ulit ito para tingnan kung sino ang nagchat.

"Oo na. Hindi ka single pero depress ka sa ginawa ni Danica kaya para mawala iyan, let's have fun muna." "Ayoko!" "Ano ka ba! Ngayon lang to!" "Ayoko sabi!" "Samahan mo nalang ako. Kahit di ka single, single naman ako. Baka mahanap ko na si Ms. Right." "Tom, ikaw nalang. Baka may makakita pa sa akin doon. Baka may makakilala pa."

pahayag na reklamo ni Sofia na pinipigilan ang sarili na maiyak sa mga nangyayari sa buhay niya. "Kung iiyak ako mas sinasabi ko sa sarili ko na hindi ko na talaga magagawa ang mga pangarap ko. Hindi dapat ako panghinaan ng loob, kung gusto kong makaalis sa bahay na ito ay kailangan hindi ako sumuko. Kaya mo 'yan Sofia, i'm sure may ibang kumpanya na tatanggap sa akin because of my credentials and won't reject me just because of my height. Be positive lang Sofi---"

Nakangising sagot ni Shane. "Gaga! Booking ka diyan, wala naman talaga. Tama na 'tong pagsasayaw ko, may kinikita naman ako. Saka ang papanget ng customer natin tapos yung iba matatanda pa at ang babaho." Paarte na sagot ko na kinatawa ni Shane.

At sa pagkakataong ito, hindi ako ang matatalo. TO BE CONTINUE

Hindi ko na napigilan ang sarili kong magbitaw ng salita. "Kung ayaw mong tumulong, huwag mo na kaming pigilan. Wala kang alam sa sakit ng may taong mahalaga sa’yo na maaaring mawala. Huwag mong tawaging ‘personal’ ang hindi mo kayang intindihin."

Umiling ako. Hindi ko tinanggap. “I’m not that.” Pero kahit ako— hindi na ako sigurado. Lumapit siya. Dahan-dahan. At hinawakan ang mukha ko. Mahigpit. Pero maingat. “You’re more than that.” Mababa ang boses niya. Mas totoo. Mas personal. “But they won’t see you that way.” Napalunok ako. “Then I’ll make them.”

Ang sarap pa sanang manatili doon pero alam niyang mali. Kulelat lang siya, pero hindi siya mababang uri ng babae. Problema na iyon sa mga taong na misinterpret ang personalidad na meron siya. Ika nga, don't judge a person if you don't know them well. Walang karapatan ang sinumang humusga sa kanyang kapwa, sapagkat Dios ang may alam, at nakakita ng bawat puso ng tao.

Saka lang ito umiwas nang tingin sa kaniya nang samaan niya ito ng tingin. "Everyone, 'di porkeng hindi nalalayo ang edad ko sa inyo ay hindi na ninyo seryusohin ang mga salita ko, lalo na ang respito. Kung magbibigay kayo ng ganito ay dapat personal na inaabot. Pero, ayaw kong tumatanggap ng kahit ano mula sa aking estudyante kaya sana ay hindi na ito maulit pa, maliwanag?"