Novel & Cerita Don't Take It Personally

“Aww, my grumpy Oliver actually cares!” Napaatras siya. “Marga—stop—” “Relax, it’s just a hug. You’ll survive.” “Let go,” sabi niya, pero hindi na ako bumitaw agad. “You’re invading my personal space again.” “Personal space is overrated,” sabi ko, sabay bitaw din sa huli. “Anyway, that’s my goodbye hug. Libre ‘yan, wala kang utang.” Umiling siya, napabuntong-hininga. “You’re unbelievable.”

Parehas kasal, parehas na sinaktan at parehas na tumatakas sa sakit. "Ganun talaga ang buhay. Hindi lahat ng gusto natin ay makukuha natin pero lahat ng mga nangyayari sa atin may rason. Kaya don't take it personally, take it as a challenge so that next time you can rely more on yourself. Make it a weapon for the future, para pagdating ng panahon, alam mo at kaya mo ng ipagtanggol ang sarili."

Kung i-block ko rin, hay naku, para naman akong bata nito! There's no other way talaga para makapag-move on kundi ang salitang ACCEPTANCE. Kahit masakit kailangang tanggapin na hindi kami para sa isa't isa. Dalawa lang naman kasi ang purpose kung bakit nakilala mo ang isang tao. It's either that person is meant to be part of your life or teaches you a lesson and helps you figure out who you really are. I heaved a deep sigh as I set aside my cellphone and placed it on the bedside table. Pero bigla namang tumunog ang messenger notification kaya kinuha ko ulit ito para tingnan kung sino ang nagchat.

"May masama kang balak, ano?" "Tanggalin mo nga iyang eyeglasses mo. Hindi bagay sa party. Isa pa, magsusuot tayo ng maskara kaya panira lang iyan sa iyong aura." "Eh gusto ko eh. Malabo paningin ko." "Malabo nga dahil hanggang ngayon hindi mo pa nakikita ang Mr. Right mo!" "Outch. Ang sakit mong magsalita." "Totoo lang sinasabi ko."

) Tumango ako. "Al-a… geureonde geos-i gaeinjeog-il ttaemune, ttae ttaseuhae naneun geulimyeon jeongmal dangsin-deul, na-ui chingudeul-eun il-gwa gwallyeobsi anh-eun iyagi-reul hallae. Neomchigeodo haeyo." (I know… but it’s a different level when it’s personal, so sometimes I just want to talk to you, my friends, about things that aren’t related to work. It’s tiring too.)

pahayag na reklamo ni Sofia na pinipigilan ang sarili na maiyak sa mga nangyayari sa buhay niya. "Kung iiyak ako mas sinasabi ko sa sarili ko na hindi ko na talaga magagawa ang mga pangarap ko. Hindi dapat ako panghinaan ng loob, kung gusto kong makaalis sa bahay na ito ay kailangan hindi ako sumuko. Kaya mo 'yan Sofia, i'm sure may ibang kumpanya na tatanggap sa akin because of my credentials and won't reject me just because of my height. Be positive lang Sofi---"

Nagmamaktol na eksplinasyon niya. “Sweetheart, that’s an unreasonable logic.” Malumanay na balik ng kanyang ama. “Hindi naman illegal na parehong landas ang tatawarin mo sa kaibigan mo. Other people’s opinions of you don’t absolutely matter, sweetheart. If you rely on their words, it’s no different from getting involve with toxic people. Your mind will only be poisoned over and over.” “But, Daddy…”

kung hindi para sa sarili ko. A reminder that I shouldn’t let my feelings overwhelm me.

Nakangising sagot ni Shane. "Gaga! Booking ka diyan, wala naman talaga. Tama na 'tong pagsasayaw ko, may kinikita naman ako. Saka ang papanget ng customer natin tapos yung iba matatanda pa at ang babaho." Paarte na sagot ko na kinatawa ni Shane.

At sa pagkakataong ito, hindi ako ang matatalo. TO BE CONTINUE