Don't Expect Too Much Quotes の小説・ストーリー

Isang lungkot na hindi ko agad namalayan na nandoon na pala. Hindi naman ako umaasa kay Lance ng kahit na ano—at paulit-ulit kong sinasabi ’yon sa sarili ko. May kasunduan kami. Klaro. Malinaw. Sa amin lang ang katawan ng isa’t isa. Walang damdamin. Walang expectations. Pero sa loob-loob ko, umasa pa rin ako—kahit kaunti lang. Na kahit birthday greeting man lang. Na kahit simpleng “happy birthday”.

Pero paano kung matapos kong umamin ay wala siyang gawin? Ofcourse, Emma. Wala siyang gagawin. Duh! Alam mo naman na inlove pa sa ex 'yung tao. Don't expect na lalayuan niya 'yung ex niya para hindi ka masaktan. Umamin ka lang, don't expect him to reciprocate. Para na rin mabawasan niya 'yung mga ginagawa niya na nalalagyan mo ng malisya. "Where do you wanna eat?"

"Let’s not overthink things, Tamara. At huwag mo na pangunahan ang mga mangyayari. Wala sino man sa atin dalawa ang kaya na sabihin kung ano ang nasa hinaharap. Let us just wait for things to happen at their own course, shall we?" "Expectations are disappointments waiting to happen. Ayaw ko nang umasa sa mga bagay na alam ko na hindi mangyayari. Ayaw ko nang patuloy na bigyan ang sarili ko ng mga dahilan para hindi magtiwala. Simply put, no expectations, no disappointments." "Bu, I will try my best not to disappoint you. I will make you believe in words and promises again. Bibigyan kita ng mga rason para muli na maniwala na may magandang bukas para sa lahat."

Ashton Hindi ko alam kung dapat ba akong maging masaya o hindi. Marami ang nagreply sa tweet ko kanina kaya hindi ko alam kung sino sa kanila ang idadirect message ko. Kailangan ko ng mamili dahil malapit ng kumagat ang dilim, medyo maambon na rin ang langit na parang ilang sandali lang ay uulan na. Agad akong naghanap ng masisilungan, nang makakita ako ng waiting shed sa may unahan ay agad akong tumakbo patungo roon at sumukob. Pagkaupo ko ay ibinalik ko ang aking atensyon sa pagview sa mga account ng nagreply sa akin. Kahit ako ang nangangailangan ng panandaliang matutuluyan, siyempre kailangan ko ring maging choosy at pumili ng papasa naman sa aking standard. I promised to myself na hangg

Hindi habang patuloy akong kinokontrol ng pamilya ko. At lalong hindi habang pilit akong itinutulak sa engagement na ayaw ko naman talaga. Unti-unting lumamig ang ekspresyon ko nang maalala si Veronica. Ang pangalan pa lang niya, nakakaramdam na agad ako ng pagod. This is exactly why I avoid attachments. Complications. Expectations. Control. At biglang pumasok sa isip ko ang sinabi ni Damon kagabi bago niya ako iniwan sa bar.

Isang palaban na lalaki. Sumunod naman ulit si Token na hindi pa rin nagpakita ng emosyon "Huwag niyo na akong bigyan ng word kasi alam ko namang tama ako eh and I am the jack-of-all-trades. Joke lang, ano pa hinihintay mo?" Mukhang may problema sa attitude itong si Token ah. Hindi ko gusto iyong word choice niya. Nagpapakitang-gilas ka na naman ba Token?

haplos na lang nito sa kanyang braso, "sabi nga nila, what doesn't kill you makes you stronger." Umakto pa itong parang lumalaban habang sinasabi ang mga katagang iyon. "Hindi ba kanta iyon?" natatawa niya na lang na saad. "Shut up, wag mo sirain ang moment." Pinunas na lang ni Paloma ang kamay sa kanyang mukha para pigilan siya sa pagtawa, "iyon na ang pinaka-magandang quotes na naisip ko para sa sitwasyon mo," pabirong batok na lang nito sa kanya.

I sighed. "Hindi ako inaantok.. May naiisip ako." sabi ko. "Ano na naman?" aniya sa matabang na boses. "May nabasa akong quotes kay pareng g****e. At sa tingin ko bagay iyon sa'yo?" saad ko. Tumango siya. "Then, share it with me." aniya na agad kong sinunod. "Lahat ba ng Single, malungkot na? Bakit lahat ba ng taken masaya?

Hindi ko naman na kailangang hulaan ang gusto niyang sabihin dahil tungkol ito sa napagkamalan nilang baka may gusto sa kaniya si Sir dahil tinuruan siya sa mga mali niya. "Sa susunod don't expect too much, hindi mo naman kasalanan kung nilayuan ka nila." "Pero mag-isa ko na lang ulit, mahiyain kasi ako at hindi masyadong sociable. Akala ko magbabago na lahat ng unti unti silang lumapit sakin. Lumapit lang pala dahil kay Sir." Nakayuko niyang sabi. Huminto ako at hinarap ko siya.

Sa tingin ko talaga ako ang mananalo sa kanya. Marami pa kaming binuksan at karamihan ng hula niya, yung mga mamahaling bagay talaga. Nakadami kami ng plato, Platito, baso, knife set, at mga kagamitan na matatagpuan lang talaga sa isang simpleng bahay. Dahil hindi pa siya nakakahula, siya na ang pinapa-una ko. Saka kunting advise na, dapat mababa lang expectation niya. Ngunit hindi, talagang ang lalayo ng akala niya. Hangang sa… “This one I think another half dozen of a glasses. Parang may nabasag na nga eh.” Sa sinabi niya napangiti na lamang ako. Ganoon nga Mr. Sayruz, babaan lang natin ang expectation.