Don't Let Me Go Novels & Stories

"DON'T LET YOURSELF BE FOOLED BY SOMEONE YOU LOVE. KNOW THE TRUTH. PS: BE READY. I'LL BE TAKING BACK WHAT IS MINE"

Ano na naman to? " i preferred giving you up than losing you.. totally. " napakunot ako ng noo sa sinabi nya. What does that mean? " what---" " please kurt. Im begging you. Let me go." Halos magsikip ang dibdib ko naririnig ko. F*ck. Masakit pala kapag mismong sa bibig na nya nanggaling. ' let me go.' That hurts! Di ko namamalayang tumulo na pala ang luha ko sa kamay ko. Look. My eyes reacts on its on. How can i possibly let her go?

Yumakap ako sa beywang niya at hinawakan niya naman ang mga kamay ko para mas humigpit ang yakap ko sa kanya. “Don’t let go. Never let go,” he said meaningfully. Never let go. He is telling me not to let go easily. Gusto niyang mas kumapit ako sa relasyon namin at huwag ako basta-bastang susuko. Gusto niyang kumapit ako habang ipinaglababan namin ang isa’t isa.

Kaya kong tiisin ang sakit huwag lang ikaw ang nakikita kong nasasaktan o nahihirapan. Each day we meet my love for you Keeps growing stronger But everytime we meet Makes leaving you so much harder So how are we to know That this just wasn't so That we just have to let each other go Iyon yung masakit chief, lalong tumitindi ang nararamdaman ko sa'yo. Kaya ngayong kaya ko pang palayain ka ay gagawin ko na kaysa darating yung araw na baka hindi ko na kayang mawala ka pa sa buhay ko. Kaya sabi nga ng kanta ko sa'yo, we just have to let each other go. Hindi sa gusto ko, kundi iyon ang hinihingi yata ng pagkakataon.

Mabilis kong ibinalik ang tingin kay Atlas. "I don't want to do that thing again. Never." Seryosong wika ko dito bago ko iniwas ang tingin sa kanya at ibinaling doon sa labas. We're not lover we should not to that such of thing at hindi niya ako mapipilit na gawin iyon. Mukhang napasama pa ata ang paglabas ko sa hospital. Bwesit!

Sa wakas ay nag-react si Lucian at inabot siya para hawakan siya sa kanyang pulso. "Kumain ka na." Napatikom siya ng bibig at nagsabi, "Sorry." "Apology not accepted. Kung sa tingin mo ay may utang ka sa akin, Mr. Northwood, pirmahan mo ang divorce papers. Saka kita pasasalamatan hanggang mamatay ako." "Oo nagkulang ako sa'yo. Pero off-limits ang divorce." Kaya, naglakas-loob siyang sabihin na hindi pa sapat ang ginawa niya. Inilibot ni Calista ang kanyang mga mata.

he mentioned in rage. "Let... me... go," mahinang aniya na pilit tinatanggal ang kamay nito sa leeg niya dahil nahihirapan na siya huminga. "Stay away from Carl. I don't want you near him. If I see you get near him again, I will not help you. Mark my words. You don't wanna piss me off," he hissed in a murmur since they have accompany inside, at binitawan na niya siya with a little push.

sabi niya. Napapikit ako ng mariin para pakalmahin ang sarili. Gustong-gusto ko siya hampasin ng bag na hawak ko para matauhan at baka sakaling maintindihan niya ang sinasabi ko pero pinigilan ko ang sariling gawin iyon. Ayaw kong mag-aksaya pa ng oras kaya mas pipiliin ko na umalis na lang. Galit na galit ako at kung hindi pa ako aalis ay baka makapagsalita ako ng hindi maganda. "Goodbye, Mr. Rodriguez!" paalam ko at walang lingon na lumabas ako ng opisina niya.

wika ni MOmmy Pakiramdam ko ng sandaling ito, bigla akong nanghina. Hilam ang mga luhang nakatitig ako sa kanila At ngayun...ngayun ko lang naintindihan na maliban pala kay Arif, wala akong ibang kakampi "Mapapahamak tayo kung hindi ka pipirma. Mikyla, let it go...ibigay mo kung ano ang nais nila." sabat naman ni Daddy

I let go of his hand. "Then go." I said firmly. Kahit durog na durog ako. "I know I'll still miss you everyday, but then if this is make you happy." Huminga ako ng malalim at mabilis pinunasan ang takas kong luha. "I'll let you go." I almost out of breath when I said the words I don't want to utter. In the end, you can't always choose what to keep. You can only choose how to let it go, and what to let go.