Don't Me In Tagalog Novels & Stories

May poot at pang-uuyam sa boses niyang parang iritang-irita sa ginagawa ng Don sa kanyang harapan. Pekeng napatawa ang Don. Tumango-tango. “Yeah, tumatanda na ako. Buu-t hindi naman gan’ong halata. D-do you still understand and speak tagalog? Baka hindi mo pala ako naiintindihan sa mga—” sumabad agad siya sa sinasabi ng kanyang ama. Gusto kong umirap sa ginawa niya.

) "Alam nyo po ba kung san nakatira si Aleng Paty po?" "Unsa?" (Ano?) "Taga manila ka dong? Di ko kabalo masyado og tagalog man." (Taga manila ka ba? Hindi ako masyado marunong ng tagalog) Ayy oo nga pala nakalimutan ko saglit na dapat mag bisaya ako. Napakamot nalang ako sa ulo. "Salamat nalang. Sige mo una nako te." (Sige salamat nalang, mauna na ako)

Seryoso niyang saad. [Translation: Don't betray me or else I will be the one to end your life.] “Don't worry. I won't.” Napatitig ako sa kanya tsaka napangisi. “Dahil bago mo pa malaman 'yon, sisiguraduhin kong naghihingalo ka na dahil sa ginawa mo sa ina ko.” Motherfucker. Pagsasalita ko sa lengguwaheng Filipino dahilan para hindi niya maintindihan.

“Good morning!” Kumunot ang noo niya. Parang hindi naintindihan ang sinabi ko. Kuu! Kay aga-aga, problemado kaagad. “Ano ang iyong sinabi?” “Ang sabi ko good morning.” “Sabihin mo nga iyan sa wikang Tagalog. Hindi kita maintindihan.”

he interrupt me kaya hindi ko natapos ang aking sinasabi. "Stop don't...you don't need to explain...I already believed in you...are you ok baby? Where are you exactly? Tell me where you are and I'll come to you,"mahaba nitong litanya sa boses pa lang nito nag aalala na siya sa akin.

May audition bang nagaganap? Kahit na ganon ang sitwasyon ay nagtuloy-tuloy pa rin ako sa paglakad papunta roon. Hindi pa man ako nakakapasok sa loob ay parang problemado na ako. Hindi ko kasi alam kung paano ako makakapasok, makikipagsiksikan ba ako? Dapar yata tinawagan ko muna si Manong Driver e. "Umayos kayo ng linya at huwag kayong maingay," sabi nung kung sino man, hindi ko na tiningnan kung sino 'yon.

“ANO?” malakas na bulalas ni Kenji na may kasamang panlalaki ng kanyang mga mata. “Ayoko!” mariin niyang pagtutol. “Wag ka ng maarte! Umihi ka na riyan at ako na lang ang magtatapon,” sabi ni Leigh sabay abot ng empty shell na parang wala lang sa kanya ang kanyang gagawin. “Ayoko—”

tanong nito. Hindi ako makaimik. Walang lumalabas na boses sa aking bunganga na para bang may nakabara dito. Hindi ko alam kung hanggang saan pero sana hindi na magtagal dahil ang puso ko pagod na pagod ng masaktan.

Love: I’m trying. Love: Sorry if I’m slow. Parang may humawak sa puso ko at dahan-dahang pinisil. Hindi ko na napigilan ang sarili ko. Me: Don’t apologize. Me: Please don’t say sorry. Me: You’re not doing anything wrong. Huminto ako saglit, tapos dinugtungan ko. Me: You don’t sound okay, Love.

Napaluhod na sambit nya habang umiiyak "Pero ako? I don't love you anymore... MAGHIWALAY NA TAYO! At wag na wag mo na akong susundan pa! GOODBYE JAYSON!" Pasigaw na sambit na sagot ko dahil hindi ko na talaga kaya ang makita ang mukha nyang ganito. Kaya tumalikod na ako. "H-hon, P-please? Huwag mo naman 'to gawin saakin, PLEASE! HON.!!!"