Don't Settle For Less Quotes Novels & Stories

NAHULOG NA ANG MGA mata ni Bethany sa passbook na nasa kanyang kamay. Ilang minuto niya iyong tinitigan. Sa mga sandaling iyon ay hindi siya makapag-decide. Nakaka-tempt nga naman ang offer ng kanyang madrasta. Batid din naman niyang kakayanin niya ang lahat kung maniniwala lang siya sa sariling kakayahan. Ngunit may pag-aalinlangan din naman siya na baka mamaya hindi niya mapanindigan ang sinasabi ng kanyang madrasta magbukas siya ng music center. Paniguradong masasayang lang ang lahat. Pera nila at maging ang pagod niya kapag nangyari iyon. Ngunit ika nga, hindi mo malalaman ang resulta ng isang bagay kung hindi mo naman iyon susubukan. Take risk, kung gusto mong may magbago sa'yo. Kung h

“Time is free, but it’s priceless. You can’t own it, but you can use it. You can’t keep it, but you can spend it. Once you’ve lost it, you can never get it back.” — Harvey MacKay "Hello... is anyone here?" "Can someone hear me?"

Muling binuga ko ang mabigat na hininga at napasapo sa noo sa sobrang pag-aalala na baka hindi ako magugustuhan ng mga kasamahan niya. Rinig kong bumuntong-hininga siya at sinandal ang sarili sa upuan para tignan ako. Ang dalawang kamay ay nanatiling nakapahinga sa manobela. "It doesn't matter if they like you or not. What matter most is that you like yourself. No one will like you the way you will like yourself," ayon na naman siya sa mga motivational at inspirational quotes niya. Hindi nalang ko umimik at piniling manahimik habang tinitignan sa gilid ng mga mata na paadarin ang sasakyan.

"Isa na naman 'yang malaking hakbang papunta sa pangarap mo." Napakamot si Cris sa batok. "Kinakabahan pa rin ako." "Huwag." Agad na umiling si Sol. "Be yourself." "Alam mo ba kung bakit gustong-gusto ng mga tao ang mga niluluto mo?" "Dahil hindi ka basta nagluluto." "Inilalagay mo ang puso mo sa bawat putaheng ginagawa mo." "Kaya kapag humarap ka na sa mga hurado, huwag mong isipin na competition 'yon."

"Yung ano Solene? Sige, yung ano? Try to think some excuses that are not lame, okay? Bibigyan kita ng oras. Sige lang, mag isip ka lang," "Hindi ako nag-iisip ng excuses o palusot! Hindi ko lang masabi at baka ma-offend ka!" palusot ko. "Say it, hindi ako ma-ooffend." "Experience. Edi sana hindi mo na-experience na matulog sa upuan na gawa sa kawayan. Magandang experience kaya iyon, magandang ala-ala na pwede mong balikan kapag matanda ka na. Isa kang mayaman na tao, bilyonaryo, madaming pera, arogante tapos natulog ka sa upuan na gawa sa kawayan." Ngumisi ako sakanya. Isang mapang-asar na ngisi.

Inilibot ko ang aking paningin at nakita ko ang iba't ibang quotes na nakasabit sa daraanan. | It's hard to answer the question "What's wrong?" when nothing's right. | Sinunod sunod ko ang pagbasa sa mga ito, nakalilibang kasi. | "We can never go back & change what has been done......but we can always learn the lessons to make things better next time...." | | "Replace tears with smiles! Don't be afraid of wrinkles as you age, because wrinkles are a sign of laughter and smiles." | Ang cute naman nito!

"Walang sinuman ang may karapatang magtakda ng halaga mo kundi ikaw lang. At tandaan mo, may mga tao na makikilala ang totoong ikaw. Hindi mo kailangang magpanggap para magustuhan ka ng iba. Ang pinakamahalaga ay maging tapat sa iyong sarili." Habang patuloy silang naglalakbay, si Veronica ay medyo mas magaan ang pakiramdam. Bagamat may mga tanong pa rin sa kanyang isipan, nararamdaman niyang unti-unti niyang natutuklasan ang tamang landas. Hindi na niya kailangang mag-alala sa mga iniiwasan niyang tingin. Ang mahalaga ay ang kanyang lakas na matutong tanggapin ang sarili sa kabila ng lahat ng hamon.

"Malamang? Hindi kasi talaga ako naniniwala sa past is past. Hindi ba at mayroon din ngang quote na don't do unto others what you don't want others to do unto you?" "Oh, loko. Nilapagan daw ba naman ako ng quote? Iba na talaga ang atake mo ngayon, 'no?" "Oo, mamaya ikaw na ang aatakihin ko, anteh. Itulak mo pa ako nang itulak sa buhangin, sige. Okay lang talaga sa akin."

“Hindi, apo. Apo kita at may karapatan ka. Siyempre, pag-aaralan mo muna bago ka sumabak sa trabaho. Huwag kang mag-alala. Ako ang bahala sa’yo.” Saglit siyang natigilan. Hindi siya sanay na may taong nagsasabing may karapatan siya sa mas magandang buhay. Lumaki siyang laging kailangang patunayan ang sarili, laging nasa ibaba, laging nakatingala sa iba. Kaya ang simpleng mga salitang iyon ay sapat nang magpainit sa kanyang dibdib. “Hindi kita pababayaan dahil nakita ko ang dedikasyon mo.”

"Ang mahalaga, magpatuloy ako. Hindi ko kailangang maglakbay mag-isa. Hindi ko kailangang maging perpekto." Sa mga salitang iyon, nagbago ang pananaw ni Liza sa buhay. Alam niyang hindi siya kailangang maging isang superhero upang magtagumpay. Ang bawat hakbang, gaano man kaliit, ay mahalaga. Sa likod ng bawat pagluha at pagsubok, natutunan niyang tanggapin na ang bawat kwento ng buhay ay may kahulugan. At sa bawat pagngiti, may mga sugat na natutunan nilang paghilumin—sama-sama, bilang isang komunidad. ---