Don't Worry About Anything Instead Pray About Everything 소설 & 이야기

Kung may nagustuhan man siya sa ugali nito, iyon ay ang pagiging mahinhin, masunurin at kalmado nito. "Damon, wake up! You need to prepare for tomorrow. Kailangan mong mag-focus. Huwag mo munang isipin ang lahat nang nangyari ngayon. Wala kang dapat isipin kung hindi ang tungkol sa business presentation mo," aniya sa kaniyang sarili. Bumuntong hininga siya.

Pinakitaan niya ito ng tipid na ngiti. “Mommy…” Bahagya niyang pinisil ang kamay nito. “Stop worrying about someone who is not worried of you. So please, kunin mo lahat ng mga nararapat sa ‘yo at h’wag mo siyang iwanan para may mahuthot ang mag-inang ‘yon. Please, mommy.”

Kasi sa mundong pinasok ko tama siya. Huminga ako nang malalim, saka muling inayos ang sarili ko, pinilit itaas ang kamay ko kahit mabigat na ito, pinilit mag-focus kahit pagod na ang isip ko, dahil hindi na ito laro, hindi na ito simpleng training ito ay paghahanda sa bagay na pwedeng mangyari ulit. “Focus on your surroundings,” dagdag niya, umiikot sa paligid ko habang pinagmamasdan ang galaw ko, “don’t fixate on one threat… the danger doesn’t come from one direction.”

I bet it's something really far from my imaginations kaya wala akong idea sa mga susunod na mangyayari. Wala in namang halaga kung iisipin mo. Kahit anong plano ang isipin mo at kahit anong paghahanda ang gawin mo, minsan mas maganda pa na hindi ka maging negative kesa isip ka ng isip ng magiging solution sa mga problema na sa ngayon ay hindi mo pa alam. ...Whatever happens, let it happen. Sabi ko sa isip ko. I have the resolve already in my mind. I know what to do when it happens. I just have to be open-minded to all the possible solutions that will come into play. Pero what the heck. What's with this current situation?!

Ngumiti lang sa akin si Tita Thalia na tila ba nilalabanan ang kahinaang nadarama. "I can't, Tita. I'm just so worried about you." "You don't have to worry, minsan talaga darating sa tao ang kamatayan, at wala na tayong magagawa doon kung ipahintulot na ng Dios, hija." "Tita please, 'wag naman po kayong magsalita ng ganyan."

Nawala na naman tuloy sa isip ko ang tanungin siya tungkol sa librong ‘yon. I just nodded at him. “Okay, let me try if this is really delicious…” I was ready to get my share when Cristoff gently patted my hand. “Hey, we have to pray first.” Cristoff told me. I must admit… I got ashamed on what I did and for that, I remembered my mom again. My mom always taught me to pray — pray when you woke up, pray when you were dealing with problems, pray to thank the Lord, pray when going outside, pray when eating your food and pray before you sleep. But living with Dad changed everything. Living with hell made me forget that I used to thank the Lord for all of my blessings.

I replied. Suddenly, AJ sighed. “Let’s not talk about her anymore. Huwag ka rin masyadong magpa-stress sa problema niya. Ang isipin na lang natin ay kung paano tayo makakabuo ng sarili nating anak. Immediately, ” he said. “Okay po. I’ll pray to God about it – if will niya, will niya.” sabi ko at tinapik ang kanyang pisngi.

Ang tanging papel niya lang rito ay ang makinig. Ang iparamdam na narito siya palagi, na handang umunawa, kahit sa mahirap pa na sitwasiyon ang pinagdadaanan niya. “But you don't need to worry, sanay na ako sa gano’n. Kagaya ng sabi ng taong nakilala ko.” ngumiti siya. “Mas mabuti tignan ang positive sa isang bagay kaysa negative. Mas nakakatulong sa iyo ’yon, hindi lang emotionally kundi maging mentally. And besides nandito ka na, kahit papaano alam kong natutuwa si Dad sa ’yo.”‘’

God is good all the time Kaya sana lagi lang tayong manalangin upang magpasalamat at humingi ng kapatawaran hindi lang kapag kailangan lang natin kundi sa araw araw at walang pipiliing oras o panahon. Sa ngayon, masayang masaya kaming nakabukod bilang isang pamilya ng dalawa naming anak pati na ang pasaway kong asawa na si ford. Life must go on sabi ng iba and we did it! Kahit anong pagsubok basta andiyan sa sentro ang ating panginoon malalagpasan natin lahat. siyempre, kailangan din natin ng gumawa ng paraan para matupad lahat ng kahilingan na naisin natin sa buhay.

Sabi niya at hinapit ako para yakapin. "Life may be full of uncertainty...things we haven't control but, you should trust God enough to handle the situation that stressing you out." Mom whispered. Pinahiran ko ang mga luha ko at ngumiting humarap sa kaniya. Mom was right, I should surrender to God all my fears and worries. Admit it or not, but I am still a prisoner of my past. Ngumiti lang si mom at tumayo na. "Call him again and if he still doesn't answer...relax and have patience dear. Cloud is maybe busy with work." Mom said and naglakad na palayo.