Dull Pain In Tagalog Novels & Stories

The pain is tearing me apart, Sobrang sakit sa loob. “AAAHHHH! I WISH DI NALANG AKO NAPUNTA SA INYO! DIYOS KO NAGING MABUTI NAMAN AKONG ANAK SA KANILA PERO BAKIT GANITO ANG KAPALIT?! KUNIN NIYO NA AKO NGAYON!” I cannot bear it now, until the sky turns dark and the heavy rain goes down and the forest goes dark. Dumaloy ang tubig sa mukha ko hanggang nabasa na lahat ng suot ko. “AAAHHH!” I keep on shouting until my throat sores it will make me feel better.

Really hurts but the pain in my heart is the most painful. "T-tristan..." Mahinang saad ko sa kaniyang pangalan kasabay ng nga luhang naghabulan na kumawala sa aking mga mata, hindi ko na kaya ang sakit na mas nakakapag-pahina sa akin nagdidilim na ang paningin ko, pilitin ko mang imulat, kusa na itong sumara. *__________Everthing went black_________*

Subalit iisa lang ang mga resulta nila. Muling sumakit ang kaniyang dibdib. Sobrang sakit niyon na para bang mamamatay na siya sa sobrang sakit. Nahihirapan na din siyang huiminga kaya kinuha niya ang pain reliever na mesa. Hindi pa rin nawala ang sakit sa dibdib niya at patuloy pa rin itong sumasakit pa. Napahawak na lamang siya habang namimilipit sa sakit. May luhang tumulo sa mga mata niya.

hindi siya makapagsalita siguro iniisip nito may gagawin na naman ako sa kanya. "HAIIRO!! ARGH!" Ilalapat ko na sana ang labi ko sa labi niya ng bigla niyang higitin yung pierce sa tenga ko. Note: Haiiro means ouch! "'Yan ang nababagay sayong manyak ka!" Tinulak niya ako palayo sa kanya at natumba ako sa sahig. Ouch! Ano bang problema nung babae na yun! Nagdudugo na tuloy ang tenga ko. Lumabas siya ng kwarto at hindi ko alam kung san pupunta. Lumabas na din ako para ipagamot sa katulong yung sugat ko.

Hindi pa ba sapat ang masasakit na mga salitang binibitawan nila? Gusto ko ng umuwi. Gusto ko ng bumalik sa probinsiya at mamuhay ng mag-isa. Niyakap ko ang aking sarili at pinipigilan ang pag-iyak. "Mila!" sigaw ng isang lalaki. Pamilyar ang boses niyang 'yon. Iniangat ko ang aking ulo at laking gulat ko nang makita si Andrey na tumatakbo palapit sa amin.

Mula sa likuran, dahan-dahan niyang inihaplos ang palad sa baywang nito. Nahigit ni Dylan ang sariling hininga nang maramdaman ang mainit na palad sa kaniyang balat. Umawang ang kaniyang labi nang gumapang ang mapangahas na palad patungo sa hawak niyang shaft. "Let me help you," paanas niyang ani sa punong tainga ni Dylan at dinilaan iyon. "Sorry, I can't help it! Alam kong masakit pa rin dahil ilang ulit kitang inangkin kagabi," nanghihinang bulong ni Dylan at ayaw niyang humarap sa binata.

Dahil na din sa patuloy na paglabas ng dugo mula sa katawan ko. Mag-uumaga na nang magising ako. My head is throbbing in pain. So as my eve. Napakahapdi niyon. Hindi ko alam kung anong ginawa nila sa akin kagabi. As far as I remember, after some time that my tito entered his shaft inside blurs me. Napakasakit lang na yung mga taong inaakala mong hinding-hindi mananakit sayo ay siya pa lang gagawa ng masama.

Nandito kami sa park" [San— *toot* *** "Yana! Okay ka na ba? Masakit pa ba?" " Yana! Ano... ma-masakit ba? Mahapdi? " Aly... Sa una lang 'yan masakit. Huwag ka mag-alala lilipas din 'yan" "Ahh... A-aray huhuhu, ta-tama na..." "Shooo... konti pa Yana. Ka-kailangang bilisan para mapuwersa at 'di ka na masaktan"

Walang tingin-tingin kong sinagot ang tawag. "Daks... can't you go home now na? I'm in so much pain... ", namimilipit sa sakit ng puson kong sabi. [You good?], sagot naman niya sa kabilang linya. "I'm not! My whole body aches! When exactly ka ba uuwi?", naiirita kong sambit. Tignan niyo naman mood swings ko. Kasi naman kasasabi ko lang I'm in so much pain tapos tatanungin pa akong 'You good?'

biglang sabi niya “Sorry? Para saan?” Takang tanong nito “K- kasi pinag isipan kita ng masama kuya. Sorry talaga ang sama kong kapatid.” Wika niyang halos pigain ang kanyang mga mata nang sa ganon ay may lumabas na kahit konting luha para kaawaan siya nito “Pinag isipan ng masama? Pwede bang ipaliwanag mo nga ng maayos sumasakit ang ulo ko sayo ehh.”