Dull Pain In Tagalog Novels & Stories

KABANATA 25 DAHAN-DAHAN akong bumangon sa kama ng maalala ang nangyari nang nagdaang gabi. My head is slightly throbbing maybe because of the wine last night. Ang katawan ko naman ay parang dinaanan ng kung anong bagyo. Daig ko pa ang nabugbog dahil sa sakit ng buong katawan ko. Plus I'm so sore down there.

Mahabang sabi niya na nagpa-tanga sa akin. "Try to aid it habang hindi pa lumalala. Kasi kung hahayaan mo lang 'yan, mababaliw ka na. The most painful sign you'll experience will be heartache or heartbreak. Then it will cause you depression, hanggang sa masiraan ka na ng bait." My eyes widened. Para akong naubusan ng dugo dahil sa sinabi niya. M-Masiraan ng bait!? Is he fucking serious!? A-Ako!? Mababaliw sa sakit na 'to!? Seriously!? Gaano ba ka-delikado ang sakit ko at kailangan ko pang mabaliw?

Wala tayong ibang magagawa kun’di ang iyakan ang mga bagay na iyon. Marahas na napabalikwas si Gigi mula sa pagkakahiga nang maalimpungatan. She groaned as pain struck her. Napahawak siya sa ulo at tiyan. Masakit ang mga iyon. Her female was also throbbing in pain. Her body was in pain, a different kind of pain. Alam niya ang sakit na iyon, dulot ng isang marahas na p********k. Her muscles screamed and her breasts were soft.

hindi makapaniwalang tanong n'ya dito. "You know what? I've been saying this since you arrived here and I'll say it again now. Alexander leave me alone. Umalis ako para hindi ka makita dahil sa ginawa mo and you being here isn't helping me in any way. You're annoying and you're such a trouble. You trouble everyone with your paawa effect, they're taking your side. Kahit pa nga sobra mo akong sinaktan. I will never let you do that again, I will never let you enter my life ever again so please leave me alone! I don't need you and won't need you at kahit ano pa ang gawin mo ay hindi na ako babalik sa'yo." the pain became twenty times more painful than it already was.

Halatang nagulat sa sinabi ko. Nawala ang ekpresyon nitong kalma sa mukha. Napalitan ito ng cold expression. Tila di nagustohan ang nasabi ko. "Bren. Mahal na rin kita. Please. Magpagamot ka." Sabi ko sa kanya na lalo niyang ikinagulat. Hinawakan ko ang kamay niyang nakapatong sa hita niya. "Sinasagot na kita. Please Bren. Pumayag ka ng magpagamot. Hihintayin kita." Dadag ko.

Agony Hindi lahat ng sakit ay sigaw; minsan, ito ay tahimik na pagluha sa gabi, isang bigat sa dibdib na hindi maipaliwanag, at isang ngiting pilit upang itago ang matinding dalamhati. 👨‍⚕️HIDEO ADONIS

Hinaplos ko ang kaniyang labi at tiningnan siya. "I'm sorry, heart. Hindi ko sinasadya, nadala lang ako. Masakit ba?" puno ng pag-aalalang ani ko. Ngumiti siya sakin habang hinahaplos pa rin ang aking dibdib at marahang pinipisil iyon.

Lumilipad kasi ang utak ko sa kung ano-ano ang iniisip. "I'm sorry, pasensya na po. I'm sorry po," nakayukong sabi ko. Mabuti na lang at wala siyang dala dahil kung hindi ay baka magbabayad pa ako. "It's you again." Itinaas ko ang tingin ko nang marinig ko ang malamig na boses na 'yon medyo paos ito ngayon. Okay pa siya kanina, ha. Bakit namaos yata siya?

“Alam mo naman na ’yon.” He groaned in pain. Hindi na niya ako kinibo. ---

"Is this the contraction? Gaano kadalas?" "A-ang sakit, Zaitan... parang... parang manganganak na ‘ko," umiiyak kong sagot. Lumipas ang ilang segundo at unt-unting nawala ang unang bugso ng sakit, dahilan para makahinga ako nang malalim, ngunit ang aking buong katawan ay nanginginig pa rin sa shock ng biglaang labor pain.