Dull Pain In Tagalog 소설 & 이야기

Halos mapugto ang hininga ko sa sobrang sakit, dumaloy ang luha ko sa pisngi habang kalmot ito sa balikat. “I need to do this because it will hurt more if I go deep slowly. Bear with me for a little while until the pain goes away, believe me it will go away.” Bumaba ang ulo ni Morgan at sinibasib ng halik ang labi ko. “Ohh!” Ung0l nito habang binabayo ako, bumibilis ang paglabas-masok nito sa lagusan ko na nagsisimula ng mabasa ng katas ko.

ngiti nito " Paanong maayos?eh nandyan ka Ma nakahiga sa hospital bed?ano po ba kasi ang nangyari sayo? ". alalang tanong ko " Nadulas kasi ako kanina..basa kasi yung sahig..tapos hindi ko nakita ayun..tas tatayo na sana ako ng sumakit dito ". paliwanag ni Mama sabay turo sa may tagiliran niya

he asked. Pagod akong umupo sa kama at nagtanggal ng sapatos. "It was fine. Sumakit lang 'yong utak ko sa pagbabagong morpoponemiko." "A what?" "Pagbabagong morpoponemiko." "Ano? Pagbabagong meralko?"

mahina kong daing, “ma–masakit..” “Sandali na lang to..” sagot ng lalaki, na bahagya ng pinapawisan. Pumatong siya sa ibabaw ko, at kinuha ang aking mga kamay, saka hinawakan niya sa aking ulunan, “just endure the pain. Panandalian lang iyan, mapapalitan din ng sarap..” Saka niya muling siniil ng halik ang aking labi.

Galit? Bago ko pa marinig ang kanyang magiging sagot ay sumigid ang sakit mula sa aking balakang papunta sa puson. Malakas akong napasigaw habang sapo ang tiyan. Naghanap ako ng makakapitan at ang sementong dingding lang ang tanging nandoon. Sumigaw ko ulit nang maramdam ang mas malalang pagsakit ng puson. "Pam? Anong nangyayari?" May bahid na pagkataranta ang boses ni Arken.

I can't find any. Shit... Am I really too late? I couldn't see the love in her eyes anymore. I gulped the pain, hoping that it would vanish pero mas lalo lang namang lumala. I couldn't react at all, I was in pain pero ayaw kong makita niya ang sakit sa mga mata ko kaya naman napayuko ako.

I don't know what to think anymore, it seems like everything is against me. Kinusot ko ulit ang mata ko, and I blinked in surprise when I realized they were wet. Natawa ako. Natawa ako sa sarili ko dahil umiiyak nanaman ako. I need to brave the skeletons in my closet. Ang sakit pati ng ulo ko, it’s throbbing. Bakit hindi kayang alisin ng alak pati physical pain?

sabi ko habang nakangiwi masakit naman kasi talaga mukhang nawala na ang bisa ng pain killer. "Ay sorry masakit pala. Bagay lang sayo 'yan landi kasi. Hayan hiyaw sa sarap now hiyaw sa kirot later. Pero naisip ko malaki' din kay Darius kaya hindi naiwan ni Layra at baka may ginto sa kike si Layra kaya ayaw ni Darius sa perlas kong sariwa" sabi nito parang kinakausap ang sarili. Hindi nila alam na kanina pa may nakikinig sa kanila.

"Is there a problem? Bakit mukhang galit ka?" Gusto kong tumawa pero alam kong lalala lamang ito kaya sinubukan kong magsalita ng maayos. "I'm sorry. Pagod lang ako sa biyahe. Dahil lang ito siguro sa pagkakahilo ko." "Uminom ka na ba ng gamot kung ganun? I can ask for some pain reliever at kung hindi pa rin tumalab ay pwede naman na hindi ka muna sumali sa mga palaro," nag-aalala niyang sinabi.

"Huwag mong sabihin ang bagay na 'yan dahil hindi 'yan totoo. Hindi gusto ng mga magulang natin na maiwan tayo, sadyang maaga lang sila kinuha sa atin pero hindi ibig sabihin no'n ay ayaw nila sayo. "I don't know what to think anymore kuya, p-pakiramdam ko nasa dilim ako at hirap na hirap akong makita ang liwanag. N-nilalamon ako ng sobrang kalungkutan at sakit, p-pakiramdam ko ay masisiraan na ako ng bait. Ayaw ko na! A-ayoko na.. sukong suko na ako." halos isigaw niya na ang mga katagang 'yon at sobrang sakit sa akin na makita siyang gano'n sa harapan ko. Napayuko siya at ang mga kamay niya ay nakatakip sa kanyang mukha.