Dull Pain In Tagalog Novels & Stories

ganting sabi naman niya sa kaharap habang sapu-sapo ang sugat na tigmak ng dugo. "Por qué no?(Why not?)" tanong pa nito gamit ang wikang Español na naiintindihan naman niya. "Napakarami sa bansa ninyo ang may gustong humawak ng drugs! Even the government officials ay lulong sa pera at droga! Napakadali para sa aming mag-operate sa bansa n'yo dahil halos corrupt ang nasa gobyerno!"

reklamo ng dalaga. Mahinang napatawa si Lucas pero hindi tumigil sa mahinang pag-ulos. “It is always in the first that you feel pain, baby. I assure you, pagkatapos ng initial na sakit ay sarp lang ang ipaparamdam ko sa ‘yo.”

Tila may nabanaag s'yang sakit sa mga mata nito. "Ma'am...maaayos pa po ba?" Sa kawalan nito ng masabi ay sagot nito. Umiling si Irish, nag-unahan ang paglandas ng luha sa pisnge. "Ang sakit...sobrang sakit..." Yumakap s'ya sa dalaga na naluha na 'din at marahan s'yang hinaplos sa likod. "H-hindi ko alam kung 'pano ko kakayanin Alma? Ngayon pang hindi ko alam kung mabubuhay pa ako ng matagal?"

Tangina. Hindi ko namalayang tumutulo na pala ang mga luha ko dahil sa naiisip ko. Bwisit na ‘yan. Dapat talaga ay hindi na lamang ako nag-abala pang pumunta don. Dapat ay kanina pa akong umalis at umuwi na. Dapat ay hindi ko na siya hinintay pa. Nakakainis, sobra. Bwisit siya. Bwisit!

“Shayne, please! Damn it, let me explain! Pakinggan mo ako!” Ngunit sa halip na makinig ito sa kanya ay sunod-sunod ang ginawa nitong pag-iling. Her tears were like a stream flowing from her eyes dripping down her cheeks. And it's fvcking hurt. Ang sakit sa dibdib. Sobrang nakakasikip sa dibdib. “Tama na, pakiusap. Sobrang hirap na hirap na ang kalooban ko, Damien. Sobrang sakit na. N-Nasasaktan ako. Sobra-sobra na ang sakit Damien!”

"Sige subukan mo lang puputulin ko rin yong ano mo..." "Nǐ zài shuō shénme??" (What are you saying??) "Pfft, di nya gets yong tagalog ko hahah." "You two stop! Let's just play. Hey Eugene let's one on one after this." "Dāngrán kěyǐ..." (Yeah sure...)

Nakikita ko ngayon ang mga imahe nila na nakapagpaiyak na naman sa akin. Kumirot ang dibdib ko. Naramdaman ko na naman ang sakit na dulot ng araw na iyon. Bakit kailangang sabay pa? Bakit kailangan pang pinag-isa ang sakit kung pwede naman sanang inisa isa sana. "Umiiyak ka na naman." naiiyak na ani ni Gail sa akin. Niyakap niya ako at doon bumuhos ang luha at hikbi ko.

Ouch! “Hala! Are you okay? Geez, Allison! What happened? M-may masakit ba? Tell me! Oh god!” Hindi na ako nakasagot pa nang bumagsak ang katawan ko. Hindi ko na rin napigilan ang pagdilim ng paningin ko...

Halos hubot-hubad na kaming dalawa. Naging mas mapusok pa siya lalo sa paghalik sa akin. He slid his tounge to my mouth and begin to moan! Unti-unti niya akong pinahiga sa kama at patuloy sa paghalik sa aking labi at paglamas sa aking katawan. Hanggang sa maabot namin ang pinakadulo ng aming distinasyon na dahilan upang sabay kaming umungol sa isat-isat.

KABANATA 10 Sitting in the kitchen's sink as my thoughts are clouded in dark abyss with a mug of coffee in my right hand. Masakit pa rin pala kahit paulit-ulit nalang ang senaryo. Pain after pain. Betrayal after betrayal. Unending pain. "Okay ka lang, babe?" Nakita ko siyang bumababa sa hagdan at may nag-aalalang mukha. I shook my head and smile. Okay lang naman kasi dapat. Sanayan nalang kasi ang sakit.