Déjà Vu Meaning In Tagalog Novels & Stories

Ang babae naman ay nginitian lamang ako. "Magandang hapon din po." Sagot ko. Sa ilang araw na pananatili ko dito ay may ilang bisaya words na din naman akong naiintindihan. Bisaya words like what the old man just said, as well as Maayong Buntag which means Good Morning and Maayong Udto which means Good Noon. I was about to ask them kung ano ang kailangan nila when I felt Deolino's presence behind me. I even flinch when he spoke.

Namuo ang isang nagagalak na ngiti sa mukha ni Vahlia, “Yes, I do understand you. It feels so great to have someone to talk to. I mean, someone I can speak with another language a—” “Are you saying it isn’t convenient to speak with each other using tagalog?” “Hindi naman sa ganoon,” sagot ni Vahlia sa bata. Nagpakawala ng isang ngiti bago muling nagsalita, “Iba ang sitwasyong aking kinasasadlakan, taliwas sa iyong iniisip kung ano man iyan. Hindi ko na nga alam kung nabibilang ba ako sa mundong ito.”

De ja vu! Iginala ni Ira ang paningin sa buong paligid. Ang hotel, cabins at ibang tanawin... Parang pamilyar. Pakiramdam niya nakapunta na siya dito. Ilang beses pa niyang ikinurap ang mga mata. Narito pa rin siya, kung saan siya nakatayo kanina. Hindi siya nananaginip. Hindi niya maihakbang ang mga paa. Parang napako siya sa kinatatayuan.

Agad ko siyang nilingon na nasa backseat. "Yes, Zaria?" "What is apo?" "Apo is a grandchild in Tagalog." Kumunot ang noo niya sa akin. Alam ko may hindi na naman siya maintindihan sa mga sinabi ko. "What is Tagalog?" "Tagalog or Filipino is Mama's language." "Ah, okay."

iPhone12 pa naman yata iyon, nakalimutan ng ganoon lang? Parang nangyari na ito noon. Hindi ko lang maalala kung saan at ano iyong eksaktong naganap. Déjà vu? Magkasabay na kami ngayong naglalakad papunta sa opisina nang bigla siyang nagsalita, "Tahimik ka lang talaga?" Lumingon ako sa kanya. Kailangan ko siyang tingalain, matangkad kasi siya

"Obvious ba? Natutuyo na ang lalamunan ko sa kakahintay sa'yo rito!" "Sorry naman! Nag family asaran pa kami eh! May nakikita ka na bang karapat dapat?" "Anong karapat dapat? Mga natutunan mong salita it's kadiri!" "What? I'm a Filipino, of course magaling akong mag Tagalog! Ano? May nakita ka na ba?" ulit kong tanong dito. "Paano Ako makakakita kung ang lalamunan ko nga ay tuyo na! Umorder kaya muna tayo!"

Bahagya akong napailing, sabay bulong sa sarili ko— “Baliw lang ang maiinlove sa’yo…” Mahina akong natawa, pero ramdam ko ang bigat sa dibdib ko. Habang nakatitig ako sa pinto na unti-unti nang nagsasara, biglang bumalik ang alaala sa utak ko—mga detalye, mga pahiwatig na dati’y hindi ko binigyang pansin. Si Nikolas… isang tagapagmana ng isang malaking kumpanya.

Mataas ang kanilang emosyon ngunit pakiramdam niya rin ay inaapoy siya ng maalab na apoy habang kayakap ito sa ilalim ng tubig at bula sa tub na iyon. “N-nasaktan kita…” Liam’s Tagalog was surreal; he still had an accent when he was speaking Tagalog, but still tried to express his thoughts in Tagalog… Ito ang namimiss niyang pakinggan sa ialng taong hindi niya ito nakita… “P-patawad… Since last night, I knew I was wrong about you. “

beshe Kaya Pala kanina pa ako tumatawag sa iyo Hindi mo sinasagot dahil may bisita ka Pala. Mary joy...? Baka makaistrubo lang ako aalis na Lang ako. Ano ka ba halika na nga rito sa loob... sagot ko Kay Mary joy. Maiwan ko Muna kayo tignan ko Lang si Abe. Sige Salamat... at umalis na ito at niiwan kami ni Mary joy. Hoy... beshe ano ito? May balikan bang nangyayari dito? bakit mukhang Wala akong alam?

Kung tama ang nakita ko sa mga mata niya— takot. Determinado na kung determinado basta nais kong malaman. I want clarifications‚ hindi lang halata pero gulong-gulo na ako. Sometimes when I went to some places‚ I felt that I’ve been there... the feeling of deja vu... this is driving me nuts.