Edi Don't Novels & Stories

tanong ni Adrian, diretso, parang gusto akong tusukin ng mata niya. “Correction,” sagot ko. “Tayong dalawa. Hindi lang ako.” Umangat yung sulok ng labi niya—half-smirk, half-sneer. “Congrats. You’ve finally become relevant.” Napaikot ako ng mata. “Wow, thank you. Ikaw naman, finally naging meme.” Biglang natawa si Doña. As in legit tawa. Yung tipong bihira mangyari kasi usually deadpan lang siya.

Napaismid siya, isang ismid iyon na puno ng hinanakit. “D-Don’t,” aniya sa basag na tinig. Ni hindi na niya ikinubli ang mga luhang kanina pa nasa kanyang mga mata. “You mentioned it would be easier to annul our marriage if it is non-consummated, right? Huwag nating pahirapan ang isa’t isa sa paghihiwalay, Hendrick.”

kunot-noong tanong ni Don Vandolf. "Tumula lang po ako, papa. Baka hindi pa po sila tapos magbihis," ani Diana. "How's LNGC?" Don Vandolf asked. Itinigil ni Diana ang pag-eepbi at tumingin ng diretso sa mga mata ng kaniyang papa. "I'm sick of it, papa! Gusto ko nang bumalik sa clothing company ko!" tugon ni Diana. "What do you mean you're sick of it?" Don Vandolf called the server and asked for wine.

pagpupumilit pa rin nya. "no, Diego. pwede ba? kalimutan mo Muna yang babae na 'yan. Hindi sya Ang makakatulong sa 'yo kundi si Donna. stop acting like a child who is begging for candy. tandaan mo, kahit Anong sarap ng candy, Hindi pa rin maganda sa kalusugan iyon. Hindi healthy." "no, dad! I want Venus. kung Hindi nyo sya dadalin Dito, pwes, ako Ang pupunta ro'n."

"Iniinbitahan mo ba akong sumabay na mag-umagahan sa inyo?" "Bakit hindi? Gusto mo pa bang malaman kung ano ang mga bakasulat sa diary ni Dad?" Umaliwalas ang mukha ng Don. "Halika't kumain na tayo, Jordan at ikwento mo pa sa akin ang ibang sinulat ni Giovanni."

sabi ni Don Eduardo. "Good new Lo..? anonbg ibig nyo sabihin?" taang tanong ni Brandon. "Pssst! quite, ang ingay mo hayaan mong mag report si Doctor David okay" sabi ni Don Eduardo na natatawa sa pagka inosente ng apo. Sa tagal nitong nagsuffer sa kapansanan ay halos wala na itong idea sa mga ganitong bagay. Matagal na siyang naaawa dito kaya nga ipinalangin talaga niya ang pagdating ng isang himala.

“Na nilandi ka lang niya dahil mayaman ka.” “Tumigil na kayo!!” “Na ginagamit ka lang niya.” “STOP IT!!” Malakas na napasuntok si Ederson sa mesa. Umalingawngaw ang malakas na tunog sa buong opisina. Ngunit imbes na matakot, ngumisi lamang si Don Emilio. “Masakit marinig?” tanong nito. “Mas masakit ang mangyayari sa babaeng iyon kapag hindi ka sumunod sa akin.”

Dito nakatago ang mga iligal na produktong malakas na pinagkakakitaan ng Don. He managed it expertly, ngunit sa hindi nya inaasahan ay may ahas palang nakapasok sa kanyang terituryo na syang ikinabagsak nitong nakalipas na limang taon. At ngayon na bumalik na siya, sisiguraduhin nyang mananagot ang sinumang taong may atraso sa kanya at pagbabayaran nila ito kapalit ang kanilang buhay.

“G-give me a few days or weeks, D-Don L-Luis—“ Umigiting ang panga ng don, marahang umiling. “No! I want my money at the end of the week, Leonardo. Liquidate your assets starting tomorrow. Or you will not only end up to the streets homeless, but also humiliated.” Hindi sumagot si Leonardo, nanatiling nakatayo habang kuyom ang mga kamay, patuloy sa pagpipigil ng galit kahit kanina pa nangangati ang kanyang mga kamay na suntukin ito. Ilang sandali pa, isinuot ng don ang Stetson hat nito at nagsimulang maglakad patungo sa pinto.

“Is it still?” Natigilan siya. At agad niyang kinagalit ang sarili niya dahil doon. Bakit hindi niya agad masagot? Bakit parang hindi na ganoon kasimple? “Don’t do this,” malamig niyang sabi. “Do what?” “Act like we can still fix something.” Tahimik si Donovan sandali. Pagkatapos, dahan-dahan itong tumango. “Too late na ba?”