Elias Monologue Novels & Stories

"Just a piece of advice, old man. Matanda ka na, anytime pwede ka nang mamatay. Dapat simulan mo na ngayon na magpakabait para tanggapin ka pa sa langit." Sa mga sunod ko na narinig ay natutop ko ang bibig ko at napatitig lang sa kaniya. Galit pa rin siya na nakatingin kay lolo pero ang mga salitang binitawan niya... parang gusto ko na matawa sa kabila ng kaba at takot ko dahil nasa seryosong sitwasyon kami ngayon. I-Is this really Elijah talking?! "Pristine! Ilabas mo 'yan! Fckng get him the hell out of here!"

May lungkot sa boses niya na pakiramdam ko ay may pinagsisisihan siya. "Baka may kailangan lang hanapin dito, para makalabas tayo. Hindi naman tayo itinakwil, kaya hindi tayo nararapat sa lugar na ito." Saad ko sa kanya at gusto kong iparamdam sa kanya na may pag-asa pa. Kung totoo man ang kanyang sinabi, si Elijah na lang ang natatangi kong pag-asa na ma-i-alis kami sa lugar na ito. Erigor doesn't deserve this life. He deserves to live a better life than this hell.

Singhal ni Enzo at naupo sa tabi ni Ely. Nang mapansin ako ni Elias ay matamis itong ngumiti. “Hi Ate Aria, I’m sorry about that…” kamot batok niyang sabi kaya ngumisi na lang ako. “No worries, I’m also blind. He deserves it,” wika ko at inabutan siya ng baso ng juice. Napaupo siya kaagad sa single sofa. “That man is heavy, I guess he can’t go to heaven at that state, right kuya?” wika pa ni Elias na mas ikinailing ko.

Ang dalawang katawang nagsalo sa kaluwalhatian ay tuluyang ginumon ng pagod, subalit may ngiti sa kanilang mga labi. Lumipas ang oras.. at mahihinang katok ang gumising sa kanilang nahihimbing pang diwa. Agad tumayo si Zeus at tiningnan kung sino ang nasa harapan ng pintuan. "Daddy! gutom na po ako, kanina pa namin kayo hinihintay!" nakasimangot si Eli habang nakatingin sa kanyang ama. "Asan ang mommy ko?" "Ops, room namin ito, maaari kang pumasok if pinayagan kita," nakahalukipkip niyang sabi sa anak niya.

“Right. Three.” Elias took a sip from his coffee, raising an eyebrow. “You must be very patient.” Eloise looked up slowly. “Sorry?” “I mean, being with my brother,” Elias said nonchalantly. “He’s not exactly...the easiest person to deal with.” “Neither are you,” sabat ni Estevan, malamig ang boses. Their father cleared his throat. Elias just smiled. “True. But at least I don’t pretend otherwise.”

Muling humugot ng malalim na buntong-hininga si Elijah na tila ba sa pamamagitan niyon ay mapapakalma niya ang sarili. "Look, if you don't want me here, I will leave kapag natapos na ang lahat ng mga kailangan kong gawin." kontrolado at mahina ang tinig na sabi ni Elijah. " I'm not asking for much. Just a simple hello will do. " dugtong niyang muling ikinurap ang mga mata. Umangat ang kilay ni Grayson. "Hello—"

Napapiksi ang lahat ngunit walang naglakas loob na tumayo o nagsalita. "Please tell me I am just dreaming... Please tell me this is just a nightmare. Please tell me that this is not solstice." Umiiyak na saad ni Elijah at napahilamos siya gamit ang kanyang mga palad habang humahagulgol. "Alessia...sweetheart...I'm sorry...I'm sorry for what have I done." Matinding pagsisisi ni Elijah ngunit hindi pa rin nababawasan ang sakit na nararamdaman ni Elijah.

Hinintay kong dugtungan niya 'yon pero hindi. "That's it?" "That's trust. If God is the pilot of your life, there's no need to worry even if everything goes wrong." "ELIAS!" kunot-noong tawag ko. "Let's go! Ayaw kong mahuli sa misa." Lumabas siya ng kwarto habang binubutones ang polo. "First time mo lang bang dadalo ng misa?" "Of course not. I just don't want to be late because it's Mommy Talitha's commemoration."

ani Tito Elias. I stepped back when Elijah stood straight and set his doe eyes to me. He was watching me with an expressionless face. He rolled out his tongue to wet down his pink lips. He heaved out a deep and tired sigh before he circled his arms around my shoulder and planted a soft kiss on my forehead. Ilang segundo siyang ganoon lang hanggang sa narinig ko na ang munting singhot niya kaya naman masuyo kong hinagod ang kanyang likod. Again, I admired him for being a strong and understanding son. “Things will be better, Eli.” I murmured.

Nang masigurado na maayos na ang pagkakaupo nito ay umupo na rin siya sa bakanteng upuan na nasa gilid ng kama. “How are you feeling?” mahinang tanong ni Leon. Kinakarkula ang mood ng bagong gising. Walang sagot si Eli sa tanong ni Leon. At hindi na muli nagsalita pa ito, binibigyan ng oras ang babae na makapag-isip. Makalipas ang ilang sandali ay nagsalita si Eli. “I want to go home.” Nagulat man si Leon sa sinabi ni Eli ay hindi niya ito kinontra.