Elias Monologue Novels & Stories

sigaw ko pa sa kanya. Tila ba ang silid ay naging saksi sa isang tahimik na drama, kung saan ang bawat galaw at bulong ay may bigat na hindi maipaliwanag. Si Elias, na kanina pa nakaupo sa stool, ay tila hindi na makatiis sa bigat ng emosyon na bumabalot sa aming dalawa. "Enough of this... Atasha," ang malumanay ngunit may diing sambit ni Elias. Sa kanyang tinig, may halong pag-aalala at determinasyon na wakasan ang sakit na nararamdaman ko.

“Lahat nang ito’y may rason, Elyne. Hindi mo man maintindihan kung bakit, pero kailangan mo Siyang pagkatiwalaan nang buong puso. ” Sa bawat salitang lumalabas sa bibig niya’y may kung ano na nagpapabawas sa bigat na nararamdaman ko. “Ang buhay ay parang pagsakay lang sa Jeep. Ang Panginoon pa rin ang nagmamaneho. Lahat tayo ay mananatiling pasahero Niya. May mga pagkakataon na madadaan tayo sa lubak pero kumapit lang tayo. Magtiwala tayo sa nagmamaneho dahil kahit ano pa ang mangyari, ligtas Niya tayong dadalhin sa ating destinasyon.”

Nagulat si Nica nang makasalubong niya si Eloisa nang lalabas na siya ng pinto, ngunit pagbukas niya ay nakita niya si Eloisa. "Huwag ka nang magtanong dahil ayoko munang magsalita at magpaliwanag ngayon. Hayaan mo muna akong maglinis ng katawan dahil super dumi ako," she spoke with a dramatic voice while she was nauseed. In her tummy, she felt her musculature want to get out, kaya naman naiinis siya nang muli niyang sinabi, “you know what, sobrang dumi ng mga tao sa loob ng presinto na iyon. Ewww!"

“Dahil isa kang aroganteng bata… “Palalampasin ko na lang muna ang ginawa mo. “Isama mo na ang mga tauhan mo at umalis na kayo. “Wala kang karapatan na magsalita dito.” Matapos marinig ang kalmadong salita ni Harvey, nagpakita ng isang nakakatakot na tingin si Elijah. Isa siyang binata na ubod ng yabang ang lakas ng loob, ngunit ang mga bagay na iyon ay napalitan ng walang kapantay na poot sa mga sandaling iyon.

Tulala parin akong nakatingin sa dinaanan niya, iniisip na hindi niya ako kailanman inisip pero pinapakita niya sa lahat na isa siyang huwaran na ina sa iba. "Hayaan mo na si mommy, kumain ka at ako na ang bahala kapag nalaman niyang kumain ka." Bulong ni Elias sa akin na nasa likod ko na pala. I turned around to face him, my brows shot up, but he wiggled his eyebrows and even winked at me. "Tigilan mo nga ako, El." "Come on, Elise. Talagang gugutumin mo ang sarili mo just because she said so?"

Diretso. Walang emotion. Mas lalong nakakabigat. Tahimik ulit. Then nagsalita si Elias. “He’s not lying.” Napalingon ako sa kanya. “If we leave without protection,” dagdag niya, “we won’t last a week.” Napatitig ako sa kanya. “Then why do you still look miserable here?” Napangiti siya nang mapait. “Because surviving isn’t the same as living.”

Napailing na lang ako at bahagyang pinigilan ang tawa. "Okay, enough," sabi ko, itinaas ang kamay ko para pigilan ang palitan ng barbed words. "Rome, stop being overdramatic. Elias and Monroe just followed my order not to tell you kung saan ako pupunta, so let's not escalate this further." Rome turned to me, his expression still dark but slightly less hostile. "You have no idea what they’re capable of, wife. They act like saints, but they’re wolves in disguise."

Sa unang pagkakataon, may bukas na hindi binubuo ng baril at utos. Tumayo si Elias at isinara ang metal case. “May oras kayo rito,” sabi niya. “Magpahinga muna kayo. Pag handa na kayo, aalis kayo nang magkakahiwalay o magkakasama—bahala kayo.” Naglakad siya papunta sa pinto, saka huminto. “Isa pa,” dagdag niya, hindi lumilingon. “Hindi lahat ng multo ay namamatay kapag sinira mo ang bahay nila.”

At kung iyon man lang ang kaya niyang ibigay ngayon, iyon ang ibibigay niya. Isang mababaw na paghinga ang dumampi sa kanyang leeg. Tahimik ang buong sala. Tanging ang mahinang tunog ng kanilang paghinga ang maririnig sa dilim. “Okay.” Mahinang sagot ni Elijah matapos ang ilang sandali. Isang simpleng salita ngunit para kay Ysa, sapat na iyon upang malaman niyang kahit papaano ay nakarating sa kanya ang kanyang mga salita.

Ginulo naman ni dad ang kanyang buhok bago ito ngumiting nag salita. “Of course, apo, Lolo will be okay here. You must have forgotten that, despite my age, I am the world's strongest man.” birong sambit ni dad Kay elias na naka ngusong naka tingala sa kanya. “Lolo I'll miss you but don't worry I'll be back here soon to be with you” Sabi ni elias Kay dad at niyakap ito bago Halikan Ang dalawang pisngi ni dad.