Elias Monologue Novels & Stories

Muling nag-text si Elias. Elias: Don’t overthink. You’re my wife. I feed what’s mine. Lalong uminit ang ulo niya. Napasubsob ulit siya sa desk. Bakit parang mas madali pang kausapin si Satanas kaysa sa lalaking ‘to?

Ramdam niya ang bigat ng tensyon sa loob ng sasakyan, lalo na nang muling tumingin si Elijah sa kalsada, mahigpit ang pagkakahawak sa manibela. Pero kahit na nakatingin ito sa kalsada, paminsan-minsan ay sumusulyap pa rin ito kay Liah. Kita niya ang panginginig ng mga daliri nito sa sobrang higpit ng pagkaka-clench sa manibela. Sa huli, siya ang bumasag ng katahimikan. "Elijah..." Pero bago pa siya makapagsalita ng buo, mariing nagsalita si Elijah, malamig ang boses. "I told you to stay at home. And yet, hindi mo ako pinakinggan. Look what happened."

sagot ni Elijah habang tumatango ng pag-apruba. Tuwing kausap niya si Elisse, parang nawawala ang lahat ng alalahanin niya. "Kung kaya ko, kaya mo rin! Ibig sabihin, ang kailangan mo lang gawin ay sabihan ang sarili mo araw-araw na magiging okay lang ang lahat, at maniwala na may maganda pang mangyayari. Maniwala ka lang sa sarili mo at makikita mong nakalampas ka sa isa pang araw ng buhay mo." sinabi ni Elisse bilang encouragement kay Elijah.

Sa sinabi kong iyon ay agad na tumalima si Elias at walang sali-salitang lumapit at lumuhod sa aming harapan just enough to face his daughter. Nagulat si Inez nang may presensya sa kanyang likuran kaya naman napaharap siya rito at nang makita ang kanyang ama ay namilog ang kanyang mga mata. "P-Papa..." Utal niyang sambit. "H-Hi..." Alanganing tugon ni Elias. "How are you? Are you hungry? Gusto mong mag-jollibee tayo?" Subok pa niya.

"Sinabi ng pakialam ko sa drawer mo! Hindi ako pumapasok sa kwarto mo simula ng umuwi ako dito!" "Do not attempt to deceive me." Namumula na ang mata ni Elisse sa inis kay Elijah. "Bingi ka ba? Hindi nga ako pumasok sa loob ng kwarto mo. Wala namang kayamanan doon kaya bakit ko hahalungkatin." "Kung meron pala... bubuksan mo rin." "No!! I have my own money." "Sabihin mo na ikaw talaga 'yon ng matapos na."

"Kahit anong iwas mo, ang dugo ay babalik sa ugat. Welcome home." Lumapit si Elias, hindi para yumuko, kundi para tumayo nang pantay sa harapan ng mesa. "Hindi ako bumalik para magpa-welcome, Lolo," sabi ni Elias. Ang dialogue ay agad na nagsimula sa isang matinding tono. "Bumalik ako para kunin ang akin." Tumaas ang kilay ni Alfonso. "At ano ang sa'yo, Elias? Ang trust fund na muntik mo nang sirain dahil sa temper tantrum mo?"

At sa tunog ng tawang iyon—malinaw, inosente—nakita ko ang lalaking hindi ko nabigyan ng pagkakataong maging ganito noon. --- Kinagabihan, tahimik ang bahay. Natulog si Elias nang maaga, pagod sa kakalaro. Nakaupo kami ni Edison sa sala. May pagitan. Hindi pisikal—kundi emosyonal. “Hindi ko alam,” sabi niya, halos pabulong. “Kung paano maging ama.” Hindi siya nakatingin sa akin. Nakatingin siya sa sarili niyang mga kamay.

Kahit hindi pa bumubukas ang pinto, na-ensayo na niya sa isip ang sasabihin niya at kung paano niya aaminin ang pagkakamali niya. Pero, lumipas ang ilang minuto, walang sumagot sa kaniya. ‘Baka tulog siya at hindi niya marinig,” bulong ni Elias sa sarili niya. Determinado siya, kumatok pa siya ulit ng ilang bese. Pero wala pa ring sagot.

Nakatayo lang sa gitna, pakiramdam ko’y parang isang manipis na pader na tatamaan lang ng unang bato. “Messiah,” unang nagsalita si Eli, pilit na kalmado ang boses. “Long time no see, brother.” Pero hindi ngumiti si Messiah. Hindi siya gumanti ng pagbati. “You have guts showing your face here,” malamig niyang sagot. “Do you want me to break it for you?” Napatawa si Eli, pero ramdam ang pang-uuyam. “Still the same. Always threatening. Always acting like the king of everything.”