Emotional Stress Quotes นิยาย & เรื่องราว

pananakot at biro kay Crystal. “I donʼt care with your jokes, Clifford! Itʼs not funny!” Inakbayan na lamang niya si Crystal, saka kumindat-kindat ng ilang beses. “Huwag mong ibababad ang iyong sarili sa stress dahil baka maglaho ang pinakaiingatan mong mukha. Baka hindi ka na mapansin ng iniirog mo.”

Sa mommy niya ito, ibibigay at kay Maddox. Nang matapos na siya sa ginagawa niya ay kinuha niya ang cellphone niya para i-text ito. 'Alam mo ba stress na stress ako ngayon.' Daddy Maddox: bakit? You want me to read you a motivational quote? Meron ako rito 'No, ayoko ng motivational words gusto ko labi mo (⁠ ⁠˘⁠ ⁠³⁠˘⁠)⁠♥'

"Ay wow naman pala. Medyo mataas tayo, mare ah?" "Gaga ka. You know what I mean naman. 'Di ba? Baka isipin n'ya na okay na ako sa kan'ya gano'n," "Hindi pa ba?" "Hoy, bal!" "'Di, biro lang. Ito naman! Init ng ulo, ah!" "Eh, sa gaga ka, eh!" "Joke lang. Ito naman para others, ah? Anyways, alam ko naman na stress ka ngayon and baka need mo ng ibang amoy gano'n." Iniba na nito ang usapan.

Siguro, sa dami ng sakit at pang-aalipustang natanggap ni Yelena sa nakaraan kaya naging manhid siya at hindi na masyadong apektado sa mga nababasang pang-babash sa social media. Ayaw niyang mag-invest ng emosyon sa mga bagay na wala naman siyang mapapala. "Stop reading those comments, mai-stress ka lang," awat ni Jeremy.

“Makikipaghalikan ka, tapos mananampal ka. Now you’re luring for me for a fuck pero iniiyakan mo ‘ko, ano ‘yan?! Gano’n ako ka-manyakis para sa ‘yo??!” “Hindi naman sa gano’n, Joaquín. Hindi ko kasi alam kung pa’no pa ‘ko makakabayad eh, lampas na sa ulo ko ang utang ko sa ‘yo. Magpapasalamat lang sana ako. Alam kong stressed na stressed ka ngayon, kaya nga tatanggalin natin ‘yung stress mo. Lahat ng gusto mo, gagawin ko.”

I won’t feed this nonsense of mine, it’s wrong in every angle. “G*go ka ba— Sh*t! No I’m not okay… kitang natumba, e!” hindi ko na napigil ang kabastusan ng bibig dala ng stress ko sa sarili ko at sa mga nangyayari sa akin sa araw na ito.

Pagkakaalam ko, mahilig kang kumain ng palaka ‘e, tapos tumalon lang natakot ka na? “Bahala kayo kung ayaw n’yo maniwala, pero totoo nga ang sinasabi ko. Ayos lang ako. Hindi n’yo na ako kailangan ihatid sa emergency room,” seryoso niyang sabi. “Oo na, ayos ka nga po. Pero kailangan mo pa rin magpatingin, sa edad mo po, bawal ma stress. Baka tumaas presyon mo dahil sa nangyari kay Althea.” Pangungumbensi ko sa kanya. Pansin kong tumiim ang mga labi niya, parang hindi yata nagustuhan ang pag-mention ko sa edad niya.

Well, busy kasi ang kumag sa babae niya kaya walang ginagawang kagaguhan. Ngunit ng mga sandaling iyon niyakap ako ng pait. Damn it! Hindi ko mapigilan ang kakaibang kirot na biglang nabuhay sa aking dibdib. Hanggang kailan ba ako magtitiis? I need to cheer up, bawal nga pala sa akin ang ma-stress at maging emosyonal.

"Totoong chismis ito, ano ka ba," "Kasi alam mo, mas maganda yung wala ka na lang pakialam sa buhay ng ibang tao kesa pag-chismisan pa. Wala ka naman mapapala roon. Mind our own business, sis, iwas sa stress, may peace of mind ka pa," casual na sabi ko.

Mas hinigpitan ni Eros ang yakap sa kanya. "Kung puwede ko lang sanang kunin lahat ng stress mo, gagawin ko," bulong nito. Ngumiti lang si Veronica. Hindi na niya kailangan ng perfect na sagot, hindi na niya kailangan ng grand gesture. Dahil sa mga simpleng bagay na ito-sa sinundo siya, sa pinakain siya, sa kinumusta siya-alam niyang totoo ang nararamdaman ni Eros.