Novel & Cerita Emotional Stress Quotes

Ang tanging magagawa ko lang ay samahan sya at iparamdam na may karamay sya at hindi nag iisa. "Wag ka ng masyadong mag isip at umiyak ate mai-stress ka lang nyan eh. Ayun sa napapanood ko masama daw sa buntis ang nai-stress. Sige ka baka lumabas ang pamangkin ko na mukha ding stress in short panget." Birong pananakot ko sa kanya. Natawa naman sya sabay singhot. "Oo na." "Yown! Ang problema kapag lagi mong iniisip lalo ka lang mamomroblema, parang nadadagdagan pa. Ang ending papangit ka lang."

may magandang balita rin. Pagod na pagod na kasi akong puro sakit, gulo, at takot ang laman ng bawat araw ko. Kaya kahit maliit na pag-asa lang ito, pakiramdam ko ay sapat na para kahit paano ay makahinga ako. "Basta alagaan mo sarili mo," seryosong sabi ni Doc. "Kailangan mong umiwas sa sobrang emotional stress. Hindi lang isip mo ang naaapektuhan niyan, pati katawan mo."

pananakot at biro kay Crystal. “I donʼt care with your jokes, Clifford! Itʼs not funny!” Inakbayan na lamang niya si Crystal, saka kumindat-kindat ng ilang beses. “Huwag mong ibababad ang iyong sarili sa stress dahil baka maglaho ang pinakaiingatan mong mukha. Baka hindi ka na mapansin ng iniirog mo.”

Sa mommy niya ito, ibibigay at kay Maddox. Nang matapos na siya sa ginagawa niya ay kinuha niya ang cellphone niya para i-text ito. 'Alam mo ba stress na stress ako ngayon.' Daddy Maddox: bakit? You want me to read you a motivational quote? Meron ako rito 'No, ayoko ng motivational words gusto ko labi mo (⁠ ⁠˘⁠ ⁠³⁠˘⁠)⁠♥'

"Ay wow naman pala. Medyo mataas tayo, mare ah?" "Gaga ka. You know what I mean naman. 'Di ba? Baka isipin n'ya na okay na ako sa kan'ya gano'n," "Hindi pa ba?" "Hoy, bal!" "'Di, biro lang. Ito naman! Init ng ulo, ah!" "Eh, sa gaga ka, eh!" "Joke lang. Ito naman para others, ah? Anyways, alam ko naman na stress ka ngayon and baka need mo ng ibang amoy gano'n." Iniba na nito ang usapan.

Puso na lang nya ang poprotektahan nya. Stress na stress si Joaquín nitong mga nakaraang araw dahil sa kanya, sa trabaho at sa pamilya nito. Iisa lang ang tuwirang nakakapagpatanggal ng stress ni Joaquín, tutulungan nya itong matanggal ang stress na iyon. “G-gusto mong magkape muna bago umuwi?” “Sino’ng maysabi sa ‘yong uuwi ako, eh walang lock ang bahay nyo,” sagot naman nito saka humakbang palabas ng pinto ng sasakyan.

I won’t feed this nonsense of mine, it’s wrong in every angle. “G*go ka ba— Sh*t! No I’m not okay… kitang natumba, e!” hindi ko na napigil ang kabastusan ng bibig dala ng stress ko sa sarili ko at sa mga nangyayari sa akin sa araw na ito.

Pagkakaalam ko, mahilig kang kumain ng palaka ‘e, tapos tumalon lang natakot ka na? “Bahala kayo kung ayaw n’yo maniwala, pero totoo nga ang sinasabi ko. Ayos lang ako. Hindi n’yo na ako kailangan ihatid sa emergency room,” seryoso niyang sabi. “Oo na, ayos ka nga po. Pero kailangan mo pa rin magpatingin, sa edad mo po, bawal ma stress. Baka tumaas presyon mo dahil sa nangyari kay Althea.” Pangungumbensi ko sa kanya. Pansin kong tumiim ang mga labi niya, parang hindi yata nagustuhan ang pag-mention ko sa edad niya.

"Totoong chismis ito, ano ka ba," "Kasi alam mo, mas maganda yung wala ka na lang pakialam sa buhay ng ibang tao kesa pag-chismisan pa. Wala ka naman mapapala roon. Mind our own business, sis, iwas sa stress, may peace of mind ka pa," casual na sabi ko.

Mas hinigpitan ni Eros ang yakap sa kanya. "Kung puwede ko lang sanang kunin lahat ng stress mo, gagawin ko," bulong nito. Ngumiti lang si Veronica. Hindi na niya kailangan ng perfect na sagot, hindi na niya kailangan ng grand gesture. Dahil sa mga simpleng bagay na ito-sa sinundo siya, sa pinakain siya, sa kinumusta siya-alam niyang totoo ang nararamdaman ni Eros.