Emotional Stress Quotes 소설 & 이야기

"May sira yata sa ulo." "Hindi ako baliw, okay? Hindi! Mga epal kayo. 'Di n'yo ba alam iyong self-talk? Mga bwisit!" singhal ko at nag-marcha na palayo. "Anyare sa 'yo, 'te? Bakit parang stress na stress ka yata? Saka ano 'yang nasa pisnge mo? Bandage ba 'yan?" "H-Hindi. Tissue lang." May pagmamadali kong isinuot ang apron.

“Hindi ka na normal ngayon.” “I said I'm okay.” “Hindi ka okay!” sabi niya nang madiin. “Kanina ka pa parang kaluluwa na lumulutang dito!” Napapikit ako sandali saka napahawak sa sentido ko. “I'm trying…” Biglang lumambot ang expression niya nang makita siguro kung gaano ako kapagod mentally. I'm fvcking stress! “Trina…” mas mahinahon niyang sabi ngayon. “Hindi mo kailangang kimkimin lahat.”

Mas mauuna pa yata akong tatanda sa kaniya kahit na mas mukha siyang matanda sa akin. "Ito naman," natatawang aniya at saka kumuha ng plastic na upuan upang doon umupo. Hindi na rin binalak pa na lumapit. Takot yata na mahampas. "Hindi puwede na gusto lang i-lighten 'yung mood. Damang-dama ko pagka-stress mo, ate. No to stress pa naman ako kasi maaga akong tatanda." "At ang nasa paligid mo naman ang bibilis na tatanda sa kakulitan mo," balik ko at napamasahe na lang sa sintindo.

pagbibigay pag-asa ni Ella sa kaibigan, "huwag kang masyadong mag-iisip at mag-alala. Alam mo namang masama sa katawan ang stress." "Nagi-guity ako," pagtatapat ni Sophie, "sinabi ko kasi na mas gusto kong makitang nadisgrasya si Victor, kaysa sa malaman kong niloloko at pinapaikot n'ya lamang ako." "Salita lang 'yon." sagot ni Ella, "what matters is kung ano ang nasa puso at isip mo."

HIndi naman siya tinatrato ng maayos ng mga ito. "Thes, you can still manage your businesses kahit dito ka nakatira. Kung saan sa tingin mo makukuha mo iyong peace of mind mo ay doon ka muna. Knowing you, alam kong stress na stress ka na rin. Take a break. Ang dami mo naman kasing negosyo, akala mo ka mauubusan ng pera lagi."

"Good morning Marciella, I missed you." "I missed you too. Mabuti naman at nakabalik ka na." "Ah, yeah. Nakaka-stress ang nagdaang linggo, eh. I needed to see Ashmer para mawala stress ko," pabiro niya pang saad. Pinigilan ko namang magpakita ng kahit anong emosyon sa aking mukha. "Dito na muna kami sa kabila."

ani ko na may kasamang panibugho. "Breakfast lang ito, Valentina. At humihingi din ako ng sorry sa'yo. I am just tired and stressed. Ang dami kong iniisip at muntik nang malugi ang kumpanya ko. Tapos iniinis at sinasalungat mo pa ako." mahabang litaniya nito. "Kung stress ka magsaya ka. Hindi iyong ibunton mo sa akin ang lahat ng stress mo and worst saktan ako. Hindi nga iyon nagawa ng magulang ko sa akin." nasasaktan kong wika dito.

“ Uminom ka muna ng juice, para naman may bitamina sa katawan mo. Iba na yung puti mo, parang papunta na sa bangkay.” Sinamaan ko naman siya ng tingin at nag peace sign naman siya. “Charot lang, pero kasi gaga ka. Wala ka na ngang maalaala, stressin mo pa sarili mo. Bobo!” “Wow ah, nakaka encourage ka talaga, pero kasi naman, hindi ko mapigilan. Habangbuhay na ba akong walang maalala?”

Ang tanging magagawa ko lang ay samahan sya at iparamdam na may karamay sya at hindi nag iisa. "Wag ka ng masyadong mag isip at umiyak ate mai-stress ka lang nyan eh. Ayun sa napapanood ko masama daw sa buntis ang nai-stress. Sige ka baka lumabas ang pamangkin ko na mukha ding stress in short panget." Birong pananakot ko sa kanya. Natawa naman sya sabay singhot. "Oo na." "Yown! Ang problema kapag lagi mong iniisip lalo ka lang mamomroblema, parang nadadagdagan pa. Ang ending papangit ka lang."

may magandang balita rin. Pagod na pagod na kasi akong puro sakit, gulo, at takot ang laman ng bawat araw ko. Kaya kahit maliit na pag-asa lang ito, pakiramdam ko ay sapat na para kahit paano ay makahinga ako. "Basta alagaan mo sarili mo," seryosong sabi ni Doc. "Kailangan mong umiwas sa sobrang emotional stress. Hindi lang isip mo ang naaapektuhan niyan, pati katawan mo."