Emotional Stress Quotes นิยาย & เรื่องราว

Sabi nga ni Cade ay namamayat ako pero hindi ko na 'yon pinansin. Sa mga nagdaang araw, ilang beses akong nag emotional at mental breakdown dahil sa sobrang stress. May mga oras pa na sa gitna ng malalim na gabi ay nagmamadali akong umuwi ng bahay para doon umiyak. I can't cry infront of them. Pakiramdam ko kasi ay kakaawaan nila ako nang sobra. Hindi ko kailangan non kaya iniiyak ko na lang ng mag-isa. Kahit na ganon, alam ko sa sarili kong hindi ako depressed. Stress lang ako dahil sa sitwasyon namin ngayon. Hindi ako malungkot, pagod lang ako.

I couldn't help myself but to smile. "Don't think too much about what others may think of you. Just be yourself like always." "Hindi naman na madali iyon eh. Sa totoo lang, sobrang hirap ko na ngayong ngumiti. Ewan ko. Siguro na i-stress na ako sa mga nangyayari. Wala ba bang kapayapaan ang buhay ko?" Marahas akong napabuntong hininga.

“Sa awa ng Diyos, maayos naman ako. Nitong mga nakaraang araw lang yata ako na-stress dahil sa mga nalaman ko.” Automatic na napataas ang kilay ko dahil sa sinabi nito. Na-stress? At saan naman siya na-stress? Hindi ko pa naman nasabi sa kanya ang lahat, so para saan ang stress na sinasabi niya? “Naku, mare! Hinay-hinay sa pagiging stress. Baka tumaas ulit ang blood pressure mo...”

“Sa panaginip ko ay sobrang saya natin.” “Maybe she wants to remind us that everything will be okay,” nakangiti niyang sabi. “Sana nga.” malungkot kong saad. “Please avoid stress as much as possible. It’s not good for both of you,” dugtong niya habang hawak ang kamay ko. “Susubukan ko,” sagot ko, kahit alam kong mahirap. “I understand,” sabi niya sabay halik sa noo ko.

“Sa lahat ng stress na idinulot ko… Alam Kong may parte ako roon.” Sandaling natahimik ang silid. “Pagod na akong magalit,” tapat na sagot ni Emma. “Pero hindi ibig sabihin non, okay na ang lahat.” Tumango si Eddie. “Naiintindihan ko. Hindi ako hihingi ng kapatawaran ngayon.” Saglit siyang tumingin kay Edward. “Alam kong hindi ako gusto ng kapatid ko dito or ikaw dahil sa mga alalang mahirap kalimutan. Pero gusto ko lang malaman mo, na ako nalang Ang iiwas para walang gulo at mabawasan Ang stress mo, Emma.”

tanong ni Kuya pagkaupo niya sa adjacent sofa. “Hindi ko alam, Kuya. Wala naman akong ginagawa pero pakiramdam ko ay pagod na pagod ako.” “That’s what we called stress, Gab. Wag mong i-nurture iyan. Dahil kapag nagpatuloy iyan, it will lead you to depression.” Bumaling ako sa kaniya at matagal na tumitig. May sasabihin sana ako pero biglang nawala iyon sa isip ko.

"Ate, ikanta nalang natin iyang sinabi mo.Baka maibsan pa ang sama ng loob mo. Bawal ka ma stress buntis ka kaya." Imbes na malungkot pa ako ay natawa nalang ako sa kasama ko. Dati kapag si bestie Tanya ang nag-e-emote ako iyong tipong kontrabida kasi binabasag ko kaagad ang pag-emote niya. Pero baliktad na ang sitwasyon ngayon.Ako na naman ang malungkot; gusto po sanang mag-emote. Kaso nga lang basag na agad ako kay kulot.

"Oo, naman s'yempre nakakaawa kaya 'yang kilay mo kung hindi ka lang siguro gwapo baka mukha kanang senior citizen." "Ah senior citizen pala, huh! Baka kung hindi ka buntis ay hindi kita hahayaan makalakad riyan. Tuwad ka, Misis ko, ng masubukan natin kung totoo ba ang sinasabi mong senior na ako." "Kilay lang ang sinabi ko." "Sige na, Misis ko, para matanggal ang pagod at stress ko, quickie lang tayo." aniyang pagpupumilit

Rubbing salt into my open wounds. "You're crying again. Please don't cry. I'm fine. Do not worry about me..." "If the time will come that you get tired of me, please tell me immediately. I will not be selfish. I will set you free." The tears burst forth like water from a dam, spilling down my face. I feel the muscles of my chin tremble like a small child and I look toward the window, as if the light could soothe me. There is static in my head once more, the side effect of this constant fear, constant stress I live with.

"Kaya tama lang iyong nangyari. Patawarin ako ng Diyos, pero hindi ko na kaya pang magdagdag ng sanggol na magdudusa lang sa mundo." Napasinghap ako. Batid ko ang ibig sabihin ni Nanay ngunit hindi ko siya kinuwestyon. Kahit paano naiintindihan ko ang pinaghuhugutan niya pero ayaw ko na lang magsalita pa ng mga bagay na makadagdag sa stress niya. "Hayaan mo, 'Nay, makakabangon din tayo sa buhay. Basta huwag mo ng balikan pa si Tiyong."