Endlessly In Tagalog Novels & Stories

Matangos ang ilong at malamlam nag mga mata. "Wala pa sa ngayon, maybe tomorrow busy na ulit." Sagot nito."Alam mo ba na diyan mismo laging nakapwesto noon si Hunter tuwing mamimiss niya ang kanyang ina." may kunting piyok iyon. Ewan niya kung nagkamali lang siya ng pandinig pero biglang nakabawi ito ng huminga ng malalim. "Sorry po. . .kung~"

ganting-sikmat nito. Tumirik ang mga mata niya. "Kung nasa kabilang dulo ng isla ang Talisay, ano'ng oras tayong makararating doon?" "Huwag kang mag-aalala hindi aabutin ng isang araw. Sa dulo ng isla lang tayo pupunta, hindi sa dulo ng mundo," pamimilosopo nito. "Sumakay ka na, nagrereklamo pa." Nilatag ni Lenna sa likuran ng kalabaw ang makapal na telang bulaklakin at sumampa ito.

sigaw ko nang magsimula siyang hatakin ako. Bumuntong hininga siya at hinarap ako. Maraming estudyante ang paroon at parito dahil uuwi rin siguro ang iilan. Tapos na ang finals pero babalik kami sa Martes dahil sa Christmas party. "Lilinawin ko lang sa'yo kung nalilito ka man, okay? I like you, kung hindi mo maintindihan ita-translate ko sa Tagalog, gusto kita. Kaya kita gustong ihatid ay dahil gusto kita at gusto ko safe ka. Tiniis ko ang hindi ka tawagan at i-text dahil alam kong magagalit ka sa'kin. Anna, tapos na 'yong finals week. Pagod na pagod ako pero makita ka lang nawawala na ang pagod ko."

Sunod-sunod kong tanong sa kanya. "Tss. Bakit naman hindi ako marunong magsalita ng tagalog? Eh, nakakaintindi nga ako hindi ba? so, it means I can understand and speak too, I can do both. Tss." Sabi ng pabidang lalaki. O____O

Kung bakit sa napakaraming lugar sa Maynila ay tila pinagtatagpo sila ng tadhana. "Oh, bigla ka yatang nalungkot. Hayaan mo na iyon. Ang mahalaga, hindi ikaw ang nawala. Nariyan na ang phone number ko. Susunduin na rin kita next week kaya mag-ready ka na. Sa ngayon ay iiwan muna kita dahil may tinatapos pa ako." "Ano bang mga tinatapos mo? Hindi ba pwedeng ngayon ako umuwi? Kaya ko na ang sarili ko, Rex."

- - - - - - - - - - - *********** Rowy "Hoy!" Tinapik siya sa balikat ng kanyang kanyang kaibigan na si TASIA MILANDRO na kagaya niya at kinse-anyos pa lamang. Umupo ito sakanyang tabi. "Ano ka ba tasia! Kita mo ng nag-iisip ang tao eh." " Eh? Inutil. Anong iniisip mo? " Sabi nito, sanay na siya sa mga pinagsasabi nito.

saad ko "imposible naman yun bess. try mong alalahanin kung sinong kasama mo at pano ka naka uwi dito "walang kung maalala sobrang lasing ako nicole. siguro sarili kulang ang nag uwi saken dito atsyaka wala namang iba na nakakaalam ng bahay ko bukod sa inyong dalawa ni venice kaya malamang mag sarili akong umuwi dito.

"Madame andito na po tayo" Napalingon naman siya at nagtaka. Dahil isang malaking gate lamang ang nandon. Sobrang tago ng lugar na iyon. Kaya naman my lungkot siyang naramdaman.Ganon ba talaga kawalang gana si Lanche na pakasalan siya? At sa ganitong lugar pa talaga para walang makaalam?

"Sige subukan mo lang puputulin ko rin yong ano mo..." "Nǐ zài shuō shénme??" (What are you saying??) "Pfft, di nya gets yong tagalog ko hahah." "You two stop! Let's just play. Hey Eugene let's one on one after this." "Dāngrán kěyǐ..." (Yeah sure...)

Alam niyang hindi na dapat siya nagtanong patungkol dito. Napakurap na lamang siya nang muli itong lumingon sa kanya. Tinaasan siya nito ng kilay. “Ayos lang naman, friend,” may katapatang-loob nitong saad. [ katapatang-loob - confident ] Naguguluhan siya sa naging sagot nito. Ayos lang? “A-Ano’ng ibig mong s-sabihin noong . . .”